2.Bölüm

Merhaba canlarım bir tanelerim oy ve satır arası yorum yapmayı unutmayın.😘
______________________________

BARAN'DAN

Kim ölmek ister ki? Ben istiyorum. Neden mi? Hayatımı mahveden adam yüzünden. Başıma ne geliyorsa onun yüzünden. Neler denmişti bana; "patronun altında yatan sürtük..."

Uyandığımdan beri beyaz tavana bakıyordum. Beyaz, herkes için masumiyeti temsil ederken beni deli eden bir renkti; nefret ediyordum bu renkten. O adam sırf beni deli etmek için odayı, hatta tüm eşyaları beyaz yapmıştı.

"İyi misin?"

"Sizce?"

Dedim adamın suratına bakarken. Hem dövüyor hem de "İyi misin?" diye soruyor. Ne değişik bir adam! Tamam haklı olabilir ama bu beni döveceği anlamına gelmiyor.

"Ne yapmamı bekliyordun? Poyraz, oğlumun hayatını kararttı."

O adamın ismini duyunca bile tüylerim diken diken oluyordu.

"Her neyse beyefendi, artık benimle işiniz bittiyse bu lanet olasıca hastaneden gidebilir miyim acaba?"

"Poyraz sana ulaşmaya çalışıyor mu Baran Kayalar?"

"Çalışıyor ama bir şekilde atlatıyorum."

"Anladım. Seninle iletişime geçmek istiyorsa bu bizim işimize gelir. Bir süre misafirimiz olacaksın."

"Ne! Beyefendi siz ne dediğinizin farkında mısınız? Bakın, benim bir hayatım, zar zor oturttuğum bir düzenim var!"

Bu adam kafayı yemiş olmalı ya, ne misafiri be?

"Öncelikle beyefendi değil, Kenan KARAHAN."

"İsminiz beni ilgilendirmiyor, çıkın şimdi odadan."

"Hayır."

"BEYEFENDİ, üstümü değiştireceğim, şimdi çıkın odadan!"

Bir şey demeden çıktı. Manyak adam!

"Hayır, bizi akıllısı bulmaz ki! Millet deliye, ben akıllıya... Ya sabır Allah'ım, inşallah katil olmam. Ne psikopatı biter ne de manyağı!" (Yazar: Kocaya manyak denmez, tıs tıs 🤣🤣)

"Yalnız, duyuyorum!"

Diye bağırınca irkildim. Manyak adam bir de kapının dibinde bekliyor!

"Duy diye dedim zaten, MANYAĞIN ADAMI!"

Dedim ve yatağın yanındaki koltuktan çantamı aldım. İçine baktım, her şey tamdı. Telefonumun %5 şarjı vardı, eve gidince takardım. Şöyle bir göz gezdirdim; patron bayağı telaş etmiş. Bir de o yokken bakan eleman aramış ve mesaj atmış, başka da yoktu.

Kapıyı açtım, yanında dünkü adamlar vardı.

"Ben gidiyorum, bir daha görüşmemek üzere."

"Hiçbir yere gitmiyorsun, bizimle eve geliyorsun."

"Hayır, gelmiyorum! Bakın, benim işe gitmem gerek, sizin yüzünüzden kovulabilirim."

Yalan, külliyen yalan. Adam kaç kere "Geç kaldın," diye kovmamış, şimdi mi kovacak?

Abuzer susar mısın canım iç sesim? Ayrıca bunu sadece sen ve ben biliyoruz, onlar bilmiyor.

Ay seninle uğraşılmıyor ya, ben gideyim de iç ses komşum ile konuşayım, dedikodu yapayım.

İç ses komşuluğu mu? Ay ne halt yersen ye be, bana ne.

Bazen iç sesimi hiç anlamıyorum ya, böyle iç ses mi olur?

"İşine bizim evden de gidebilirsin. Eğer şimdi gelmezsen seni sırtıma alır götürürüm."

"Iyyy, bu nasıl bir klişe yazar hanım? Neden böyle bir klişe yapıyorsun ya?"

"Ne yazar hanımı be? Yürü!"

(4. Duvarı Taekook falan shipleyenler bilir)

Aman be, öf! İki bir şey demeye kalmıyor. Hastaneden çıkıp bir arabanın yanına geldik. Ben arka koltuğa otururken abilerden biri öne, diğer ikisi arkaya binmişti.

Yarım saat içinde koca bir konağın önüne gelmiştik. Diğerleri inerken bir ben kalmıştım.

"İn hadi, neyi bekliyorsun, davetiye mi?"

"Neden olmasın?" dedim alayla sırıtıp.

"Seni sırtıma alma teklifi hâlâ geçerli Baran."

Oflayıp arabadan indim. Çok stresliydim; evdeki bütün üyeler daha önce benim o adama çalıştığımı öğrenirse benden nefret edecekti. Manyak adam arkadan bir poşet ile geldi. Gözleri ile "İlerle," işareti yaptı, birlikte içeri girdik. İçeriden sesler gelmeye başladı.

"Ya abi hadi ama, bırak da gideyim, çok özledim sevgilimi!"

"Bak küçüğüm, o 'sevgilim' diyen dudaklarına şap diye vururum, görürsün!"

