6. İki Arkadaş

6. Bölüm — İki Arkadaş
Freya, yeni odasına taşındığından beri hayatının değiştiğini hissediyordu.Bodrumun karanlığından çıkıp villanın üst katındaki odaya yerleşmesi, onun için yalnızca başka bir odaya taşınmak değildi. İlk kez kendisine ait bir penceresi, balkonu ve çalışma masası vardı.Ama Freya’nın en sevdiği şey balkondan gökyüzünü izlemekti.Özellikle dolunay gecelerinde.Yetimhanede yaşadığı günlerde de ayı izlerdi.Küçük yatağından pencereye yaklaşır, gökyüzündeki büyük ve parlak aya bakardı. Diğer çocuklar uyurken o sessizce dilek tutardı.Bir gün buradan kurtulmayı…Bir gün gerçekten sevileceği bir yerde yaşamayı…Bir gün kendisine zarar vermeyecek insanların arasında olmayı…Her defasında aynı aya bakardı.Sanki dolunay onu duyabilecekmiş gibi.Ali’nin onu bulduğu gece de gökyüzünde dolunay vardı.Freya bunu hiç unutmamıştı.Belki de o yüzden Ali’nin kendisine uzattığı eli, hayatındaki diğer bütün ellerden farklı görmüştü.Çünkü o gece dileği gerçekleşmişti.Şimdi ise yıllar sonra, aynı ayı kendi balkonundan izliyordu.Freya korkuluklara yaslandı.“Belki de gerçekten dilekleri kabul ediyordur.”Arkasından bir ses geldi.“Kim?”Freya döndü.Ahmet Ali kapının yanında duruyordu.“Dolunay.”Ahmet Ali gülümsedi.“Sen hâlâ aya dilek diliyor musun?”“Bazen.”“Ne diliyorsun?”Freya birkaç saniye düşündü.“Artık söylemem.”“Niye?”“Dileği söylersem gerçekleşmezmiş.”Ahmet Ali güldü.“Bunu kim söyledi?”“Ben.”“Öyleyse senin kuralın.”Freya başını salladı.“Evet.”Ahmet Ali balkona çıktı.Bir süre yan yana durdular.Freya onun yanında kendisini güvende hissediyordu.“Abi?”“Efendim?”“Ben büyüyünce yazar olmak istiyorum.”Ahmet Ali ona baktı.“Biliyorum.”“Gerçekten iyi bir yazar olabilir miyim?”“Olabilirsin.”“Ya kimse kitaplarımı okumazsa?”“Ben okurum.”Freya gülümsedi.“Sen hep bunu söylüyorsun.”“Çünkü doğru.”Freya başını onun omzuna yasladı.Ahmet Ali bu yakınlıktan rahatsız olmadı.Aksine, içinde tarif edemediği bir sıcaklık oluştu.Freya onun için yalnızca geçmişten kurtardığı küçük kız değildi artık.Ailesinden biri gibiydi.En yakın arkadaşıydı.Ve onun hayatında olmasını istiyordu.Freya da Ahmet Ali’yi aynı şekilde seviyordu.Onu kurtaran Ali’yi sevdiği gibi.Fakat ikisinin bilmediği bir şey vardı.Freya’nın Ali diye tanıdığı kişi ile karşısında duran Ahmet Ali aynı bedeni paylaşıyordu.Ahmet Ali bunun farkında değildi.Freya ise hiç farkında değildi.O gece ikisi birlikte aşağı indiler.Freya kitaplığından bir kitap aldı.“Bunu okuyalım mı?”“Olur.”Saatlerce kitap okudular.Freya bazı cümleleri yüksek sesle tekrar etti.Ahmet Ali onun telaffuzunu düzeltti.Sonra Freya kendi yazdığı birkaç sayfayı ona gösterdi.“Bunlar nasıl?”Ahmet Ali sayfaları dikkatle okudu.“Güzel.”“Gerçekten mi?”“Gerçekten.”Freya’nın yüzünde kocaman bir gülümseme oluştu.O gece Freya ilk kez kendi geleceğini düşünürken korkmadı.Edebiyat okuyacaktı.Kitaplar yazacaktı.Belki bir gün kendi kitabının kapağında adı olacaktı.Ve belki bir gün, yıllar önce yetimhanede tuttuğu dileklerin hepsi gerçekleşecekti.Gece yarısına doğru villanın ışıkları söndü.Freya uykuya daldı.Ahmet Ali de yatağında hareketsiz yatıyordu.Saatler ilerledi.Sonra gözleri açıldı.Bakışları değişti.Yatağından kalktı.Aynanın karşısında birkaç saniye durdu.Yüz aynıydı.Ama gözlerdeki ifade artık Ahmet Ali’ye ait değildi.Ali sessizce odadan çıktı.Freya’nın kapısının önünden geçerken durdu.İçeriden düzenli nefes alışları geliyordu.Ali kapıyı açmadı.Sadece birkaç saniye kapının önünde bekledi.Sonra villadan ayrıldı.Şehrin karanlık sokaklarında ilerledi.O gece hedefi, uzun zamandır insanlara zarar veren bir adamdı.Ali onu buldu.Sabaha karşı polisler olay yerine ulaştığında adam ölüydü.Duvarın üzerinde yalnızca siyah bir leke vardı.Ertesi sabah haberlerde yine aynı isim dolaşıyordu:Siyah Maskeli.Kimi insanlar onun bir seri katil olduğunu söylüyordu.Kimi insanlar ise polisin yakalayamadığı suçluları cezalandıran gizemli bir kahraman olduğuna inanıyordu.Kimse gerçek kimliğini bilmiyordu.Kimse onun neden geceleri ortaya çıktığını bilmiyordu.Ve en önemlisi…Kimse onun gündüzleri bambaşka bir hayat yaşadığını bilmiyordu.Sabah olduğunda Ahmet Ali gözlerini açtı.Geceyi hatırlamıyordu.Yanındaki gazeteyi gördüğünde başlığını okudu.Siyah Maskeli yine ortaya çıktı.Ahmet Ali’nin yüzü gerildi.Freya kapıda belirdi.“Günaydın, abi.”Ahmet Ali ona döndü.“Günaydın.”Freya gazeteyi aldı.“Yine öldürmüş.”Ahmet Ali sessiz kaldı.Freya başlığı okudu.“Bazıları kötü biri olduğunu söylüyor.”“Sen ne düşünüyorsun?”Freya birkaç saniye düşündü.“Bilmiyorum.”Sonra pencerenin dışındaki gökyüzüne baktı.Dolunay artık kaybolmak üzereydi.“Belki de bazen kötü insanları durdurmak için kötü olmak gerekiyordur.”Ahmet Ali ona baktı.Nedenini bilmediği bir ürperti hissetti.Freya ise gülümsedi.O gece tuttuğu dileği hatırladı.Yetimhaneden kurtulmak istemişti.Dileği gerçekleşmişti.Ama Freya henüz bilmiyordu.Dolunayın altında onu kurtaran adam, yıllar sonra geceleri başka bir yüzle karanlığa çıkacaktı.Ve Freya, o iki yüzün aynı adama ait olduğunu öğrendiğinde, hayatındaki bütün cevaplar değişecekti.