İstenmeyen misafir

Hüma o gece gözünü bile kırpmadı.Yatağında bir sağa bir sola dönüp durdu.Serdar Kara.Bu isim zihninin içinde dönüp duruyordu.Onu hiç görmemişti.Hakkında bildiği tek şey Karadenizli olduğu ve ailesinin onunla evlenmesini istediğiydi.Ama Hüma’nın kafasında tek bir düşünce vardı:Ben evlenmeyeceğim.Telefonunu eline aldı.En yakın arkadaşına mesaj yazdı.Hüma: Acil yardım lazım.Cevap birkaç saniye sonra geldi.Ece: Ne oldu? 😳Hüma derin bir nefes aldı.Hüma: Beni istemeye gelecekler.Uzun bir sessizlik…Sonra:Ece: NE?!Hüma telefonu yatağın üzerine fırlattı.— Aynen…Tam o sırada kapı açıldı.Annesi içeri girdi.Elinde bir elbise vardı.Hüma elbiseye baktı.— Sakın.Annesi sessizce elbiseyi yatağın üzerine bıraktı.— Yarın giyeceksin.— Giymeyeceğim.— Hüma…— Anne, ben bu adamla evlenmeyeceğim!Annesi kızının yanına oturdu.— Biliyorum.Hüma şaşırdı.— Biliyorsan neden beni zorluyorsunuz?Annesinin gözleri doldu.— Çünkü bazen hayatımızdaki bazı kararları biz veremiyoruz kızım.Hüma’nın yüzü düştü.— Benim hayatım hakkında kim karar verebilir?Annesi cevap vermedi.⸻Ertesi gün…İzmir’e akşam çökerken siyah bir araç evin önünde durdu.Aracın kapısı açıldı.Önce iki adam indi.Ardından Serdar.Üzerinde siyah bir gömlek vardı.Saçları dağınık değildi ama rüzgâr birkaç telini alnına düşürmüştü.Etrafına baktı.İzmir’in havasına alışık değildi.Yanındaki adam gülümsedi.— Hoş geldin.Serdar kısa cevap verdi.— Hoş bulduk.— Kızı merak ediyor musun?Serdar’ın yüzünde hiçbir ifade oluşmadı.— Hayır.Adam güldü.— Yalan söylüyorsun.Serdar ona sert bir bakış attı.— Fazla konuşma.Tam o sırada evin üst katındaki perde hafifçe aralandı.Serdar’ın bakışları yukarı çıktı.Pencerede bir kız vardı.Kırmızı saçları omuzlarından aşağı dökülüyordu.Yeşil gözleri aşağıdaki kalabalığa bakıyordu.Hüma.İlk kez birbirlerini gördüler.Sadece birkaç saniye.Ama Hüma’nın içinden garip bir ürperti geçti.Serdar ise gözlerini ondan ayırmadı.Hüma perdeyi hızla kapattı.— Allah’ım…Kalbi hızlı atıyordu.— Bu adam kim böyle?⸻Bir süre sonra kapı çaldı.Hüma annesinin sesini duydu.— Hüma, hazırlan.Hüma aynanın karşısına geçti.Kırmızı saçlarını açık bıraktı.Yeşil gözlerine baktı.Sonra derin bir nefes aldı.— Sakin ol.Kendi kendine fısıldadı.— Bu sadece bir isteme.Ama bunun sıradan bir isteme olmadığını henüz bilmiyordu.Çünkü aşağıda Serdar Kara oturuyordu.Ve Serdar’ın ailesi, Hüma’nın ailesiyle yalnızca kız istemek için gelmemişti.Masaya konacak tek bir yüzük…İki ailenin yıllardır sakladığı sırrı ortaya çıkaracaktı.Hüma merdivenlerden inmeye başladığında Serdar başını kaldırdı.Göz göze geldiler.Bu kez kaçamadılar.Hüma’nın yeşil gözleri öfkeyle parlıyordu.Serdar’ın siyah gözleri ise sakindi.Hüma yanına geldiğinde Serdar hafifçe ayağa kalktı.Hüma elini uzatmadı.Serdar da zorlamadı.Sadece ona bakarak:— Hüma.dedi.Hüma kaşlarını çattı.— Serdar.İlk kez isimlerini birbirlerinin ağzından duydular.Ve ikisi de aynı şeyi düşündü:“Bu evlilik olmayacak.”Ama kader çoktan kararını vermişti.