1. Beni Böyle Kabul Eder Misin ?

1. Bölüm — Beni Böyle Kabul Edebilir misin?
Denizin sesi gecenin sessizliğini bölüyordu.Dalgalar kıyıya vuruyor, ardından yavaşça geri çekiliyordu. Sahil neredeyse tamamen boştu. Uzakta birkaç sokak lambası yanıyor, rüzgâr Freya’nın saçlarını yüzüne savuruyordu.Freya olduğu yerde kıpırdamadan duruyordu.Karşısındaki adama bakıyordu.Ahmet Ali.Kocası.Ama bu gece karşısında duran adam, onun her sabah uyandığında gördüğü Ahmet’e hiç benzemiyordu.Gömleğinin birkaç düğmesi kopmuştu. Kolları ve elleri kan içindeydi. Yüzünün bir tarafında kurumuş kan vardı. Saçları dağılmış, nefesi düzensizleşmişti.Freya’nın gözleri ellerine takıldı.Kan.Bir sürü kan.“Ahmet…”Adam cevap vermedi.Freya bir adım attı.“Ne yaptın sen?”Ahmet Ali başını kaldırdı.Göz göze geldiler.Freya onun gözlerinde daha önce hiç görmediği bir şey gördü.Korku.Ama bu korku Freya’dan korkmak değildi.Sanki kendisinden korkuyordu.Ahmet Ali birkaç saniye boyunca ona baktı.Sonra yavaşça elini uzattı.Freya’nın bakışları eline indi.“Benden korkuyor musun?”Freya cevap vermedi.“Benden nefret ediyor musun?”Yine sessizlik.Ahmet Ali’nin sesi titredi.“Beni böyle kabul edebilir misin?”Freya’nın kalbi sıkıştı.Ne demek istiyordu?Kanlı kıyafetleri mi?Yaptığı şeyi mi?Yoksa onun bilmediği başka bir şeyi mi?Freya, Ahmet Ali’nin eline bakmaya devam etti.Bu el yıllar önce de ona uzanmıştı.Ama o zaman Ahmet Ali’nin elini değil, başka birinin elini tutmuştu.Küçük elleri titriyordu.Üzerinde kirden rengi değişmiş beyaz bir gecelik vardı.Çocukluğundan geriye kalan birkaç dişinden biri daha yeni düşmüştü. Saçları birbirine karışmış, dizleri yaralanmıştı.O gece de ağlamıştı.Ama kimse onu duymamıştı.Ta ki bir çocuk onu bulana kadar.Freya gözlerini kapattı.Kısa bir an için geçmiş yeniden gözlerinin önüne geldi.Karanlık bir yol.Deniz.Uçurum.Ve karşısında duran genç bir çocuk.“Adın ne?”Freya cevap verememişti.Çocuk biraz daha yaklaşmıştı.“Benden korkma.”Freya geri çekilmişti.Çünkü hayatında ona yaklaşan insanların çoğu sonunda canını yakmıştı.Çocuk elini uzatmıştı.“Gel.”Freya başını iki yana sallamıştı.“Beni geri götürürler.”“Kim?”“Yetimhane…”Kelimeyi söylerken sesi kırılmıştı.Çocuk birkaç saniye sessiz kalmıştı.Sonra elini biraz daha uzatmıştı.“Ben seni geri götürmeyeceğim.”Freya o gece ilk kez birinin kendisine yalan söylemediğine inanmıştı.Elini tutmuştu.Ve hayatı değişmişti.Freya gözlerini açtı.Yine sahildeydi.Yine Ahmet Ali’nin karşısındaydı.Ama geçmişteki görüntü bu kez daha güçlüydü.Yetimhanenin soğuk duvarları…Karanlık bodrum…Kitaplarla dolu küçük oda…Annesinin öfkeli yüzü…Bir hastane koridoru…Ve gecenin içinde kaybolan siyah bir gölge.Freya başını tuttu.“Bunların hepsi neden şimdi aklıma geliyor?”Ahmet Ali hâlâ elini uzatıyordu.“Freya.”Freya ona baktı.“Bana ne olduğunu anlat.”Adam gözlerini yere indirdi.“Anlatırsam…”Sesi kesildi.“Beni artık tanımayabilirsin.”Freya’nın gözlerinden yaş süzüldü.“Ben zaten seni tanıdığımı sanıyordum.”Ahmet Ali acı bir şekilde gülümsedi.“Belki de hiç tanımadın.”Freya’nın kalbi daha hızlı atmaya başladı.“Ahmet…”“Ben sana zarar vermek istemedim.”“Peki neden kanlar içindesin?”Ahmet cevap vermedi.Denizden gelen rüzgâr ikisinin arasından geçti.Freya onun uzattığı el ile kendi eli arasında birkaç santimlik mesafe bıraktı.O eli tutup tutmamak arasında kaldı.Çünkü bazı gerçekler öğrenildiğinde insanın geçmişini de değiştirirdi.Freya henüz bilmiyordu.Onu yıllar önce yetimhaneden kurtaran adam…Kocası…Ve geceleri şehrin karanlığında dolaşan siyah maskeli adam…Hepsi aynı hikâyenin parçalarıydı.Ama Freya’nın bilmediği daha büyük bir gerçek vardı.Ahmet Ali’nin içinde, onun hiç tanımadığı başka bir hayat vardı.Ve o hayat bu gece sona ermek üzereydi.Ahmet Ali elini hâlâ geri çekmemişti.“Freya…”Gözlerinin içine baktı.“Beni böyle kabul edebilir misin?”Freya sonunda elini kaldırdı.Parmakları onun kanlı eline yaklaşırken denizin sesi yükseldi.Ve yıllar önce başlayan hikâye, yeniden hatırlanmaya başladı.Her şey, Freya henüz dokuz yaşındayken başlamıştı.