KANLI AYIN MÜHRÜ kitap kapağı

11. bölüm / 16

11. BÖLÜM {UYANIŞIN İZİ}

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 16Şu an: 11. BÖLÜM {UYANIŞIN İZİ}

Bölüm şarkısı; Ivan Torrent - Before I Leave This World

"Bazı yaralar acıtmak için değil, hatırlatmak için açılır."

Gözleri sonuna kadar açılmıştı. Her yeri taradı ama o kırmızı tüye dair hiçbir şey bulamadı. Tam bu esnada başı dönmeye başladı. Midesi kasılıyor, ayakları titriyordu. Arkasından yaklaşan ayak sesiyle kalbinin hızlandığını hissetti.

Beyni ona çoktan "kaç" komutu verse de, ayakları yere adeta yapışmıştı. Kolunu dahi kaldıramıyordu. Kafasını çevirmeye zorladı ama bunu da başaramadı. Sanki felç geçirmişti.

Zihninin içinde binlerce çığlık yankılanıyordu. Kalbi korkuyla çarpmaya başladı. Vücudu kaskatı kesilmişti ve o tüm bu olanların arasında kapana kısılmış gibi hissediyordu. Ayak sesleri tam arkasında kesildi. O an lavabonun floresan ışığı bir kez titredi. Ortamı tarifsiz bir sessizlik kapladı. Rüzgar olmamasına rağmen ensesinden bir tutam saçı, hafifçe kıpırdadı. Sonra... bir parmak şıklaması duyuldu.

Sonrasında ise gözleri istem dışı kapandı ve vücudunun havalandığını hissetti. Aklı, kalbi ve bedeni ona savaş açmıştı. Buna rağmen o korkunun ortasında, açıklayamadığı bir güven duygusu bütün benliğini sardı. Bu tezatlığın arasında ne yapacağını bilememişti.

Beyni uyumakla uyanık kalmak arasında direnirken gözleri çoktan kapanmıştı. Kalbi sanki göğsünde değil, karnının tam ortasında atıyordu. Görünmez bir ip onu bulunduğu yere bağlıyor, kaçmasına izin vermiyordu.

Tüm bu olanların ortasında hâlâ delirmemesi ise şaşırmasına neden oldu. Bu kadar güçlü olduğunu bilmiyordu, belki de... unutmuştu kim bilir. Hafızasının ona oynadığı oyun karşısında çaresiz kalmıştı ama emin olduğu bir şey vardı ki; unutmuştu. Neyi unuttuğunu bile bilmiyordu ama bunların hayatının bir parçası olduğunu biliyordu.

Belki neler olduğunu unutmuş olabilirdi ama bedeni unutmamıştı belli ki. Bu korku yabancı değildi. Akıl silerdi belki ama ruh asla unutmazdı.

Düşüncelerinin arasındayken, sırtı yumuşak bir yere değdi. Yatağa benziyordu. Bir dakika, bu kendi yatağıydı. İyi de bu her kimse, evini nereden biliyordu? Kulaklarına dolan bu garip sesler de neydi böyle? Gözlerini açmaya zorladı ama yapamadı. Vücudunu bir başkası yönetiyordu sanki.

Burnuna dolan güneş yağı kokusu, tam dibinden geliyordu. Yüzünde bir nefes hissetti. İnce ve kemikli parmaklar önce alnına dokundu. Sonra yanağından usulca süzüldü. En sonunda çenesinde durdu. Korkudan tir tir titrerken gözlerini açmaya korktu. Dünya yine eski sesiyle yankılanmaya başlayınca gözlerini açtı. Gördüğü boşluksa, oldukça garipti.

Her şey sabah bıraktığı gibiydi. Hiçbir dağınıklık yoktu. Burada birinin dolaştığına dair tek bir iz yoktu. Halı bile kırışmamıştı. Vücudunda hissettiği uyuşukluk ise, tüm bunların yaşandığını gösteriyordu. Dudakları çaresiz bir gülümsemeyle kıvrıldı. Sırtında bir kaşıntı hissetti. Derisinin altından gelen sızı onu delirtmek üzereydi.

