2.Sezon

Merhaba canlarım bir tanelerim oy ve satır arası yorum yapmayı unutmayın iyi okumalar. 😘
&
Yeni sezondan merhabalar👋👋👋
______________________________

BARAN'DAN

Tik.

Tak.

Tik.

Tak.

Saatten gelen ses kulaklarımda çınlıyordu. Ellerimde abimin kanları...

"Baran abi hadi kalk, ellerini yıkayalım. Kendine gel biraz," dedi Mirza. Sadece başımı iki yana salladım. Abim bu hastaneden çıkana kadar buradan kıpırdamak istemiyordum.

Tik.

Tak.

Tik.

Tak.

Hastane koridorundan adım sesleri gelmeye başladı. Kafamı kaldırdığımda Salih ve Kenan’dı.

"Pars... Pars nasıl?" dedi telaşlı sesiyle Salih.

"Bilmiyorum, ameliyatta hâlâ," dedim; sesimi kendim bile zor duyarken. Kenan yanıma geldi, ellerimi tutmak istedi.

Tik.

Tak.

Tik.

Tak.

"Dokunma bana!" diye bağırdım. Ellerimi tutmak için hamle yaptı ama ben ondan uzaklaştım.

"Güzelim sakin ol, hadi gel elini yüzünü yıkayalım. Kendine gel biraz hadi," dedi ama onu takamadım.

"Her şey senin yüzünden! Bu ellerimdeki kan, içeride canıyla mücadele eden abim... Hepsi senin ve düşmanların yüzünden!" dedim ve göğsüne vurdum. Kıpırdamadı, itmedi beni. Ağlamam daha da şiddetlendi.

"Her şey senin yüzünden, senin!"

Beni göğsüne yaslayıp saçlarımı okşamaya başladı.

"Biliyorum, benim suçum. Sana söz veriyorum nefesim; kim yaptıysa onu bulup yerin yedi kat dibine sokacağım."

Ona sarılıp daha çok ağlamaya başladım.

"Eğer ona bir şey olursa yaşayamam ben Kenan."

"Pars çok güçlü biri, ona bir şey olmaz. Bak, hatta uyandığında ikinizi de böyle ağlak bebekler olarak görürse önce sizinle bir güzel dalga geçer, sonra size kızar. Toparlan hadi."

Sesini Salih'in duyabileceği şekilde yükseltti: "Salih, hadi kalk sen de bir elini yüzünü yıka, kendine gel. Pars uyandığında sizi böyle görmesin hadi koçum."

"Abi, çıkar buradan sağ salim değil mi?"

"Çıkar tabii oğlum, o sizden benden daha güçlü. Sen sevgilini," dedi, bana dönüp devam etti, "sen de abini hiç mi tanımadınız?"

Haklıydı, Pars gerçekten güçlüydü. O buradan sapasağlam çıkardı inşallah, tek dileğim buydu.

Tik.

Tak.

Tik.

Tak.

Kenan elimden tutup beni lavaboya götürdü. Suyu açıp ellerimi yıkamaya başladı. Ben ise titriyordum.

"Sakin bebeğim," dedi ama ben kendimi sakinleştiremiyordum. Kenan beni kendine döndürüp sarıldı. Kafamı onun göğsüne yasladım.

"Kenan, ya ona bir şey olursa—"

"Baran güzelim, ben sana ne dedim? Pars güçlüdür. Bak; senin için, Salih için o ameliyattan sapasağlam çıkacak. Artık bunları düşünme."

Ama düşünmemek elde değildi. Kenan ile çok yakın olduğumuzu fark edince ondan uzaklaştım ve ameliyathanenin önüne gittim.

"Daha çıkmadı mı?" dedim Salih'e. Bu arada Salih gerçekten Pars'ı seviyormuş; vurulduğunu öğrendiğindeki o yüz ifadesi çok kötüydü. Rengi atmış, donmuş bir Salih...

Ameliyathaneden sonunda doktor çıkmıştı. Hemen kalkıp yanına gittik.

"A-abim nasıl? İyi mi?" diye sordum. Hepimiz pürdikkat doktorun diyeceği şeyi bekliyorduk.

"Merak etmeyin, Pars Bey çok güçlü çıktı. Kurşun neyse ki hayati organlara zarar vermemiş ama çok fazla kan kaybetmiş. Kan takviyesi yaptık. İlk 24 saat gözetim altında tutacağız, daha sonra uyandıracağız," dedi doktor. Hepimiz derin bir "oh" çekmiştik. Çok şükür ona bir şey olmamıştı.

