Bölümler 16Şu an: 6. BÖLÜM {HATIRLA}
- 1 1. BÖLÜM {SIRADANLIĞIN ALTINDAKİ ÇATLAK}845 kelime
- 2 2. BÖLÜM {KYRENDEL'DEN İLK TEMAS}1.212 kelime
- 3 3. BÖLÜM {KIZIL LANET}1.160 kelime
- 4 4. BÖLÜM {KANIN UYANIŞI}1.143 kelime
- 5 5. BÖLÜM {UNUTULANIN GÖLGESİNDE}1.113 kelime
- 6 6. BÖLÜM {HATIRLA}908 kelime · Okuduğun bölüm
- 7 7. BÖLÜM {İLK İŞARET}1.203 kelime
- 8 8. BÖLÜM {CEVAPLARIN GÖLGESİ}867 kelime
- 9 9. BÖLÜM {SESSİZLİKTEN ÖNCE}1.047 kelime
- 10 10. BÖLÜM {SESSİZ DEĞİŞİM}963 kelime
- 11 11. BÖLÜM {UYANIŞIN İZİ}1.129 kelime
- 12 12. BÖLÜM {KADERİN İLK BEDELİ}1.073 kelime
- 13 13. BÖLÜM {ZAMANIN SON NEFESİ}1.144 kelime
- 14 14. BÖLÜM {KYRENDEL'DE UYANIŞ}1.666 kelime
- 15 15. BÖLÜM {KÖKLERİN VARİSİ}1.348 kelime
- 16 16. BÖLÜM {SESSİZ ÇIĞLIK}1.030 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Bölüm şarkısı; Imagine Dragons - Warriors
"Bazı isimler unutulmaz, sadece hatırlanmayı bekler."
Şimşeğin ışığı bir anlığına gökyüzünü ikiye böldü. Ayzelyn refleksle geri çekildi. Kalbi göğsüne sığmayacak kadar hızlı atıyordu.
Karadut ağacının dalları, birkaç saniye öncesine kadar durgunken şimdi görünmeyen bir rüzgârın etkisiyle yavaşça sallanıyordu. Fakat garip olan şey havanın hâlâ tamamen sessiz olmasıydı. Ne yaprak sesi vardı ne de esinti. Yalnızca ağacın hareket eden dalları ve ayın altında gittikçe ağırlaşan karanlık vardı.
Ayzelyn nefesini tutup etrafına baktı. İçindeki o garip his yeniden büyümeye başlamıştı. Sanki biri onu izliyordu. Hem de çok yakından.
Tam geri dönmeyi düşündüğü sırada, ağacın gövdesinde kısa süreliğine bir ışık parladı.
Gözleri istemsizce büyüdü.
Çünkü ışığın kaybolduğu yerde, daha önce orada olmayan bir sembol belirmişti.
Gözlerini kısıp ağacın gövdesine bakmaya başladı. Yaklaştığında bunun bilmediği bir sembol olduğunu gördü.
Gözleri sonuna kadar açılmıştı. Anlam vermeye çalışmaktan yorulan zihni çoktan tükenmişti. Geriye ona yardım edecek olan kalbi kalmıştı ve o da, bu sembolün, iyi bir ipucu olduğunu söylüyordu.
Bu zamana kadar hep mantığını dinlemiş biri olmasına rağmen, ilk defa kalbini dinledi ve sembole yaklaştı.
Sembol, ağacın kabuğuna sonradan kazınmış gibi durmuyordu. Aksine, yıllardır oradaymış da yalnızca şimdi görünmeye karar vermiş gibiydi.
Ayzelyn istemsizce bir adım daha attı. Kalbi düzensiz atıyordu. Bir yanı kaçmasını söylüyordu. Diğer yanı ise yıllardır tam da bu anı bekliyormuş gibi davranıyordu.
Titreyen elini kaldırdı. Parmakları sembole yaklaştıkça avucunun içi ısınmaya başladı. Bu sıcaklık can yakıcı değildi.
Aksine garip bir özlem hissi taşıyordu. Sanki uzun zamandır kayıp olan bir şeyi bulmak üzereydi. O mavi kuşları gördüğünde de aynı hislerle dolup taşmıştı kalbi.
"Neler oluyor..." diye fısıldadı. Sessizliğe karışan o fısıltı, çok uzak yerlerde birinin kulağına çalınmıştı bile.
Parmağı sonunda sembole değdi. Dünya sustu. Cırcır böcekleri sustu. Rüzgâr sustu. Kalbinin sesi bile sustu.
Ve ardından görüntüler geldi.
Bir nehir... Ay ışığının altında gümüş gibi parlayan devasa bir nehir. Nehrin kıyısında beyaz elbiseli küçük bir kız duruyordu. Yanında altı mavi kuş vardı. Kız nehre bakıyor, kuşlar başlarını eğiyordu.
Görüntü bir anda değişti.
Bu kez aynı nehrin karşı kıyısında yüzlerce insan diz çökmüştü. Yüzlerini seçemiyordu. Seslerini duyamıyordu. Ama hepsi aynı yöne bakıyordu.
O tarafa.
Görüntü tekrar değişti.
Bir adam... Genç bir adam. Babasına benziyordu. Hayır, benzemiyordu. Bu adam babasının kendisiydi. Daha genç, daha güçlü, daha sağlıklı.
Adam dizlerinin üzerine çökmüş haldeydi. Başını eğmişti. Tam karşısında duran kişiyi ise göremiyordu.
Gözlerinin önüne beyaz bir ışık doldu. Sonra ilk kez bir ses duydu. Derinden, uzaklardan. Sanki binlerce kilometre öteden geliyordu.
