Kendi Karanlığıma 7

Kafam sorularla doluydu,yerler ise karla.Yolda biraz yürüdükten sonra tanıdığım yerlere geldim.Eve koşup kapıyı tıklattım.Kapıyı açan olmadı.Bir kere daha çaldım.Bu sefer daha sesliydi.Babam kapıyı açtı.”Nerdeydin sen?Çok endişelendik kızım.””İyiyim baba.Boşver.”babamı geçiştirerek odama çıktım.Annem kardeşim ve babam salondalardı.Kardeşim beni gördüğü anda peşimden geldi.“Abla,neredeydin?Çok korktum.””Korkma Aslıcığım.”Aslı’ya sarılıp yatağıma uzandım.Çok uykum vardı.Sabah uyandığımda bir not buldum.“Kaçtığını görmediğimi,anlamadığımı mı sandın?Bir şey yapmadım ancak benim gibi insanlar 4.40 da sigara içmeye kalkar.Geçen görmüştün aslında.”notu okur okumaz betim benzim attı.Aynadan kendime baktım ve “Bembeyaz olmuşum.”dedim kendi kendime.Okula gitmem gerekiyordu.O okula tekrar gitmek istemiyordum.Orada üç kişi ile tanışmıştım ancak onlar beni bir yerde koruyup,yakalanınca bırakıp öylece durmuşlardı.Okula girdim,sınıfa girdim ve daha önceki yerime geçtim.Onlardan kaçmayacaktım.Aksine onlar benden kaçacaktı.Birkaç dakika sonra bir kız yanıma oturdu.Kızla bir sohbet başattım.Biraz konuştuktan sonra adının Özüm olduğunu,ve benim gibi on sekiz yaşındaydı.Ona başımdan geçen olayları anlattım.Garip bir cevap verdi.”Peki ailen neden polise gitmemiş?””Bilmem.Hiç sorgulamadım.”Biz bunları konuşurken sınıfa Miraç,Berkay ve Eren girdi.Miraç Eren’in yaptığı şakaya gülüyor,Berkay ise etrafı inceliyordu.Beni gördüğünde göz göze geldik,ben güldüm,Berkay ise bakakaldı.Berkay’ın durduğunu gören Eren ve Miraç ikiliside bana doğru döndü.Bense önüme döndüm,Özüm ile sohbet ettim.Ders başladı,teneffüs oldu ama ne Özüm ne ben ne de üçlü yerinden kalkmıyordu.Onlar benim hakkımda konuşuyor,bizde Özüm ile havadan sudan konuşuyorduk.Sonrasında çantaman bir not daha düştü.“Kaçabildiğini mi sandın?Sadece gittin.Özgür değilsin.Seni izlediğimi bil.”Notu okuduğumda nutkum tutuldu.