Kıskançlık

Hüma sabah uyandığında ilk düşündüğü şey gece yaşananlardı.Serdar’ın eli belinde…O siyah gözler…Ve söylediği tek cümle:“Seni korumaya çalışıyorum.”Hüma yastığı yüzüne bastırdı.— Saçmalama Hüma.Kendi kendine kızdı.— Daha dün tanıştığın adama neden böyle düşünüyorsun?Tam o sırada kapı çaldı.— Hüma?Serdar’ın sesi.Hüma hemen yataktan kalktı.— Ne var?— Kahvaltı hazır.— Geliyorum.— Beş dakika.— Tamam!Hüma aynaya baktı.Saçlarını aceleyle topladı.Sonra kendi kendine söylendi:— Sanki sevgilimsin de kahvaltıya çağırıyorsun…⸻Kahvaltı masasına indiğinde Serdar çoktan oturmuştu.Üzerinde siyah bir gömlek vardı.Hüma gözlerini kaçırarak yerine oturdu.Serdar önündeki tabağa baktı.— Bir şey yemeyecek misin?— Yiyeceğim.— Kahvaltı yapmadan üniversiteye gitme.Hüma şaşırdı.— Üniversite mi?— Evet.— Burada mı okuyacağım?Serdar başını kaldırdı.— İzmir’deki okulunla konuşuldu.Hüma’nın gözleri büyüdü.— Sen benim üniversitemle mi konuştun?— Hayır.— Kim konuştu?— Babam.Hüma rahatladı.— İyi.Sonra Serdar’a baktı.— Sen de mi geleceksin?— Nereye?— Üniversiteye.Serdar kaşını kaldırdı.— Neden geleyim?— Bilmiyorum. Beni korumak için.Serdar’ın dudaklarının kenarı kıvrıldı.— İstersen gelirim.Hüma gözlerini devirdi.— Gerek yok.⸻Öğleden sonra Hüma bahçede otururken Mert geldi.— Hüma!Hüma başını kaldırıp gülümsedi.— Mert, hoş geldin.Mert yanına oturdu.— Nasıl gidiyor?— Kötü.Mert güldü.— Serdar yüzünden mi?— Başka kim olacak?İkisi konuşurken Serdar uzaktan onları gördü.Adımları yavaşladı.Mert bir şey söyledi.Hüma kahkaha attı.Serdar’ın yüzü anında değişti.Yanlarına doğru yürüdü.— Mert.Mert başını kaldırdı.— Serdar abi.— Burada ne yapıyorsun?— Hüma’yla konuşuyordum.Serdar’ın bakışları Hüma’ya kaydı.— Gördüm.Hüma ayağa kalktı.— Bir sorun mu var?— Yok.— O zaman neden böyle bakıyorsun?Serdar Mert’e baktı.— Sen git.Mert şaşırdı.— Ama—— Git, Mert.Mert ayağa kalktı.— Tamam.Mert uzaklaşınca Hüma kollarını bağladı.— Sen ne yaptığını sanıyorsun?Serdar sakin görünmeye çalıştı.— Ne yaptım?— Adamı kovdun!— Geç oldu.Hüma kahkaha attı.— Daha öğlen!Serdar sustu.Hüma bir adım yaklaştı.— Kıskandın mı?Serdar’ın yüzü sertleşti.— Hayır.— Kıskandın.— Hayır.— Kesinlikle kıskandın.Serdar bir an sustu.Sonra Hüma’ya doğru eğildi.— Diyelim ki kıskandım.Hüma’nın kalbi hızlandı.— Neden?Serdar gözlerini onun gözlerinden ayırmadı.— Çünkü hoşuma gitmedi.— Ama sen benim hiçbir şeyim değilsin.Serdar’ın bakışları değişti.— Henüz.Hüma dondu.Serdar arkasını dönüp uzaklaştı.Hüma onun arkasından bakarken yüzü kızarmıştı.— Bu adam kafayı yemiş…⸻O gece Serdar odasında eski bir sandığı açtı.İçinden sararmış bir mektup çıkardı.Mektubun üzerinde tek bir isim vardı:Hüma’nın babası.Serdar mektubu açtı.Okudukça yüzündeki ifade değişti.Mektubun son satırında şu cümle yazıyordu:“Bu evlilik gerçekleşmezse, yıllardır sakladığımız gerçek ortaya çıkar.”Serdar mektubu yavaşça kapattı.Gözlerini kapattı.Artık mesele sadece bir evlilik değildi.Hüma’nın bilmediği bir gerçek vardı.Ve Serdar…O gerçeği Hüma’dan saklamak zorundaydı.