"Hatırla..."
Ayzelyn'in nefesi kesildi. Ses tekrar yankılandı.
"Hatırla..."
Bir adım geri çekilmeye çalıştı ama hareket edemedi. Sembol avucunun altında hafifçe parlamaya başladı. Ağacın gövdesinden yayılan ışık, damarlarının içinde dolaşıyor gibiydi.
Başının içi zonkluyordu.
Tam dayanamayacağını düşündüğü anda son görüntü geldi.
Kıpkırmızı bir ay. Kan renginde bir gökyüzü. Ve o gökyüzünün altında duran bir kadın. Kızıl saçları rüzgârda savruluyordu. Sırtındaki kırmızı kanatlar gecenin içine açılmıştı. Kadın yavaşça başını kaldırdı. Gözleri doğrudan Ayzelyn'in gözlerine kilitlendi.
Bu defa gülümsemiyordu. Bu defa üzgün görünüyordu. Dudakları yavaşça aralandı. Tek bir kelime söyledi.
"Ayzelyn."
Dünya yeniden hareket etmeye başladı. Ayzelyn nefes nefese geriye savruldu. Dizleri toprağa çarptı. Ellerini çimlere dayayıp öksürdü. Kalbi göğsünü parçalayacakmış gibi atıyordu. Bir süre başını kaldıramadı.
Sonunda gözlerini tekrar ağaca çevirdi. Sembol hâlâ oradaydı. Ama artık yalnız değildi. Sembolün hemen altında, birkaç saniye önce olmayan ince bir yazı beliriyordu. Ayzelyn titreyen parmaklarıyla kabuğa dokundu.
Yazıyı güçlükle okudu.
"Kyrendel."
Ve o anda, daha önce yüzlerce kez duyduğu hâlde anlam veremediği o isim, ilk kez içinde yankı buldu.
Çünkü ona yabancı gelmemişti.
Yabancı olması gerekiyordu.
Ama değildi.
Beyni direniyordu. Kalbi ise çoktan kararını vermiş gibiydi. Onu korkutan şey gördükleri değildi. Bir gün hepsine inanacak olmasıydı.
Korktuğu şey ise ikna olduğunda ne olacağını bilmemekti.
Nefesini dengelemeye çalışarak ayağa kalktı. Dizleri zangır zangır titriyordu. Midesi kaynıyor, kalbi maratona çıkmış gibi hızla atıyordu.
Güç bela kapıya ilerledi. Son kez dönüp karadut ağacına baktı. Hâlâ tüm ihtişamıyla orada bekliyordu. Gözlerini çevirip kapıyı açtı. Merdivenlerden yavaşça çıkıp odasına girdi.
Saat gece yarısına geliyordu. Kafasındaki sorulara cevap bulacağını sanarken bir yenisi daha eklenmişti.
Kanatlı kadını fotoğraftan kimin sildiğini ve bunu neden yaptığını çok merak ediyordu.
Her ne kadar ondan korksa da, yanına geldiğinde içinin huzurla dolmasına engel olamıyordu. Babasının dediği gibi, o, onun koruyucusuydu. Bu his hoşuna gidiyordu.
Dudakları uzun zamandan sonra kıvrıldı. Kalbindeki düğüm biraz olsun gevşedi. Gözlerini huzurla kapattı ve sessizliğe doğru fısıldadı.
"Seni unutmayacağım."
Söylediği söz, sessizliğin içinde eriyip gitti. En azından Ayzelyn öyle sandı.
O gece, yıldızların bile ulaşamadığı kadar uzaklarda, başka bir gökyüzünün altında aynı söz yankılandı.
Bir damla kan taş zemine düştü. Ardından bir tane daha. Ve bir tane daha.
Nemli duvarlara çarpan zincir sesleri karanlığın içinde yankılanıyordu.
Gölgelerin arasındaki bir çift göz yavaşça açıldı.
Yıllardır ilk kez.
Sanki çok uzaktan gelen bir sesi dinler gibi başını kaldırdı.
Nefesi düzensizleşti. Dudakları aralandı.
"Hayır..." diye fısıldadı.
Zincirlerinden biri gerildi. Demir halkalar gıcırdadı.
Karşısındaki karanlığın içindeki altı siluet onu sessizce izliyordu. Ne konuşuyorlardı ne de hareket ediyorlardı. Fakat hepsi aynı şeyi hissetmişti. Bir şey değişmişti. Yıllardır bekledikleri şey. Ya da korktukları şey.
Gölgelerin arasındaki yabancı başını kaldırıp karanlığın ötesine baktı.
Sanki kilometrelerce ötede duran birini görebiliyormuş gibi. Gözlerinde ilk kez öfke belirdi.
"Onu buldular."
Kyrendel'in üzerinde asılı duran kırmızı ay, bulutların arasından sıyrıldı.
Ve uzun yıllardan sonra ilk kez, Kyrendel'in gecesi, huzursuzlandı.
••••••••••••••••••••••••
Eveeet, 6. bölüme geldik. Arkadaşlar sağlık sorunları nedeniyle uzun bir ara vermek durumunda kaldım, kusuruma bakmayın. Kendimi toparlar toparlamaz hemen bölüme koştum.
Bölümü nasıl buldunuz? Kafanızda oluşan soru işaretlerini bana aktarırsanız sevinirim. Biraz kısa bir bölüm oldu ama gelecek bölümlerde bunu telafi etmeye çalışacağım.
Hoşçakalın. Kanlı ayın eşsiz enerjisi sizinle olsun. ♡
Bölüm etkileşimi