Hızla ayağa kalktı ve kapı pervazına sırtını sürttü. Kaşıntı hâlâ devam ediyordu. Tam o sırada omurgasından aşağı sıcak bir damla süzüldü. Beline kadar inen damla, geçtiği her yeri yakıyordu. Gözleri kocaman açıldı. Aynanın karşısına geçti ve vücudunun el verdiği kadar sırtına baktı. Gördüğü şeyle ayakları titredi.

Sırtı kanla kaplıydı. Tişörtünü bir hışımla çıkardı. Karnı kasıldı. Midesi yanmaya başladı. Kürek kemiklerinin üzerinde, aşağı doğru tam bir karışlık yara vardı. Yaralar kabuk bağlamıştı ve muhtemelen kaşınırken kanatmıştı. Bu yaraların nasıl oluştuğunu ise, hiç hatırlamıyordu. Bir yere vurmamıştı.

Biraz daha dikkatli baktığında ise yaraların kenarında kuş tüyüne benzeyen tüyler gördü. Uzanıp tüye dokundu. Yumuşak tüy, sırtını gerim gerim gerdi. İki parmağının arasında sıkıca tutup çekmeye çalıştı ama olmadı. Eliyle yüzünü kapattı ve ağlamaya başladı. Bu kadarı ona bile fazlaydı. Geri geri giderken ayağı komodine çarptı. Başucundaki dolunay baskılı cam küreye bir damla kan düştü. Kan, cam yüzeyde dağılmaya başladı.

Kan akışı hızlandı ve her yere akmaya başladı. Delirmenin eşiğinde dolaşırken hızla banyoya ilerledi. Duşakabine girip üzerini bile çıkarmadan suyu açtı. Buz gibi su ilk başta vücudunu gerse de alıştı ve sırtını suya döndü. Ayaklarının ucuna dökülen kan, ağlamasını şiddetlendirdi.

Dizlerinin üzerine çöküp elleriyle yüzünü kapattı. O an anladı. Artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı. Hissettiği acı ise, yolunun kolay olmayacağının kanıtıydı.

Bir süre tepesinden akan suyla sakinleşmeye çalıştı. Belki de tüm bunlar bir rüyaydı ve biraz sonra babası onu uyandırmaya gelecekti. Buruk bir tebessüm yerleşti dudaklarına. Şimdi ne çok isterdi bunun olmasını ama imkansızdı. Sırtında hissettiği sızı, bunların rüya olamayacak kadar gerçek olduğunu fısıldıyordu benliğine.

Kabullenmişlikle düştü omuzları. Kendini kandırmanın alemi yoktu. Kafasını iki yana salladı. Ayağa kalktı ve suyu kapatıp kabinden çıktı. Islanan kıyafetlerini çıkardı ve bornozunu giydi. Islak ayakları odasına adım attı.

Gördükleri gözlerinin dolmasına sebep oldu. Yere damlayan kanlar yok olmuştu. Komodine doğru ilerledi. Cam küreyi eline aldı. Az önce üzerine damlayan kan, camın üzerinde değildi. Sanki kürenin içine işlemişti. Dolunayın tam ortasında donmuş tek bir damla gibi duruyordu. Bir an bir yıldız gibi parladı. Sonra tekrar sustu. Tam bu esnada hiçbir rüzgar yokken yatağının üzerindeki kızıl tüy, usulca yere süzüldü.

Elini uzattığı sırada telefonu yüksek bir sesle çalmaya başladı. Israrla çalan telefon susacak gibi değildi. Eğilip çantasından çıkardı. Yabancı bir numaraydı. Açıp kulağına götürdü.

-"Alo." sesi merak doluydu.

