25. Şüpheli Mesaj

25. Bölüm — Şüpheli Mesaj
Freya, önceki geceden beri kendisini huzursuz eden düşünceden kurtulamıyordu.Ahmet Ali’nin geceleri evden çıkması artık sıradan bir davranış gibi gelmiyordu.Ne zaman gece yarısı gözlerini açsa yatağın diğer tarafında bir boşluk buluyordu.Ne zaman sabah onun yüzüne baksa, aynı soruyu kendisine sormaktan vazgeçemiyordu.Nereye gidiyor?Ve daha kötüsü…Kimin yanına gidiyor?Freya bu düşünceden utanıyordu.Ahmet Ali’yi seviyordu.Onun kendisini sevdiğine de inanmak istiyordu.Ama Sevda’nın zaman zaman söylediği küçük cümleler zihninde dönüp duruyordu.“İnsan bazen en yakınına bile her şeyi anlatmayabilir.”Freya o cümleyi unutamıyordu.O sabah Ahmet Ali erkenden hastaneye gitmişti.Freya kahvaltısını bitirdikten sonra çalışma odasına geçti.Masasının üzerinde yarım bıraktığı kitabı vardı.Bir süre yazmaya çalıştı.Olmadı.Sayfaya tek bir cümle bile ekleyemedi.Telefonunu eline aldı.Ahmet Ali’ye mesaj yazmak istedi.Sonra vazgeçti.Bir süre sonra telefonuna baktığında Ahmet Ali’den gelen kısa bir mesaj gördü.“Bugün hastanede biraz geç kalacağım.”Freya’nın içi sıkıldı.Yine mi?Telefonu masaya bıraktı.Birkaç dakika sonra yeniden aldı.Mesajı tekrar okudu.Ortada şüpheli hiçbir şey yoktu.Ama Freya’nın zihni artık her şeyi başka türlü yorumluyordu.Öğleden sonra Ahmet Ali’nin telefonu evde kaldı.Freya bunu fark ettiğinde önce dokunmadı.Sonra telefonun ekranı aydınlandı.Yeni bir mesaj gelmişti.Freya istemeden ekrana baktı.Mesaj kısa bir mesajdı.“Bu gece konuşmamız gerekiyor.”Gönderenin adı ekranda görünmüyordu.Freya’nın kalbi hızlandı.Telefonu eline aldı.Mesajı açmak istemedi.Ama gözleri ekrandan ayrılmadı.Bu gece…Bu iki kelime zihninde yankılandı.Telefonu tekrar masaya bıraktı.“Belki hastaneden biridir.”Kendini ikna etmeye çalıştı.Ama birkaç saniye sonra telefon yeniden eline gitti.Mesajın altında gönderenin adı görünüyordu.Sevda.Freya’nın yüzü değişti.Sevda.Ahmet Ali’nin evdeki hizmetçisi.Aynı zamanda onun hastanesinde çalışan kadın.Freya bunu biliyordu.Ama Sevda’nın Ahmet Ali’yle neden gece konuşması gerektiğini anlayamıyordu.Akşam Ahmet Ali eve geldiğinde Freya onu kapıda karşıladı.“Hoş geldin.”“Hoş buldum.”Ahmet Ali Freya’nın yüzüne baktı.“Bir şey mi oldu?”“Hayır.”“Emin misin?”“Evet.”Ahmet Ali ceketini çıkardı.“Bugün seni aradım. Telefonunu açmadın.”“Çalışıyordum.”Ahmet Ali gülümsedi.“Yeni kitap mı?”“Evet.”Freya ona bakıyordu.Bir şey sormak istiyordu.Ama soramıyordu.Sonunda dayanamadı.“Sevda sana mesaj atmış.”Ahmet Ali durdu.“Ne zaman?”“Bugün.”“Ne yazmış?”Freya birkaç saniye bekledi.“Bu gece konuşmamız gerekiyor.”Ahmet Ali’nin yüzünde şaşkınlık belirdi.“Ne hakkında?”“Bilmiyorum.”“Telefonumu neden karıştırdın?”Freya hemen savunmaya geçti.“Karıştırmadım. Telefonun evdeydi. Mesaj geldi.”Ahmet Ali bir süre sustu.Sonra telefonu çıkardı.Mesaja baktı.“Benim de haberim yok.”Freya kaşlarını çattı.“Nasıl yani?”“Sevda’nın neden böyle bir mesaj attığını bilmiyorum.”Freya’nın içine yine şüphe düştü.“Gerçekten mi?”Ahmet Ali ona baktı.“Bana inanmıyor musun?”Freya gözlerini kaçırdı.“İnanmak istiyorum.”Bu cümle Ahmet Ali’nin yüzündeki ifadeyi değiştirdi.“Freya…”“Bilmiyorum.”“Benden şüpheleniyorsun.”Freya cevap vermedi.Ahmet Ali biraz daha yaklaştı.“Bana söyle.”Freya gözlerini kaldırdı.“Geceleri neden gidiyorsun?”Ahmet Ali sustu.Bu soru ikisinin arasında ağır bir sessizlik bıraktı.“Bilmiyorum.”Freya’nın gözleri doldu.“Yine aynı şeyi söylüyorsun.”“Çünkü gerçekten hatırlamıyorum.”“Peki ya Sevda?”“Sevda’nın bununla ne ilgisi var?”Freya cevap veremedi.Çünkü aslında elinde hiçbir kanıt yoktu.Sadece şüphe vardı.O gece Sevda mutfakta yalnızdı.Ahmet Ali yanına geldi.“Bugün bana neden mesaj attın?”Sevda ona döndü.“Mesaj mı?”“Bu gece konuşmamız gerekiyor yazmışsın.”Sevda birkaç saniye sustu.“Ben sana böyle bir mesaj göndermedim.”Ahmet Ali’nin yüzü değişti.“Emin misin?”“Evet.”İkisi de telefon ekranına baktı.Mesaj oradaydı.Ama Sevda göndermediğini söylüyordu.Ahmet Ali’nin zihni karıştı.Sevda ise onun yüzünü dikkatle izledi.“Bir sorun mu var?”“Hayır.”Ahmet Ali telefonu cebine koydu.“Unut.”Sevda onun arkasından baktı.Freya odasında yalnızdı.Yatağın kenarında oturuyordu.Az önce duyduğu konuşmayı bilmiyordu.Onun bildiği tek şey vardı:Ahmet Ali’nin geceleri ortadan kaybolması.Sevda’nın onunla ilgili gizemli mesajı.Ve kocasının bazı şeyleri kendisine anlatmaması.Freya gözlerini kapattı.“Beni aldatıyor olabilir mi?”Bu cümleyi ilk kez yüksek sesle söyledi.Söyledikten sonra kendisi bile ürperdi.Çünkü bir zamanlar hayatını kurtaran, çocukluğundan beri yanında olan adamın kendisini başka bir kadın için terk edebileceği düşüncesi canını yakıyordu.Tam o sırada telefonuna bir bildirim geldi.Freya ekrana baktı.Bilinmeyen bir numaradan mesaj gelmişti.Mesajda yalnızca birkaç kelime vardı:“Kocanı gerçekten tanıdığını düşünüyor musun?”Freya’nın yüzündeki bütün renk çekildi.Mesaja tekrar baktı.Numarayı tanımıyordu.Kimin gönderdiğini bilmiyordu.Ama artık şüphe, yalnızca zihninin içinde değildi.Birileri onun şüphelerini besliyordu.Freya telefonu elinde tutarak karanlık pencereye baktı.Dışarıda gece çoktan çökmüştü.Ve evin içinde yine o sessizlik başlamıştı.