24. Sessiz Geceler

24. Bölüm —
Sessiz Geceler
Ev geceleri başka bir yere dönüşüyordu.Freya bunu artık kesin olarak biliyordu.Gündüzleri aynı duvarlar, aynı eşyalar, aynı insanlar vardı.Ahmet Ali hastaneye gider, Freya çalışma odasına kapanır, Sevda evin işleriyle ilgilenirdi.Her şey normal görünürdü.Fakat güneş battığında evin sessizliği değişirdi.Freya bunu ilk başlarda yalnızca kendi korkusu sanmıştı.Şimdi ise gecenin kendisinden şüphe ediyordu.O akşam Ahmet Ali eve geldiğinde Freya çalışma masasının başındaydı.Kapının açıldığını duyunca yerinden kalktı.“Hoş geldin.”Ahmet Ali gülümsedi.“Yine çalışıyorsun.”“Kitabımı bitirmeye çalışıyorum.”“Çok mu kaldı?”“Biraz.”Ahmet Ali masanın üzerindeki kâğıtlara baktı.“Okuyabilir miyim?”Freya birkaç sayfayı ona uzattı.Ahmet Ali okumaya başladı.Freya onu izliyordu.Onun yüzünde şüphe uyandıracak hiçbir şey yoktu.Tam tersine…Karşısındaki adam, yıllardır tanıdığı Ahmet Ali’ydi.Sakin.İlgili.Sevgi dolu.Freya içinden derin bir nefes aldı.Belki de gerçekten yanılıyordu.Belki geceleri gördüğü o soğuk bakış yalnızca uykusuzluktan kaynaklanıyordu.Ama sonra Ahmet Ali başını kaldırdı.“Bunu neden yazdın?”“Hangisini?”“Bu cümleyi.”Kâğıdı gösterdi.Freya baktı.Bir karakter hakkında yazdığı cümleydi:“Aynı bedende iki farklı hayatın yaşadığını kimse bilmiyordu.”Freya bir an sustu.“Kurgu.”Ahmet Ali gülümsedi.“Güzelmiş.”“Gerçek gibi mi?”“Biraz.”Freya’nın içi ürperdi.“Bazen gerçeklerden yazmak daha kolay.”Ahmet Ali cevap vermedi.Gece olduğunda Freya yatağa girdi.Ahmet Ali yanında yatıyordu.Freya gözlerini kapattı.Bu kez uyumak istiyordu.Fakat zihni izin vermiyordu.Bir süre sonra Ahmet Ali’nin nefes alışverişi değişti.Freya gözlerini açtı.Adam hâlâ uyuyordu.Freya onu birkaç saniye izledi.Sonra gözlerini tekrar kapattı.Saatler geçti.Bir noktada derin bir sessizlik oldu.Freya yeniden uyandı.Yatak boştu.Kalbi hızlandı.Bu kez hemen kalkmadı.Tavana baktı.“Yine…”Fısıltısı odada kayboldu.Yavaşça yataktan çıktı.Kapıya yaklaştı.Koridorda hiçbir ışık yanmıyordu.Merdivenlere baktı.Aşağıda bir gölge vardı.Freya bir an durdu.Gölge hareket etti.Sonra kayboldu.“Ahmet Ali?”Cevap yoktu.Freya merdivenlerden indi.Salon boştu.Giriş kapısı kapalıydı.Ama kapının kilidi açıktı.Freya elini kapı koluna uzattı.Dışarı baktı.Kimse yoktu.Aynı saatlerde şehrin başka bir yerinde bir adam karanlık sokaklarda ilerliyordu.Yüzü görünmüyordu.Siyah kıyafetlerinin içinde sessizce yürüyordu.Bir süre sonra durdu.Karşısındaki adamı izledi.Adamın kim olduğu önemli değildi.Onun için önemli olan yaptığı şeylerdi.Maskenin ardındaki gözler soğuktu.Şehrin ışıkları yüzüne vurdu.Sonra yeniden karanlığa çekildi.Sabah olduğunda Freya mutfakta kahve hazırlıyordu.Ahmet Ali içeri girdi.“Günaydın.”Freya ona döndü.“Günaydın.”Ahmet Ali sandalyesine oturdu.“İyi uyudun mu?”Freya birkaç saniye sustu.“Evet.”Yalan söylüyordu.Ahmet Ali onu dikkatle izledi.“Bir sorun var.”“Yok.”“Bana söylemiyorsun.”Freya fincanını masaya bıraktı.“Dün gece neredeydin?”Ahmet Ali şaşırdı.“Yine mi?”“Evet.”“Ben uyuyordum.”“Sonra?”“Hatırlamıyorum.”Freya’nın içi buz kesti.“Hiçbir şey hatırlamıyor musun?”“Hayır.”Freya onu izledi.“Bazen senden korkuyorum.”Ahmet Ali’nin yüzündeki gülümseme kayboldu.“Benden mi?”Freya hemen başını salladı.“Hayır. Seni kaybetmekten.”Ahmet Ali elini uzattı.Freya elini tuttu.Ama içindeki korku geçmedi.Sevda mutfak kapısında onları izliyordu.İkisi de onu fark etmemişti.Sevda’nın gözleri Ahmet Ali’nin üzerindeydi.Onun yüzünü yıllardır tanıyordu.Fakat son zamanlarda bazı anlarda yüzündeki ifadenin değiştiğini fark ediyordu.Çok kısa sürüyordu.Bir bakış…Bir duruş…Bir ses tonu…Sonra yine eski hâline dönüyordu.Sevda bunu mesleki açıdan açıklamaya çalışıyordu.Ama kalbi başka bir şey söylüyordu.Bir şey vardı.Ve o şey Freya’nın da dikkatini çekmeye başlamıştı.O gece Freya çalışma odasına girdi.Masasının üzerinde küçük bir kâğıt gördü.Kendi yazısı değildi.Kâğıtta tek bir kelime vardı.Ali.Freya’nın yüzü bembeyaz oldu.Kâğıdı eline aldı.Uzun süre baktı.Kimin yazdığını bilmiyordu.Ama o kelimeyi tanıyordu.Çocukluğundan beri tanıyordu.Kâğıdı avucunun içinde sıktı.Tam o sırada arkasından bir ses geldi.“Ne buldun?”Freya hızla döndü.Ahmet Ali kapının önünde duruyordu.Freya kâğıdı arkasına sakladı.“Hiç.”Ahmet Ali ona baktı.“Emin misin?”Freya başını salladı.“Evet.”Ahmet Ali birkaç saniye daha onu izledi.Sonra kapıyı kapatıp çıktı.Freya kâğıdı yeniden açtı.Tek kelime hâlâ oradaydı.Ali.Ve ilk kez Freya’nın aklından korkutucu bir düşünce geçti:Belki de geceleri kaybolan adamın adı gerçekten Ali’ydi.Fakat bu düşüncenin nereye varacağını henüz bilmiyordu.Bildiği tek şey vardı.Sessiz geceler artık eskisi kadar sessiz değildi.