26. Uzaklaşan Koca

26. Bölüm —
Uzaklaşan Koca
Freya sabah uyandığında ilk yaptığı şey telefonuna bakmak oldu.Gece gelen mesaj hâlâ oradaydı.“Kocanı gerçekten tanıdığını düşünüyor musun?”Bilinmeyen numara.Tek bir cümle.Ama Freya’nın bütün gecesini uykusuz geçirmesine yetmişti.Mesajı defalarca okumuştu.Kim göndermişti?Neden göndermişti?Ve en önemlisi…Neden ona böyle bir şey söylüyordu?Telefonu yatağın üzerine bıraktı.“Belki de hiçbir anlamı yok.”Bunu kendisine söylemeye çalıştı.Ama artık hiçbir şeyi kolayca görmezden gelemiyordu.Ahmet Ali’nin geceleri ortadan kaybolması…Sevda’nın mesajı…Ve şimdi bu bilinmeyen numara.Hepsi aynı yerde birleşiyor gibiydi.Ahmet Ali.Kahvaltı masasında Ahmet Ali karşısında oturuyordu.Freya onu sessizce izledi.Ahmet Ali kahvesinden bir yudum aldı.“Bugün çok sessizsin.”“Uykusuzum.”“Gece yine mi uyuyamadın?”Freya’nın bakışları bir anlığına değişti.“Sen iyi uyudun mu?”“Evet.”Freya gözlerini fincanına indirdi.Ahmet Ali onu dikkatle izliyordu.“Freya.”“Efendim?”“Bana kızgınsın.”“Hayır.”“Bunu söyleyişinden bile belli.”Freya derin bir nefes aldı.“Bazen seni anlamıyorum.”Ahmet Ali’nin yüzündeki gülümseme kayboldu.“Neyi anlamıyorsun?”“Bizi.”“Bizi mi?”Freya başını kaldırdı.“Eskiden bana her şeyi anlatırdın.”“Şimdi de anlatıyorum.”“Hayır.”Ahmet Ali sustu.Freya’nın sesi titremeye başladı.“Geceleri nereye gittiğini anlatmıyorsun.”“Çünkü nereye gittiğimi bilmiyorum.”“İşte bu daha kötü.”Ahmet Ali sandalyesinden kalktı.Freya’ya yaklaştı.“Bana inan.”Freya gözlerini ondan kaçırdı.“İnanmak istiyorum.”“Öyleyse inan.”“Ya başka biri varsa?”Ahmet Ali birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemedi.Sonra yavaşça:“Yok.”Freya onun gözlerine baktı.“Emin misin?”“Eminim.”“Sevda?”Ahmet Ali’nin yüzü sertleşti.“Sevda’nın benimle ne ilgisi var?”Freya cevap vermedi.Ahmet Ali derin bir nefes aldı.“Sevda bu evde çalışan biri. Aynı hastanede çalışıyoruz. O kadar.”Freya’nın gözleri doldu.“Ben de senin eşinim.”“Biliyorum.”“Bazen bunu unutuyormuşsun gibi davranıyorsun.”Ahmet Ali’nin yüzündeki öfke bir anda dağıldı.“Bunu sana hissettirdiysem özür dilerim.”Freya sustu.Ahmet Ali onun elini tuttu.“Ben senden uzaklaşmıyorum.”Freya onun eline baktı.Ama içinde bir şey hâlâ fısıldıyordu.“Uzaklaşıyor.”Öğleden sonra Sevda, Freya’yı mutfakta yalnız yakaladı.“İyi misin?”Freya başını kaldırdı.“İyiyim.”“Emin misin?”“Evet.”Sevda birkaç saniye bekledi.Sonra sakin bir sesle:“Ahmet Ali son zamanlarda çok değişti.”Freya’nın eli durdu.“Ne demek istiyorsun?”“Hiçbir şey.”“Sevda.”Sevda gözlerini kaçırdı.“Bazen insanın davranışları değişir.”