16. Sınır

16. Bölüm — Sınır
Freya o sabah uyandığında ilk yaptığı şey yatağın diğer tarafına bakmak oldu.Ahmet Ali oradaydı.Uyuyordu.Yüzü sakindi.Freya birkaç saniye onu izledi. Sonra gözlerini kapattı.Son günlerde zihninin içinde sürekli aynı sorular dolaşıyordu.Ahmet Ali geceleri nereye gidiyordu?Neden bazı saatleri hatırlamıyordu?Ve neden Freya, kocasının yanında olduğu hâlde ondan uzaklaşıyormuş gibi hissediyordu?Bir zamanlar Ahmet Ali’nin yüzüne baktığında yalnızca güven hissederdi.Şimdi ise aynı yüzde cevap arıyordu.Ahmet Ali gözlerini açtı.“Bana mı bakıyorsun?”Freya hafifçe gülümsedi.“Uyandırdım mı?”“Hayır.”Ahmet Ali elini uzatıp onun elini tuttu.“Günaydın.”“Günaydın.”Freya elini çekmedi.Ama eskisi kadar rahat da değildi.Ahmet Ali bunu fark etti.“Bir şey var.”“Yok.”“Freya.”Freya başını çevirdi.“Gerçekten bir şey yok.”Ahmet Ali onu tanıyordu.Yalan söylediğinde sesinin değiştiğini biliyordu.“Benden şüpheleniyorsun.”Freya sustu.Bu sessizlik cevap vermeye yetmişti.Kahvaltı sırasında Sevda her zamanki gibi sessizdi.Masaya çayları koydu.Freya ona bakmadan konuştu.“Sevda.”“Efendim?”“Dün gece Ahmet Ali’nin evde olduğunu gördün mü?”Sevda elindeki tabağı masaya bıraktı.“Gece mi?”“Evet.”Sevda birkaç saniye düşündü.“Hayır.”Freya’nın yüzü düştü.Ahmet Ali annesine baktı.“Bunun ne önemi var?”Freya hemen cevap verdi.“Önemli değil.”Sevda ise konuşmadı.Çünkü gece koridorda gördüğü gölgeyi hatırlıyordu.Ahmet Ali’nin odasından çıktığını düşündüğü adamı…Fakat bunun hakkında konuşmak istemiyordu.Henüz değil.Öğleden sonra Freya üniversiteye gitti.Ders boyunca aklı başka yerdeydi.Hocanın anlattıklarını dinlemeye çalıştı ama zihninde yalnızca siyah maske vardı.Son günlerde haberlerde sürekli aynı kişiden söz ediliyordu.Kimileri onu katil olarak görüyordu.Kimileri ise suçluların korkulu rüyası olarak.Freya bundan hoşlanmıyordu.Bir insanın başka bir insanı öldürmesini kimse haklı çıkaramazdı.Ders çıkışında sınıftan bir arkadaşı yanına geldi.“Şu siyah maskeli adamı duydun mu?”Freya istemeden durdu.“Evet.”“Bence kahraman.”“Neden?”“Öldürdüğü insanların hepsi kötü.”Freya kaşlarını çattı.“Bunu kim belirliyor?”Arkadaşı omuzlarını kaldırdı.“Bilmiyorum. Ama polis yakalayamıyor.”Freya cevap vermedi.İçinde açıklayamadığı bir huzursuzluk vardı.Akşam eve döndüğünde Ahmet Ali salondaydı.Önünde tıp kitapları açıktı.Freya çantasını bıraktı.“Çalışıyor musun?”“Biraz.”Yanına oturdu.“Bugün seni düşündüm.”Ahmet Ali gülümsedi.“İyi mi kötü mü?”“Bilmiyorum.”Freya ona baktı.“Bana bir şey söyle.”“Ne?”“Eğer bir sorun yaşarsan bana söyle.”Ahmet Ali’nin yüzündeki gülümseme kayboldu.“Her şeyi söylüyorum.”“Hayır.”“Freya…”“Bazı şeyleri bilmiyorsun bile.”Ahmet Ali sustu.Bu cümle ikisinin arasında ağır bir sessizlik bıraktı.Freya onun elini tuttu.“Ben senden korkmuyorum.”Ahmet Ali’nin gözleri doldu.“Benden korkmanı istemem.”“Ben sadece seni kaybetmekten korkuyorum.”Ahmet Ali onu kendine çekti.“Beni kaybetmeyeceksin.”Freya başını onun göğsüne yasladı.Fakat ikisi de bir şeyi bilmiyordu.Bazen insan, yanında duran kişiyi kaybetmeden de ondan uzaklaşabilirdi.O gece Filiz, Sevda’yı çalışma odasına çağırdı.