"Ha! Seni babama söylerim o zaman ben de."

"Minik kuş, hani sen abim ile konuşmuyordun, trip atıyordun?"

"Hala atıyorum ama bu şikayet etmeyeceğim anlamına gelmiyor Adar."

Yanımdaki adam sırıtıp: "Neyi şikayet edecekmiş benim mis kokulu oğlum?"

"Ya baba, abim Alp ile görüşmeme izin vermiyor."

"Oğlum bırak gitsin."

Aren, hayatını kurtardığım çocuk...

"Ama gitmeden önce öpücük alayım."

Aren geldi ve babasını iki yanağından da öptü ve gitti.

"Şey, bu arada hoş geldiniz. Ben Aren."

"Hoş buldum Aren, ben de Baran." dedim. "Memnun oldum," dedi, ben de aynısını dedim ve gitti.

"Oğlum bu beyefendi kim?"

Yaşça büyük olan adam... Onların yüzlerine bakmaya utanıyordum.

"Baran baba; Poyraz'ın eski adamı."

Aren'in abisi olan adam "Ne!" diye bağırıp üstüme gelecekken:

"Oğlum bir dur anlatalım, döveceksen öyle döv," dedi. Ona bir şey diyemezdim.

"Bakın ne dersem diyeyim haklı değilim, biliyorum ama bir kere beni dinleyin."

"Tamam, anlat." dedi. Tekrar anlatmak çok zordu.

"Eskiden o adamın yanında çalışıyor ve sağ koluydum. Şimdi diyeceksiniz ne alaka; Poyraz bana çok güveniyordu o yüzden her işini bana yaptırıyordu, buna Aren de dahil. İlk dediğinde şaşırmıştım; hatta 'bebek' dediğinde bu kadar vicdansız olacağını tahmin bile edemiyordum. Evet, yani yardım ettim. Eğer ben yapmasaydım o kendi elleriyle yapardı ve..."

"Ve ne?"

"Öldürürdü. Ben vakit kazanmak için onu yetimhaneye bıraktım. Şimdi diyorsunuz bize niye haber vermedin? Size haber vereceğim gün Poyraz öğrendi. Bana iki şey sundu: Ya Aren'i öldürürüm ya da her şeyinle benim olursun. Ben de kabul ettim ama size haber veremedim. Telefonumu aldı zaten, oradaki hiçbir korumadan yardım isteyemezdim."

"Neden?" Bunu Adar denilen çocuk söylemişti.

"Beni sevmiyorlardı. Ben o zamanlar okul masraflarımı karşılamak için onun yanında işe başladım. İlk başlarda ne kadar diğer çalışanlara davranıyorsa öyle davranıyordu ama bir yıl içinde bana olan davranışları çalışan-patron ilişkisini geçmişti. Ben onu sıradan bir iş adamı sanarken mafya olduğunu öğrendim.

İşi bırakmak istedim ama bırakmadı ve onun psikopat yüzünü görmeye başladım. Uzun zamandır zaten bırakmak istiyordum ama sırf Aren yaşasın diye bundan vazgeçtim. En sonunda Poyraz'ı sırtından vurup kaçtım ve izimi kaybettirdim. Aren'i bulmaya çalıştım ama benim yerleştirdiğim yetimhaneden alınıp başka bir yere yerleştirilmiş. Zar zor da olsa kendime bir hayat kurdum. Açıkçası Aren'i bulmanıza çok sevindim."

Dedim. En azından kimse "O adam sana ne yaptı?" demediler. Sormak istiyorlardı da manyak adam gözleri ile susturmuştu.

"Eee manyak adam, madem beni buraya getirdin, kalacağım oda ver. Çok yoruldum bugün."

"İyi, gel. Abi Salihe söyle Baran'ın ilaçlarını alsın."

"Tamam Kenan."

"Ay Baran oğlum, aç aç uyumasaydın."

"Yok efendim, zaten aç değilim."

"Anne, ilaçları gelince yer bir şeyler, şimdi dinlensin bu asi çocuk."

"Ne! Çocuk mu? 42 yaşındayım ben!"

Sadece sırıttı pislik adam. Beni bir odaya getirdi.

"Odada kıyafet var, banyoda ihtiyacın olabilecek her şey var. Eksik varsa söyle, aldıralım."

"Tamam." dedim. Odadan çok şükür çıktı. Üstümü değiştirip yatağa girdim. Yorgun olduğum için hemen uyudum. Bakalım bu konak bana neler getirecekti...
.
.
.
.
Bölüm Nasıl?

Ay hele şükür bölümü atabildim Yks sınavından sonra bir beynim durduda

He bu arada lgs ve Yks sınavına giren bacılarım geçmiş olsun hepinize ben mezuna bıraktım şahsen çünkü benim hala aklım ressamın eserini çöpe atan hizmetçide, suya düşüpte ölmeyen kraliçe arıya, annesine her seferinde geliyorum diyip gelmeyen oğuza, maydoz ve dere otunu karıştıran kasiyere hepinizin ben... Siz anladınız canlarım.

Oy ve yorumlarınızı bekliyorum

Sizi seviyorum💕💕💕💕