20. Anlatamadığı Bir Hayat

20. Bölüm —
Şüphe İle Şüphe
Freya artık geceleri kolay kolay uyuyamıyordu.Her uyandığında ilk yaptığı şey yanındaki tarafa bakmak oluyordu.Ahmet Ali oradaysa içi biraz olsun rahatlıyordu.Ama bazı geceler yatak boş oluyordu.Ve o boşluk, Freya’nın zihninde her geçen gün biraz daha büyüyordu.O sabah gözlerini açtığında Ahmet Ali yanındaydı.Sanki bütün gece hiç kıpırdamamış gibiydi.Freya bir süre onu izledi.Yüzü sakindi.O kadar sakindi ki Freya kendi şüphelerinden utanmaya başladı.Belki de gerçekten hiçbir şey yok.Belki Sevda’nın sözleri yüzünden gereğinden fazla düşünüyordu.Belki Ahmet Ali gerçekten yalnızca çok yoruluyordu.Ama sonra gözleri onun sağ eline takıldı.Parmaklarının arasında küçük, koyu renkli bir iz vardı.Freya doğruldu.“Ahmet Ali?”Adam gözlerini açtı.“Ne oldu?”“Elin…”Ahmet Ali eline baktı.“Ne var?”“Burada bir şey var.”Ahmet Ali parmaklarına baktı.Sonra elini geri çekti.“Muhtemelen hastaneden kalmıştır.”Freya’nın içine yine aynı huzursuzluk çöktü.“Hastanede ne yaptın dün gece?”Ahmet Ali birkaç saniye sustu.“Çalıştım.”“Sabaha kadar mı?”“Evet.”Freya başını salladı.“Tamam.”Ama sesi, söylediği kelimeye inanmıyordu.Gün boyunca Freya’nın aklından tek bir düşünce çıkmadı.Ahmet Ali’nin eli.O küçük leke.Ve gece.Çalışma masasının başına oturdu.Yeni kitabının dosyasını açtı.Bir süre ekrana baktı.Sonra hiçbir şey yazamadı.Kalemi eline aldı ve defterinin kenarına tek bir cümle yazdı:“İnsan bazen gerçeği bulmadan önce ondan şüphe etmeye başlar.”Cümleye uzun süre baktı.Sonra altını çizdi.Kapı açıldı.Sevda içeri girdi.“Yazıyor musunuz?”“Yazmaya çalışıyorum.”Sevda masaya yaklaştı.“Bazen insanın kafası çok doluyken yazması zor olur.”Freya ona baktı.“Benim kafamı sizin doldurduğunuzu düşünüyorum.”Sevda’nın yüzündeki ifade değişmedi.“Ben yalnızca gördüklerimi söylüyorum.”“Hayır.”Freya ayağa kalktı.“Bana hiçbir şeyi açıkça söylemiyorsunuz. Hep ima ediyorsunuz.”“Çünkü bazen açıkça söylenen şey, insanın kendi gözleriyle gördüğünden daha az etkileyicidir.”Freya sustu.“Ahmet Ali’yle ilgili bir şey biliyor musunuz?”Sevda cevap vermedi.“Biliyor musunuz?”“Bildiğim her şeyi anlatmam doğru olmaz.”Freya’nın sabrı tükendi.“Ben onun eşiyim!”“Biliyorum.”“Öyleyse neden benden bir şey saklıyorsunuz?”Sevda birkaç saniye ona baktı.“Çünkü bazı gerçekler öğrenildiğinde, insan artık eskisi gibi bakamaz.”Bu sözlerden sonra odadan çıktı.Freya olduğu yerde kaldı.Akşam Ahmet Ali eve geldiğinde Freya onu dikkatle izledi.Her hareketini.Her bakışını.Her sessizliğini.Ahmet Ali ceketini çıkardı.“Bugün çok sessizsin.”“Yorgunum.”“Bir şey mi oldu?”“Hayır.”Ahmet Ali yanına oturdu.“Bana söyleyebilirsin.”Freya ona baktı.“Bana söyleyemediğin bir şey var mı?”Ahmet Ali’nin yüzünde kısa bir şaşkınlık belirdi.“Nereden çıktı bu?”“Merak ettim.”“Hayır.”Cevap çok hızlı gelmişti.Freya’nın kalbi sıkıştı.“Emin misin?”“Eminim.”Freya başını eğdi.“Tamam.”Ahmet Ali onun elini tuttu.“Bana güvenmiyor musun?”Freya gözlerini kaldırdı.İşte en korktuğu soru buydu.Çünkü cevabını kendisi de bilmiyordu.“Güvenmek istiyorum.”Ahmet Ali’nin yüzündeki gülümseme kayboldu.“İstiyorum ne demek?”Freya birkaç saniye sustu.“Bilmiyorum.”Ahmet Ali elini bıraktı.O an ikisinin arasında görünmez bir duvar oluştu.O gece Freya uyumadı.Gözlerini kapatmış gibi yaptı.Saatler ilerledi.Ahmet Ali’nin nefesi düzenliydi.Sonra bir süre sonra yatak hafifçe hareket etti.Freya gözlerini açmadı.Ahmet Ali ayağa kalktı.Sessizce odadan çıktı.Kapı kapandı.Freya birkaç saniye daha bekledi.Sonra yataktan kalktı.Koridora çıktı.Ahmet Ali’nin aşağı indiğini gördü.Arkasından gitmek istedi.Ama durdu.İçindeki bir ses onu engelliyordu.Ya gördüğün şey gerçekten düşündüğün şeyse?Freya merdivenin başında kaldı.Aşağıdan kapının açılma sesi geldi.Sonra kapandı.Ahmet Ali gitmişti.Freya pencereye koştu.Sokağa baktı.Karanlıkta bir gölge uzaklaşıyordu.Yüzünü göremedi.Ama kalbi ona bir şey söylüyordu.Bu gece yine başka bir hayat başlıyordu.Sabah olduğunda Ahmet Ali eve döndü.Freya yatağında oturuyordu.Kapı açıldı.Ahmet Ali içeri girdi.İkisi göz göze geldi.“Uyandın mı?”“Evet.”“Ben biraz yürüyüşe çıkmıştım.”Freya ona baktı.“Sabaha kadar?”Ahmet Ali sustu.Freya ilk kez cevap beklemeden ayağa kalktı.“Artık bana ne söylediğini değil, neyi söylemediğini düşünüyorum.”Ahmet Ali’nin yüzünde anlam veremediği bir ifade belirdi.“Freya…”Freya kapıya doğru yürüdü.“Benden bir şey saklıyorsan…”Durdu.“Bir gün öğreneceğim.”Ahmet Ali hiçbir şey söylemedi.Freya odadan çıktı.Koridorda yürürken kalbi hızlı çarpıyordu.Artık Sevda’nın sözlerine tamamen inanmak istemiyordu.Ama Ahmet Ali’ye de eskisi gibi güvenemiyordu.Şüphe, zihnine çoktan yerleşmişti.Ve şüphe bir kez insanın içine girdiğinde, en masum davranış bile başka bir anlam kazanmaya başlardı.Freya henüz gerçeğin ne olduğunu bilmiyordu.Ama artık bir şeyden emindi:Ahmet Ali’nin ona anlatmadığı bir hayat vardı.