-"Kızım ben bugün uğradığın marangozum, sandığın hazır, istersen gel al, gelemezsen ben getireyim." marangozun sevecen sesi kulağına dolunca rahatladı.

-"Ben gelirim siz yorulmayın, 10-15 dakika içinde orada olurum, iyi günler." deyip telefonu kapattı. Ne çabuk yapmıştı böyle. Daha saatler önce sipariş vermişti.

Belki de işi yoktu. Sandığı bu yüzden hemen yaptı. Kafasını sallayıp dolaba ilerledi. Üzerine, bol salaş bir gömlek giydi. Özellikle siyah seçmişti çünkü yaraların görünmesini istemiyordu. Ayağına pantolonunu geçirip aynanın karşısına geçti. Hızlıca saçlarını kuruttu. Çantasını tek omzuna astı. Yaralar hâlâ sızlıyordu. Acıyı görmezden geldi.

Ayakkabılarını giyip odadan çıktı. Merdivenleri ikişer üçer indi. Biraz önce çaresizce ağlarken şimdi büyük bir soğukkanlılıkla hareket ediyordu. Kendindeki değişimin farkındaydı ve bu, biraz hoşuna gidiyordu. Korkması gerekiyordu ama korkmuyordu. Dış kapıdan çıktı ve kapıyı kilitledi. Karadut ağacına kısa bir bakış attı.

Bahçe kapısından çıkıp hızlı adımlarla ilerledi. Kısa sürede marangoza vardı. İçeri doğru sessiz bir adım attı. Dışarıdaki gürültüye tezat, bu dükkan çok sakindi. Sanki dünya buraya yıllardır hiç uğramamıştı. Yaşlı adam arkası dönük bir biçimde masada bir şeylerle uğraşıyordu.

Seslenmek için ağzını açacağı sırada adam hemen arkasını döndü. Hafifçe gülümsedi. Ağır adımlarla yanına geldi. Titreyen elleri sırtına doğru hareketlendi ve konuştu.

-"Gel kızım sandığına bak, istediğin gibi olmuş mu bakalım?" dedi. Elleri sırtına dokunacakken yana kaydı ve adamdan uzaklaştı. Bu hareketinin kötü bir intiba bırakacağını biliyordu ama yaralarının sızısı daha yeni dinmişti. Adam şaşkınca yüzüne baktı.

Hiçbir şey olmamış gibi adama döndü ve "hadi göster bakalım" deyip ilerledi.

Arkasından gelen adımlarla rahatladı. Şu an yanlış anlaşılmak, istediği en son şeydi. Adam kasanın arkasına geçti ve raftan bir sandık indirdi. Koyu kahve rengindeki sandığın üzeri, işlemelerle doluydu. Hayranlıkla baktı. Bu kadar güzel olacağını beklemiyordu. Sesindeki hayranlığı gizlemeden sordu.

-"Oyma da mı yapıyorsunuz?"

Adam sesine gülümseyip cevap verdi.

-"Herkese yapmam, seni sevdim kızım ve benden sana bir hatıra kalsın istedim, iyi günlerde kullan." dedi.

Kafası karışsa da umursamadı. Teşekkür edip paketi aldı. Dükkândan dışarıya adımını attı. Arkasından söyleneni duymadan evine ilerledi.

Yaşlı adam, elini kaldırıp boynuna dokundu iki parmağıyla. Genizden gelen sesiyle fısıldadı.

"Kan uyanmaya başladı... O geliyor."

••••••••••••••••••••••••

Eveeeettt. Bölümün sonuna gelmiş bulunmaktayız. Nasıl buldunuz? Oldukça heyecanlıydım yazarken.

Siz heyecanlandınız mı? En çok hangi duygu baskındı? Bölüm hakkında ne düşünüyorsunuz? Bana yorumlarda belirtmeyi unutmayın.

Gelecek bölümde görüşmek dileğiyle, hoşçakalın. Kanlı ayın eşsiz enerjisi sizinle olsun. ♡

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

92okunma 44beğeni 2yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…