“Freya’nın şüphelendiğini biliyorum.”Sevda başını salladı.“Evet.”“Ne söyledin?”“Bir şey söylemedim.”Filiz ona dikkatle baktı.“Emin misin?”“Yalnızca bazı şeylerin göründüğü gibi olmayabileceğini söyledim.”Filiz’in yüzü sertleşti.“Dikkatli ol.”“Oluyorum.”“Freya’nın psikolojisini bozacak bir şey istemiyorum.”Sevda sustu.Filiz devam etti.“Ahmet Ali’nin zaten yeterince yükü var.”Sevda’nın gözleri yere indi.“Biliyorum.”“Onun geçmişini de biliyorsun.”“Evet.”Filiz’in yüzünde kısa bir gölge oluştu.“Babası gibi olmasından korkuyorum.”Sevda cevap vermedi.Çünkü Filiz’in korkusunun ne kadar derin olduğunu anlayabiliyordu.Ama onun bilmediği bir şey vardı.Ahmet Ali’nin geceleri yaşadığı değişimler artık yalnızca bir aile sırrı değildi.Şehrin sokaklarında bunun izleri vardı.Gece yarısı…Freya uyuyordu.Ahmet Ali yatağın diğer tarafında hareketsiz yatıyordu.Saat ilerledikçe gözleri açıldı.Karanlık odada Freya’ya baktı.Yüzünde kısa bir tereddüt belirdi.Sonra yataktan kalktı.Bu kez dolabın kapağını açarken eli hiç titremedi.Siyah kıyafetlerini giydi.Maskeyi eline aldı.Aynanın karşısında durdu.Bir süre kendi yüzüne baktı.Sonra maske yüzünü kapattı.Artık geriye yalnızca karanlıkta görünen gözleri kalmıştı.Şehrin başka bir yerinde polisler bir binayı izliyordu.İçeride uzun süredir hakkında soruşturma yürütülen bir adam vardı.Ekiplerden biri fısıldadı:“Bu gece gelecek.”“Emin misin?”“Önceki olayların hepsinde aynı saat aralığı.”Polisler bekledi.Fakat siyah maskeli adam onların farkında değildi.Ya da fark etmiş olsa bile önemsemiyordu.Karanlık sokaktan yürüdü.Binaya yaklaştı.Tam kapıya ulaşacakken bir polis hareket etti.“Şimdi!”Bir anda ışıklar yandı.Siyah maskeli adam durdu.Polisler üzerine doğru koştu.O ise birkaç saniye boyunca hiç hareket etmedi.Sonra arkasını dönüp karanlığa doğru kaçtı.Bir polis peşinden koştu.“Dur!”Maskeli adam hızlandı.Bir ara yüzü ışığın altında kısa süreliğine göründü.Polis onu yakalamaya çalışırken adam bir ara sokağa girdi.Sonra kayboldu.Sabaha karşı Ahmet Ali eve döndü.Freya hâlâ uyuyordu.Sessizce yatağa girdi.Sabah olduğunda hiçbir şey hatırlamıyordu.Gözlerini açtığında Freya yanında yatıyordu.“Günaydın.”Ahmet Ali gülümsedi.“Günaydın.”Freya ona baktı.Bir süre hiçbir şey söylemedi.Sonra gözlerini kocasının ellerine çevirdi.Parmaklarında çok küçük, koyu renkli bir leke vardı.Freya’nın kaşları çatıldı.“Ahmet?”“Efendim?”“Elin…”Ahmet Ali eline baktı.“Ne olmuş?”Freya parmağıyla lekeyi gösterdi.“Bu ne?”Ahmet Ali birkaç saniye düşündü.“Bilmiyorum.”Freya’nın kalbi hızlandı.Tam o sırada Ahmet Ali’nin telefonu çaldı.Hastaneden arıyorlardı.Ahmet Ali telefonu açtı.Freya ise elindeki lekeye bakmaya devam etti.O küçücük iz, onun zihnindeki şüpheyi ilk kez başka bir yere taşıdı.Belki mesele başka bir kadın değildi.Belki Ahmet Ali’nin sakladığı şey çok daha büyüktü.Ama Freya henüz gerçeğe ulaşacak kadar yaklaşmamıştı.Sadece bir sınırın üzerinde duruyordu.Bir tarafında sevdiği adam vardı.Diğer tarafında ise henüz adını koyamadığı karanlık bir gerçek.Ve o sınırı geçtiğinde, hayatında hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı.