Kendi Karanlığıma 6

Telefondan bir sosyal medya kanalı açtım ve bir şeyler paylaştım.Zaman eğlenceli bir şekilde geçiyorken geldi ve bana yemek getirdi.”Al.Acıkacağını düşündüm.”Sağol.”getirdiği yemekte tavuklu makarna vardı.Makarna sevdiğimi de biliyordu.Yemeği yerken aklıma bir fikir geldi.Eğer depresyona girmiş gibi davranırsam belkide beni erken bırakırdı.Bir kaç gün konuşmayacak,sadece telefona bakacaktım.Belki işe yarar diye düşünüp yemeğimi istemeye istemeye yarıda bıraktım.Yatağa geçip telefona kapandım.Kafamı telefondan kaldırdığımda saat dokuz buçuk du iki saattir telefona bakıyordum ve çok susamıştım.Yataktan kalkıp merdivenlerden aşağı indiğimde mutfağın nerde olduğunu unutmuştum.Sağ tarafa doğru ilerledim ve mutfağı buldum.Dolaptan bi su şişesi çıkarıp zar zor bulduğum bardağa su koyup içtim.Bardağı tezgahın üzerine koyup geri odaya çıktım.Ama telefonun şarjının azaldığını gördüm ve bu yüzden geri odamdan çıkıp onun odasına girdim.Odada yoktu.Alt kata indim ve orda da yoktu.Kapıyı açıp dışarı çıktım.Amacım kaçmak değildi.Şarj bulmaktı ama o beni gördüğü anda sigarasını yere atıp bana doğru yürümeye başladı.”Hiç bir şey sorma.Şarj nerde diye sormaya geldim.””Benim odamda komodinin üzerinde.”hiç bir şey söylemeden eve geri girdim ve onun odasına girdim.Odası buram buram erkek parfümü kokuyordu.Şarjı alıp çıktım ve odama girdim.Şansıma yatağımın kenarında bir priz vardı.Ergenler gibi bi o yana bi bu yana dönüp durucak,hiç sıkılmadan telefona bakacaktım.Saatler geçti,ben baktım ve çok sıkıldım.İnsanlar nasıl yapıyolar anlamamıştım.Ama burdan kaçmaya kararlıydım.Saat tam 19.54 tü.Biraz uyuyup dinlenir,sabah 04.50 de kalkar kaçarım dedim.Ve yastığa başımı koyduğum anda uykuya daldım.Sabah uyandığımda yanımda telefonumu alıp hızlıca aşağıya indim.Babamın bir borç için birini öldürmeyeceğini biliyordum.Sessiz bir şekilde kapıdan çıktım ve bir şekilde kaçtım.Artık özgür müydüm?Beni tekrara bulur muydu?