Kendi Karanlığıma 2

Meraktan çatlarken insanlara merak etmeyin diyordum.”Abi o değilde biz ne yapacağız.Bu bir kere daha oldu bu arada o yüzden bu kadar sakiniz Bade.””Ne!Bir kere daha mı oldu?Sizde hiç araştırmadınız yani merak etmediniz mi neden oldu diye!””Etmedik valla.Ama ben müdürün işi olduğunu düşünüyorum.Çünkü bi ara bu ilk olduğunda çok pis dedikodular dolaşıyordu okulda.Müdürse konuşmayı yasakladı.Bence onun işi.””Saçmalama Eren.Adamın oğlu bu okulda sence yapar mı?””Bence evet yapar.Adam her gün sinir krizleri geçiriyor,oğluna vuruyor.Sence oğluna acır mı bu adam?””Haklısın acımaz.”Buradaki ikinci günümüz.Hala ne polisler gitti,ne de biz bu sınıftan çıktık.Kaç ölü kaç yaralı var bilmiyoruz.Ama duyduğumuz kadarıyla on el ateş edildi.Nasıl ilk geldiğin günden böyle uğursuzluk verebilirsin Bade? diye düşünürken eller yukarı diye bir ses duydum.Aşırı yakından olduğu için sesin geldiği yöne baktım.Kafamı çevirdiğim anda silahları bize doğrultulmuş dört adam gördüm.”Kızı alacağız.Sakın kıpırdamayın.”Şok olmuş bir şekilde onlara baktım.Liderleri olduğunu düşündüğüm adamla göz göze geldim.Dudaklarımın arasından”Ne?”Sesi çıkarken adamlar beni kollarımdan tutup zorla kaldırdılar.”Bırakın beni!”diye bağırırken çoktan odadan çıkmıştık.Okulun koridorlarında yürürken belki iki belkide beş ceset gördüm.Beni nereye götürüyorlardı?Neden sadece beni istemişlerdi?Kafamın içindeki soruları cevaplandırmaya çalışırken okulun arka tarafından çıktık.Adamlar beni arabaya bindirdi,hiç tanımadığım sokaklardan geçtik ve bir depodan daha lüks,evden daha harabe bir yere geldik.Benim elerimi ve ayaklarımı bağladılar,bir sandalyeye oturttular.Birkaç saat sonra patronları olduğunu düşündüğüm adm geldi ve tam karşıma oturdu.Ağlamaktan kızarmış gözlerime uzun uzun baktı ve”Kim olduğumu biliyor musun?”cümlesini kurdu.Ben konuşamadım. Ağzımı açtım ama konuşamadım.Adam bana kendini tanıtmaya başladı. “Yirmi iki yaşındayım.Yani senden üç yaş büyüğüm.Bir süre burada benimle kalacaksın.”dedi ve gitti.Nereye bilmiyorum ama gitti.Belki birkaç saat sonra gelecek belkide hiç gelmeyecek.Bilmiyorum.Bunları düşünürken uyuyakaldım,uyudum,uyudum ve dilim damağım kurumuş bir şekilde uyandım.Uyandığımda karşımda durmuş simsiyah gözleriyle bana bakıyordu.”Ne zaman gideceğim?”diye sordum.”Bilmem.Canım ne zaman isterse.”dediğinde boynuna yapışmak,onu paramparça etmek istiyordum.”Peki neden sadece beni aldın?””Onu şu anda öğrenemezsin.””Niyeymiş?”“Canım istiyor.””Ha doğru anladım yani canın istiyor diye beni kaçırdın,elimi kolumu bağladın,yanında tutacaksın ve bana hiçbir şey söylemeyeceksin.Öyle mi?””Evet öyle!Çıldırtma beni Bade yoksa çok kötü olur.””Ne olur mesela?Ne yaparsın?Boğazımı falan mı kesersin?YAP!İSTEDİĞİNİ YAP!””Sus artık!”diye bağırıp ağzımı bantladı.Mükemmel.Şimdi nefes de alamıyordum.Kızgın bir şekilde gözlerine bakarken kalkıp gitti,yine ve ben yine düşünürken uyuya kaldım.Ama bu sefer kalktığımda bir evin tavanına bakıyordum,ellerim açıktı.Kalktım,alt kata indim tam kapıdan çıkıp gidecekken kolumdan tuttu ve “Buradan çıkamayacağını bilmiyor musun Bade?””Bırak da gideyim işte!”diye bağırıp kolumu elinden kurtardım ama bu sefer iki eliyle iki kolum tutup beni kendine çevirdi.”Ya uslu durup kahvaltını yap,yada seni odana kitleyeyim.Hangisi?””B!”diye bağırıp elimi kolundan kurtarmamla yukarı koştum.Kapıyı kapattım.Çünkü artık yüzünü görmek istemiyordum.