“Sen onu hastaneden tanıyordun , orada da temizlik yaptın .”Sevda hemen toparlandı.“Ben burada hizmetçiyim.”“Önceden onunla çalıştığını biliyorum.”“Evet.”“Peki sence değişti mi?”Sevda doğrudan cevap vermedi.“Bence sen onunla konuşmalısın.”Freya’nın içinde yine aynı şüphe yükseldi.“Başka biri mi var?”Sevda bu kez Freya’nın gözlerinin içine baktı.“Ben böyle bir şey söylemedim.”Ama tam da bu yüzden Freya daha çok şüphelendi.Akşam Ahmet Ali eve geç geldi.Freya salonda oturuyordu.Saat çoktan ilerlemişti.Kapı açıldığında ayağa kalktı.Ahmet Ali içeri girdi.“Uyumadın mı?”“Seni bekliyordum.”Ahmet Ali ceketini çıkardı.“Bugün hastanede çok iş vardı.”Freya başını salladı.“Tamam.”“Bana inanmıyorsun.”“Bilmiyorum.”Ahmet Ali bir süre ona baktı.“Ben ne yaparsam yapayım sana yetmiyor.”Freya’nın gözleri doldu.“Çünkü geceleri nereye gittiğini bilmiyorum.”Ahmet Ali sustu.Freya ona yaklaştı.“Bana söyle.”“Hatırlamıyorum.”“Bunu söylemekten vazgeç.”“Çünkü doğru.”Freya başını iki yana salladı.“Bir insan kendi hayatında ne yaptığını nasıl hatırlamaz?”Ahmet Ali cevap veremedi.Freya gözyaşlarını sildi.“Benden uzaklaşıyorsun.”“Hayır.”“Öyle hissediyorum.”Ahmet Ali onun karşısında durdu.“Ben seni seviyorum.”Freya’nın kalbi sıkıştı.“Ben de seni seviyorum.”“Öyleyse neden bana güvenmiyorsun?”Freya cevap veremedi.Çünkü aslında güvenmek istiyordu.Ama korkuyordu.O gece Freya yatağa girdiğinde Ahmet Ali çoktan uyumuştu.Freya uzun süre onu izledi.Yüzünde huzurlu bir ifade vardı.Bu yüzü seviyordu.Çocukluğundan beri hayatının bir parçası olmuştu.Ama son zamanlarda aynı yüz ona yabancı gelmeye başlamıştı.Freya gözlerini kapattı.Bir süre sonra yanında bir hareket hissetti.Ahmet Ali yataktan kalkmıştı.Freya gözlerini açmadı.Adımlarını duydu.Dolabın açıldığını…Üzerine bir şey geçirdiğini…Sonra kapıya doğru yürüdüğünü.Freya’nın kalbi hızlandı.Tam gözlerini açıp onu durduracakken adam kapıdan çıktı.Freya birkaç saniye bekledi.Sonra yataktan kalktı.Kapıya kadar yürüdü.Koridora baktı.Ahmet Ali çoktan aşağı inmişti.Freya merdivenlerin başında durdu.İçinden geçen tek düşünce şuydu:“Bu gece kimin yanına gidiyorsun?”Aşağıda Sevda da uyanıktı.Ahmet Ali’nin evden çıkışını uzaktan gördü.Bu kez onu durdurmadı.Sadece pencereden dışarı baktı.Arabanın uzaklaşmasını izledi.Yüzünde anlaşılması zor bir ifade vardı.Freya’nın şüpheleri Sevda’nın istediği yere doğru ilerliyordu.Ama Sevda’nın bilmediği bir şey vardı.Bu gecenin sonunda Freya’nın hayatını değiştirecek olayların ilk adımı atılacaktı.Ve Freya hâlâ gerçeğin çok uzağındaydı.Onun aklındaki tek soru aynıydı:“Ahmet Ali beni aldatıyor mu?”