23. İki İsim

23. Bölüm — İki İsim
Freya sabah gözlerini açtığında ilk baktığı yer yatağın diğer tarafı oldu.Boştu.Elini çarşafa götürdü.Soğuktu.Dün gece yine aynı şey olmuştu.Ahmet Ali’nin sessizce odadan çıkması…Ardından gecenin içine karışması…Ve Freya’nın rüyasında duyduğu o isim.Ali.Yatağın kenarında oturup yüzünü ellerinin arasına aldı.Artık bu isimden kaçamıyordu.Çocukluğunda onu kurtaran kişinin adı Ali’ydi.Kocası ise Ahmet Ali’ydi.İki farklı isim.Ama aynı yüz.Freya bunun yalnızca bir tesadüf olduğuna inanmak istiyordu.Fakat içindeki bir ses buna izin vermiyordu.Kahvaltı masasında Ahmet Ali her zamanki gibiydi.Gazetesini okuyordu.Freya karşısında sessizce oturuyordu.Ahmet Ali gazeteden başını kaldırdı.“Bana bakıp duruyorsun.”Freya irkildi.“Bakmıyorum.”“Bakıyorsun.”Gülümsedi.“Bir şey mi oldu?”Freya birkaç saniye düşündü.Sonunda sordu:“Senin başka bir ismin var mı?”Ahmet Ali’nin kaşları hafifçe çatıldı.“Başka bir ismim?”“Evet.”“Hayır.”Freya gözlerini ondan ayırmadı.“Hiç mi?”“Bildiğim kadarıyla yok.”Freya başını eğdi.“Tamam.”Ahmet Ali gazeteyi bıraktı.“Neden sordun?”“Hiç.”“Freya.”“Gerçekten önemli değil.”Ahmet Ali bir süre onu izledi.Sonra elini uzatıp Freya’nın elini tuttu.“Bana bir şey anlatmak istediğinde anlat.”Freya onun eline baktı.Dün gece kendisine bakan o soğuk gözleri düşündü.Aynı el.Aynı yüz.Ama başka bir insan gibi.“Tamam,” dedi.Freya öğleden sonra eski eşyalarının bulunduğu dolabı açtı.Çocukluğundan kalan birkaç şey hâlâ saklıydı.Eski bir defter…Birkaç fotoğraf…Ve yıllar önce yazdığı küçük notlar.Defteri açtı.Sayfaları karıştırdı.Bir yerde çocukça yazılmış bir cümle gördü:“Ali bugün yine geldi.”Freya’nın eli titredi.Sayfayı çevirdi.Başka bir cümle:“Ali bana dışarıdaki ayı gösterdi.”Bir sonraki sayfada:“Ali beni buradan kurtaracak.”Freya defteri kapattı.Gözlerini kapattı.O geceyi hatırladı.Yetimhanenin bahçesindeki soğuk hava…Uçurumun kenarı…Ve karşısındaki çocuk.O zaman onun adının Ahmet Ali olduğunu bilmiyordu.Onun için yalnızca Ali vardı.Freya’nın gözlerinden yaş süzüldü.“Sen kimsin?”Sorusu odanın içinde cevapsız kaldı.Akşam Ahmet Ali hastaneden geldi.Freya onu kapıda karşıladı.“Hoş geldin.”“Hoş buldum.”Ahmet Ali onun yüzüne baktı.“Bir şey olmuş.”“Yok.”“Bugün farklısın.”Freya cevap vermedi.Ahmet Ali ceketini çıkardı.“Yine mi benim yüzümden?”Freya başını kaldırdı.“Bilmiyorum.”Ahmet Ali yaklaştı.“Bana güvenmediğini hissediyorum.”Freya’nın gözleri doldu.“Sana güvenmek istiyorum.”“İstiyorum…”Ahmet Ali bu kelimeyi tekrarladı.“Bunu daha önce de söyledin.”Freya sustu.“Ben ne yaptım?”“Bilmiyorum.”“Öyleyse neden bana kızıyorsun?”“Çünkü geceleri gidiyorsun.”Ahmet Ali’nin yüzü bir anlığına gerildi.“Ben mi?”“Evet.”“Hatırlamıyorum.”Freya’nın kalbi hızlandı.“İşte sorun da bu.”Ahmet Ali ona baktı.“Ne demek istiyorsun?”Freya cevap vermedi.Çünkü kendisi de bilmiyordu.O gece Freya erkenden yatağa girdi.Uyumadan önce eski defterini açtı.Son sayfaya bir cümle yazdı:“Ali benim geçmişim. Ahmet Ali benim bugünüm.”Bir süre düşündü.Sonra altına başka bir cümle ekledi:“Peki ya ikisi aynı kişiyse?”Freya kalemi bıraktı.Bu düşünceyi hemen reddetmek istedi.Ama artık zihninden silemiyordu.Gece yarısı geldi.Ahmet Ali yine yataktan kalktı.Freya bu kez gözlerini açmadı.Sadece onu dinledi.Kapı açıldı.Adımlar uzaklaştı.Sonra ev sessizleşti.Freya gözlerini açtı.Yatağın içinde doğruldu.Kalbi hızlı atıyordu.Kendi kendine fısıldadı:“Ali…”Bu isim odada yankılanmadı.Ama Freya’nın içinde yankılandı.Aşağıda Sevda da uyanıktı.Merdivenlerin başında duruyordu.Ahmet Ali’nin dışarı çıktığını görmüştü.Onun yüzüne baktığında yine o tuhaf değişimi fark etmişti.Fakat bu kez başka bir şey daha vardı.Sevda’nın aklına Freya’nın birkaç gün önce söylediği söz geldi:“Ben onu çocukluğumdan beri Ali olarak tanıyorum.”Sevda’nın yüzü ciddileşti.Bu ayrıntıyı daha önce bilmiyordu.Filiz de ona bundan söz etmemişti.Sevda merdivenlerden yavaşça indi.Kapıya baktı.Sonra kendi kendine fısıldadı:“Ali…”Bu isim artık onun da zihnine girmişti.Sabah olduğunda Ahmet Ali hiçbir şey olmamış gibi eve döndü.Freya onu kapının önünde gördü.İkisi göz göze geldi.Freya’nın aklına tek bir soru geldi.Hangisi eve dönmüştü?Ama bunu soramadı.Çünkü karşısındaki adam her zamanki Ahmet Ali’ydi.Gülümseyen…Sakin…Sevdiği adam.Freya bir adım yaklaştı.“Günaydın.”“Günaydın.”“Ahmet Ali…”“Efendim?”Freya durdu.Dün geceki adamın söylediği cümleyi hatırladı.Benim adım Ali.Sonra çocukluğundaki o sesi hatırladı.Ben Ali’yim.Freya gözlerini kapattı.“Hiç.”Ahmet Ali onun alnından öptü.Freya ise içinden tek bir şey söyledi:“İki isim… ama neden aynı yüz?”Henüz cevabı yoktu.Ve belki de cevabı öğrendiğinde, hayatındaki hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı.