2. Yetimhane

2. Bölüm — Yetimhane
Freya, yetimhanedeki diğer çocuklardan biraz daha sessizdi.Yedi yaşındaydı.Henüz küçücük olmasına rağmen, diğer çocuklar gibi oyun oynamıyor, koridorda koşturmuyor, yüksek sesle konuşmuyordu. Çünkü burada yüksek sesle konuşmanın bile bazen bir bedeli olduğunu çok küçük yaşta öğrenmişti.Yetimhanenin duvarları eskiydi. Boyaları yer yer dökülmüş, pencerelerin kenarları kararmıştı. Geceleri koridorlardan soğuk hava girer, çocukların yataklarının üzerindeki ince battaniyeler onları korumaya yetmezdi.Freya geceleri uyumadan önce tavana bakardı.Bir gün buradan çıkacağını düşünürdü.Ama nereye gideceğini bilmiyordu.Sadece burada kalmak istemiyordu.O gün de diğer çocuklarla birlikte yemekhanede oturuyordu. Önündeki tabakta birkaç kaşık yemek vardı. Karnı açtı ama yemeğini bitirmeye korkuyordu. Çünkü müdürün ayak seslerini duyuyordu.Ayak sesleri yaklaştı.Çocukların konuşmaları bir anda kesildi.Müdür kapının önünde durdu.Bakışları çocukların üzerinde gezindi.Sonra Freya’nın üzerinde durdu.“Sen.”Freya başını kaldırdı.“Ben mi?”Müdür eliyle onu işaret etti.“Gel.”Freya’nın elleri titremeye başladı.Masadaki çocuklardan biri ona baktı ama hiçbir şey söylemedi.Freya yavaşça ayağa kalktı.Müdürün peşinden koridora çıktı.Kapı kapandığında yemekhanedeki çocuklar tekrar sessizce yemeklerine döndüler.Freya’nın sesi koridorda duyulmadı.O gün ne kadar zaman geçtiğini bilmiyordu.Sadece odasına geri döndüğünde dizlerinin titrediğini hatırlıyordu.Yatağına oturdu.Gözlerinden yaşlar süzülüyordu.Kimseye anlatamazdı.Anlatırsa daha kötü olacağını biliyordu.O gece herkes uyuduktan sonra Freya yatağından kalktı.Ayakkabıları bile yoktu.Sessizce koridora çıktı.Kapının önünde durdu.Bir an geri dönmeyi düşündü.Sonra pencereden dışarı baktı.Özgürlük birkaç metre uzaktaymış gibi görünüyordu.Pencereyi açtı.Soğuk hava yüzüne çarptı.Freya aşağı baktı.Korkuyordu.Ama yetimhanede kalmaktan daha fazla korkuyordu.Küçük elleriyle pencerenin kenarına tutundu ve dışarı çıktı.Ayakları yere değdiğinde koşmaya başladı.Nereye gittiğini bilmiyordu.Sadece uzaklaşmak istiyordu.Yetimhanenin ışıkları arkasında küçülürken gözlerinden yaşlar akıyordu.Bir süre sonra denizin sesini duydu.Freya durdu.Karşısında karanlık bir sahil vardı.Dalgalar kıyıya vuruyordu.Uçurumun kenarında durdu.Artık kaçacak yeri yoktu.Tam geri dönmeyi düşündüğü sırada arkasından bir ses geldi.“Burada ne yapıyorsun?”Freya irkildi.Döndüğünde karşısında genç bir adam gördü.Üzerinde pahalı kıyafetler vardı. Ellerinde hiçbir zaman çalışmak zorunda kalmamış birinin temizliği vardı. Yüzünde ise hayatı boyunca istediği her şeyi elde etmiş insanların rahatlığı…Ama gözleri Freya’ya baktığında değişti.Çünkü karşısındaki kız diğer insanlara benzemiyordu.Kir içindeydi.Üzerindeki beyaz gecelik artık beyaz bile görünmüyordu.Saçları birbirine karışmıştı.Korkudan titriyordu.Genç adam ona birkaç adım yaklaştı.“Adın ne?”Freya cevap vermedi.“Kayboldun mu?”Freya başını iki yana salladı.“Yetimhaneden kaçtım.”Adamın yüzündeki ifade değişti.“Neden?”Freya’nın dudakları titredi.“Beni geri götürme.”“Götürmeyeceğim.”Freya ona baktı.Adam elini uzattı.“Ben Ali.”Freya uzun süre o ele baktı.Hayatı boyunca kendisine uzatılan ellerin çoğundan korkmuştu.Ama bu el farklıydı.Ali tekrar konuştu.“Gel. Sana yardım edeceğim.”Freya’nın gözlerinden bir damla yaş düştü.Sonunda küçük elini onun eline bıraktı.Ali onu yetimhaneye geri götürmedi.Fakat o gece, Freya’nın hayatını değiştiren tek şey bu değildi.Yetimhanenin müdürü sabaha çıkamayacaktı.Çünkü Ali, Freya’nın anlattıklarından sonra geri dönmeye karar vermişti.Ve o gece ilk kez, insanların onun hakkında ne düşüneceğini umursamadı.Freya’yı korumak için yapacağı şeyin geri dönüşü olmayacağını biliyordu.Ama yine de geri döndü.Sabah olduğunda yetimhanenin kapısının önünde polisler vardı.Müdür ölü bulunmuştu.Kimse katilin kim olduğunu bilmiyordu.Freya ise Ali’nin yanında, onun evine doğru giderken denize son kez baktı.O gün henüz bilmiyordu.Hayatını kurtaran adamın, yıllar sonra hayatının en büyük sırrına dönüşeceğini…