Karanlığını Bile Seviyoruz 3

”Ne görmezden geliyon lan?””Sana mı sorucam oğlum.Kulaklık vardı duymadım.Bir şey mi sordunuz?Cevap versek suç vermesek suç.””Bana bak kızım.Güzelsin falan dedik ama yelloz musun lan sen?Ne bu atarlar?Almıyım seni ayağımın altına.””Alsana ayağının altına.Çok isterdim ama acelem var neyse arkadaşlar görüşürüz ben gidiyim.”dedim ve yürümeye devam ettim.Şarkımı geri açacaktım ki arkamdan on kişinin adım seslerini duydum.Arkama kaçamak bir bakış atınca arkamdan geldiklerini gördüm.Hemen adımlarımı hızlandırdım,ardından koşmaya başladım.Ara sokaktan çıkmıştık fakat Allah’tan korkusu olmayanların insandan korkusu hiç olmazdı.Arkamdan gelmeye devam ediyorlardı.Hemen telefonumu çıkarıp rehberde ilk çıkan kişiyi aradım:Berkay.”Alo Berkay nolursun yardım et.Peşimde on kişiler ben tekim.”“Ne diyosun Bade.Ne!Çabuk bana canlı konum at.Geliyorum.””Tamam.”Hemen Berkay’a konum attım.Attıktan sonra yolda karşıdan yürüyen bir çift kara göz gördüm.Azat hemen karşımdaydı.Yanında da iki arkadaşı vardı.Hemen yanına koştum.En azından yardım eder diye.”Azat lütfen yardım et.”Azat zaten gözlerimdeki endişeyi ve peşimdekileri fark etmişti.”Tamam Bade.Sakin ol.Beyler siz şunları halledin ben Bade’yi götüreyim.””Tamamdır aga.”Korkudan elim ayağım titriyordu.Azat hemen benimle karşı tarafa yürümeye başladı.Bir yandan kollarıyla beni sakinleştirmek için sarmıştı.Hemen Berkay’ı arayıp olanları anlattım.Sadece kafası bulanmasın diye Azat değilde bi tanıdık dedim.Azat beni eve bıraktıktan sonra güzel bir duş alıp uyudum.Sabah erkenden kalkıp okula hazırlanırken telefonuma bir bildirim düştü.