Kendi Karanlığıma 8

Özüm”Ne oldu?”diye sorunca irkildim.”Bir şey yok.”Teneffüse girdiğimizde üçlü grup yanıma geldi.O sırada lavaboya gidiyordum.Miraç söze atladı.”Bak.O gün için üzgünüz.Bizi affedebilir misin?””Pekala.Açık konuşayım gelmenizi beklemiyordum.Affettim bakalım.”Bu kadar hızlı affetmeyi hiç beklemiyordum.Ama zaten her zaman böyle olurdu.Kızardım,ama ne olursa olsun bi özüre geri affederdim.Dersteyken asla dersi dinlemedim.Kafam sorularla doluydu.Kaçmasaydım daha mı iyiydi?Neden babam böyle bişey yapmıştı?Bana bir şey yapacak mıydı?Kaçıp kurtuldum mu?Çıkış zili çaldığında merdivenlere doğru yöneldim.Abcak Özüm yanıma geldi ve”Şu üçlü kafede oturacakmış.Benide davet ettiler.Kabul ettim.O yüzden sende geliyosun.””Ne iste-“derken beni çekiştirerek üçlünün yanına götürdü.Beraber kafeye gittik ve bir masaya oturduk.O sırada fotoğrafımızı çeken bi adam gördüm.Arka masada iki kişi oturmuştu ve biri bizi daha doğrusu beni çekiyordu.Yüz ifadesinden kamerayı yaklaştırdığını analayabiliyordum.Hemen hızlıca düşünüp Yanımda oturan Berkay’ın kulağına yaklaşıp ‘Benim fotoğrafımı çekiyor.’diye fısıldadım.Berkay kafasını kaldırdı,bi bana baktı,bi de adama.Sonrasında kalktı,gayet normal bi şekilde adamın arkasına geçti ve “Bir de şu açıdan çek.”dedi.Adam bi anda şok oldu ve “Ben onu çekmiyorum.Arkasındaki çiçeği çekiyorum.”dedi.Berkay inanmadı ve “Aynen” diyerek adama kafa attı.Adam karşılık vermeye çalışınca bi güzel patakladı,en son soluğu karakolda aldık.Karakolda polis bizi saldı.Fakat adamın telefonundaki fotoğraflar kanıt olarak sayıldığı için adam tutuklandı.Sonrasında eve gittim.Annem hemen ‘Neredeydin?’diye sorunca sorguya çekileceğimi anladım ve cevap vermeden direkt odama çıktım.Sonrasında nasıl uyuduğumu bilmiyorum.Uyandığımda penceremde birini görür gibi oldum fakat önemsemedim.Çünkü uyku mahmuru olduğum zamanlarda sürekli hayal görürdüm.Fakat biraz bakınca bunun bir halüsinasyon olmadığını fark ettim.Fark ettiğim anda çığlık atıp odadan çıktım.