"Çok sağ olun doktor bey."

"Görevim, geçmiş olsun," deyip gitti.

O anki mutluluğumla Kenan'a sarıldım. Eh tabii, sarıldığımı fark edince hızlıca kendimden ittim. "Ne hemen sırnaşıyorsun? İki teselli verdin diye affettim mi sanıyorsun?"

"Hayda güzelim, biz buraları geçmedik mi?"

"Güzelim mi? Sakın bir daha bana bu tarz kelimeler kullanma!"

Dedim; o da sırıtıp beni duvarla arasına aldı. "Güzelim, bebe—"

Lafını tamamlamasına izin vermeden dizim ile onun malum yerine vurdum. Tabii acı ile kıvranmaya başladı.

"Ah yavrum... Bak şimdi senin yüzünden çocuğumuz olmayacak."

"Rüyanda herhalde!" dedim gülerek. O da canı acımasına rağmen sırıtıp dibime girdi yine. Elini karnımın üzerine koyup,

"Ahaha sana söylüyorum; buraya benden üç tane bebek dolacak!"

"ÇÜŞ! Bir çocuk yetmiyor mu, üç çocuk ne?" dedim. Gerçekten üç çocuk ne? Ben o üç çocuğu nerede taşıyacağım?

"Ha, yani çocuk yapmayı kabul ediyorsun?"

"Sen doğuracaksan neden olmasın Kenan," deyip yanından ayrıldım. O anki yüz ifadesi görülmeye değerdi; acayip komik gözüküyordu. Aptal.

"Hayırdır cici baba, keyfin yerinde," dedi Mirza. Göz devirdim; aman, burnunu sokmasa olmuyordu.

"Abim uyanmış, nasıl keyfim yerine gelmesin Mirza?" dedim. Bir şey demedi, elime çay ve tost verdi.

"Bu ne?"

"Çay ve tost."

"Yemin et! Bak görüyor musun Salih; tost ve çaymış bunlar. Ben bilmiyordum ya, nereden çıktı diyorum."

"Aman, seni düşünende kabahat. Kaç saattir hiçbir şey yemediniz diye aldım."

"İyi, öyle olsun bakalım," dedim alayla. Elimdeki çaydan yudum aldım. Bu sırada odadan doktor çıktı. Ne ara girmişti be?

"İçeri bir kişi girebilir, çok kalmamak şartıyla," dedi. Salih bana baktı.

"Sen gir Salih," dedim. Şu an Pars'ı ne kadar çok görmek istesem de Salih'in onun sevgilisi olduğunu unutmamak lazımdı.

"Sen gir Baran, ben sonra girerim," dedi. Israr etmedim. Hemşireyi takip ettim; hemşire bana koruyucu ekipman verdi, giydim ve içeri girdim.

Pars’ın yanına yaklaştım. Yüzü solgundu ama nefes alıp verdiğini görmek bile içimi biraz rahatlattı. Elini tuttum. Soğuktu… ama oradaydı.

“Abi…” diye fısıldadım. Sesimin titrediğini saklayamadım.

“Beni korkuttun. Hem de öyle böyle değil.”

Parmaklarını biraz daha sıkı tuttum.

“Sen hep güçlü olan taraftın ya… İnsan alışıyor. Sana hiçbir şey olmaz sanıyor. Ama bugün… Seni kaybedebilirim sandım.” Yutkundum.

“O an nefes alamadım Pars. Gerçekten alamadım.”

Başımı yatağın kenarına yasladım.

“Bak, kızman umurumda değil… Yeter ki uyan. Bana bağır, dalga geç, yine sinir et… ama uyan.” Dudaklarım titredi.

“Sensiz ne yaparım bilmiyorum. Ve bunu öğrenmek de istemiyorum.”

Elini yanağıma bastırdım.

“Herkes dışarıda seni bekliyor. Salih desen… o da çok kötü. Hepimiz buradayız abi. O yüzden… artık gözlerini açman lazım. Tamam mı?”

Derin bir nefes aldım.

“Çünkü ben daha sana söyleyecek çok şey biriktirdim. Ve hepsini… uyanınca anlatacağım.”

Dedim; son kez bakıp ayağa kalktım ve odadan çıktım.

"Nasıl?"

"Yüzü çok solgundu," dedim ama ağlamamak için kendimi zor tutuyordum. Kenan yanıma gelip kolumu tuttu ve sandalyeye oturttu.

"Bebeğim bak Pars iyi, iyi olacak. Doktorlar olumlu konuştu. Hadi eve gidelim, biraz dinlen de öyle gelelim."

"Yok, ben Pars uyanmadan gitmem. Ya ben yokken uyanırsa?"

"Bize hemen haber verirler bebeğim, hadi," dedi. Daha sonra Salih'e döndü. "Salih, sen de bizimle geliyorsun. Sen de biraz dinlen, öyle geliriz."

O da itiraz etmek için ağzını açacakken Kenan kesti: "İtiraz falan istemiyorum. Hem Mirza var, Demirgil gelecek, yalnız kalmayacak. Siz biraz dinlenin; hem Pars sizi bu halde görmek istemez."

"Babam doğru diyor, şu an hortlak gibi gözüküyorsunuz," dedi Mirza. Kaşlarımı çatıp ona baktım.

"Mirza seni döverim!" dedim ama takmadı. Üçümüz dışarı çıktık ve arabaya bindik. Kafamı cama yaslayıp gözlerimi kapattım. Bir süre sonra arabanın durduğunu ve havalandığımı hissettim...

1 SAAT SONRA;

Gözlerimi odadaki tıkırtılarla açtım. Baktığımda Kenan bir şey arıyordu.

"Ne arıyorsun?"

"Uyandırdım mı?"

Sadece başımı salladım. Yatakta doğruldum, belimi yatağa dayadım.

"Bir soru sormuştum?"

"Kırmızı dosyayı arıyorum ama bulamıyorum. Sen gördün mü?"

Bu odada bir tane kırmızı dosya vardı zaten; bilmemem anormal olurdu. Ayağa kalkıp çekmecedeki dosyayı verdim.

"Sabahtan beri her yeri aradım, orada mıymış?" dedi tuhaf tuhaf bakarak. Göz devirdim.

"Çok önemli deyip geziyorsun ama ortalıkta bırakıyorsun. Ben de kaybolmasın diye çekmeceye koydum. Söylemeyi unutmuşum, malum sen bir ay gibi bir süre yoktun," dedim laf sokarak. Saate baktım.

"Siktir! Bir saat geçmiş, niye uyandırmadın daha önce?"

Ya uyandıysa? Ya bizi istiyorsa?

"Uyansa uyandırırdım bebeğim," dedi. Onu takmadım ve banyoya girdim. Yüzümü yıkadım, odaya geçip üstümü değiştirdim. Aşağıya indim;

Salih de çoktan kalkmıştı. Biz aşağıya indiğimizde Kenan'a telefon gelmişti. Açıp kulağına götürdü.

"Efendim Mirza?... Gerçekten mi?... Tamam, hemen geliyoruz," deyip kapattı. Bütün gözler ondaydı. Hemen lafa girdim.

"Ne olmuş?"

"Hadi geçmiş olsun, Pars uyanmış!" dedi. O heyecanla ona sarıldım.

"Senin ağzından güzel bir şey duymak da nasip oldu," dedim hafif alaylı sesimle. O da sadece güldü.

"Hadi hastaneye gidelim," dedim. Biz tam çıkacakken kapıdan Kenan’ın boylarında, izbandut gibi iki adam girdi.

"Merhabalar, biz Baran'ın abileriyiz," dedi bir adam.

Ne diyorsun oğlum ya?

"Ha?"
.
.
.
.
.
Yeni sezon nasıl?

Arkadaşlar ben günlerdir yazmamanın sebebini söylemiştim elimi yakmıştım bu arada tamamen kendi salaklığım evde her işe koşan biriyim o yüzden ufak çaplı bir isyan çıkardım o sinirle elim sobanın kenarına deydi derim falan soyuldu o derece lsşaşwşwğşdşd

Neysem dün biraz yazmıştım yine kendi salaklığımdan ötürü dershane hocasının verdiği 50 soruyu yapmayı unuttum bir anda onu yapmaya karar verdim o yüzden kaldı lslsşşşw

Ay yine boş konuştum diğer kitaplara ne zaman bölüm gelir bende bilmiyorum Allaha emanet yazıyorum canım ne zaman isterse yani.

Neyse hadi bayyyyyy

Oy ve yorumlarınızı bekliyorum

Sizi seviyorum💦💦💦💦💦💦💦💦💦