Geçmişin fotoğrafı

Hüma, elindeki fotoğrafa bakarken nefesini tuttu.Fotoğraftaki kadın…Annesiydi.Yanındaki adam ise Serdar’ın babasıydı.Ama asıl korkutucu olan fotoğrafın tarihi değildi.Tarih, Hüma doğmadan iki yıl öncesini gösteriyordu.“Bu nasıl mümkün olabilir?” diye fısıldadı.Fotoğrafı biraz daha yaklaştırdı.Annesinin yüzünde hiç görmediği bir ifade vardı.Gülüyordu.Hem de Hüma’nın çocukluğundan beri annesinde neredeyse hiç görmediği kadar içten bir gülümsemeydi.Yanındaki adam da ona bakıyordu.Sanki…Birbirlerini çok iyi tanıyorlardı.Hüma’nın kalbi hızla çarpmaya başladı.“Annem Serdar’ın babasını nereden tanıyor?”Tam o sırada merdivenlerden ayak sesleri duyuldu.Hüma irkildi.Fotoğrafı hemen arkasına sakladı.Ayak sesleri yaklaşıyordu.Bir gölge bodrum kapısının önünde durdu.Sonra kapı açıldı.Serdar içeri girdi.Gözleri önce Hüma’ya, sonra elindeki fotoğrafa kaydı.Bir an…Yüzündeki bütün ifade değişti.“Onu nereden buldun?”Hüma fotoğrafı arkasından çıkardı.“Bunu mu diyorsun?”Serdar sustu.Hüma bir adım yaklaştı.“Bu benim annem.”Serdar’ın çenesi gerildi.“Biliyorum.”Hüma’nın gözleri büyüdü.“Biliyorsun?”“Evet.”“Sen bunu biliyordun ve bana söylemedin.”Serdar derin bir nefes aldı.“Hüma…”“Hayır!”Sesi bodrumun duvarlarında yankılandı.“Bana yine ‘seni korumaya çalışıyorum’ deme.”Serdar sustu.Hüma’nın gözleri dolmuştu ama ağlamamak için kendini zorluyordu.“Annem seni tanıyor mu?”Serdar cevap vermedi.“Babam da biliyor mu?”Sessizlik.“Serdar!”“Evet.”Hüma’nın yüzü düştü.“Demek herkes biliyor…”Serdar ona doğru yaklaştı.“Herkes değil.”“Kim bilmiyor?”Serdar gözlerini Hüma’dan kaçırdı.“Sen.”Bu tek kelime Hüma’nın canını daha çok yaktı.“Benim hayatımla ilgili herkesin bildiği bir şeyi benden saklıyorsunuz.”Serdar başını kaldırdı.“Çünkü gerçeği öğrendiğinde ne yapacağını bilmiyorum.”Hüma acı bir şekilde güldü.“Gerçekten korkuyorsan anlatırsın.”Serdar’ın bakışları sertleşti.“Bazı gerçekler insanı özgür bırakmaz, Hüma.”“Belki de beni özgür bırakacak olan tek şey o gerçektir.”Serdar bir süre ona baktı.Sonra elindeki fotoğrafa uzandı.Hüma fotoğrafı vermedi.“Bu fotoğraf neden burada?”Serdar’ın yüzü yeniden değişti.“Onu bana ver.”“Hayır.”“Hüma.”“Hayır dedim!”İkisi de birkaç saniye birbirine baktı.Serdar sonunda geri çekildi.“Bu fotoğrafı görmemen gerekiyordu.”Hüma kaşlarını çattı.“Neden?”Serdar cevap vermedi.Hüma fotoğrafın arkasını çevirdi.Orada birkaç kelime yazıyordu.El yazısıyla…“Bir gün çocuklarımız aynı kaderi paylaşacak.”Hüma’nın nefesi kesildi.Serdar’ın gözleri büyüdü.“Hüma…”“Çocuklarımız…”Hüma yavaşça başını kaldırdı.“Bu ne demek?”Serdar bir şey söyleyemedi.Hüma’nın sesi titredi.“Ben doğmadan önce mi benim kaderime karar verdiniz?”“Öyle değil.”“Peki nasıl?”Serdar bir adım attı.“Bunu şimdi konuşamayız.”Hüma geri çekildi.“Ne zaman konuşacağız?”“Her şeyi öğrendiğimde.”Hüma şaşkınlıkla baktı.“Sen bile her şeyi bilmiyor musun?”Serdar sustu.Bu kez Hüma onun yüzündeki korkuyu gördü.Serdar Kara…İlk kez gerçekten korkmuş görünüyordu.“Serdar…”Tam o sırada yukarıdan bir ses geldi.Tak… tak… tak…İkisi de kapıya döndü.Serdar’ın yüzü bir anda sertleşti.“Burada kal.”“Ne oldu?”“Burada kal dedim.”Serdar hızla merdivenlere yöneldi.Hüma arkasından baktı.“Serdar!”Serdar durdu ama dönmedi.“Kim geldi?”Bir süre sessizlik oldu.Sonra Serdar yavaşça başını çevirdi.“Babam.”Hüma’nın kalbi sıkıştı.Serdar merdivenlerden çıkıp kapıyı kapattı.Hüma yalnız kaldı.Elindeki fotoğrafa tekrar baktı.Bu kez fotoğrafın arkasındaki yazıya değil…Ön yüzündeki annesine baktı.Annesinin yüzündeki o gülümseme aklından çıkmıyordu.“Anne…”Gözlerinden bir damla yaş süzüldü.“Sen Serdar’ın babasını neden tanıyordun?”Tam o anda bodrumun diğer köşesinden hafif bir ses geldi.Çıt.Hüma dondu.Başını yavaşça çevirdi.Karanlığın içinden bir şey yere düştü.Küçük, eski bir kutuydu.Hüma birkaç adım attı.Kutuyu yerden aldı.Üzerinde tek bir isim yazıyordu.HÜMA.Kalbi duracak gibi oldu.Kutuyu açtı.İçinden eski bir mektup çıktı.Mektubun üzerinde annesinin el yazısı vardı.Hüma titreyen elleriyle zarfı açtı.İlk satırı okuduğunda gözleri büyüdü.“Sevgili Serdar’ın babası… Eğer bir gün Hüma gerçeği öğrenirse, ona benim neden seni bıraktığımı anlat.”Hüma’nın nefesi kesildi.Mektubu okumaya devam etti.Ama ikinci satıra geldiğinde…Bodrumun kapısı hızla açıldı.Serdar içeri girdi.Gözleri doğrudan Hüma’nın elindeki mektuba kilitlendi.Ve yüzündeki ifade…Hüma’nın daha önce hiç görmediği kadar korkunçtu.“Onu okuma, Hüma.”Hüma mektubu göğsüne bastırdı.“Artık okuyacağım.”Serdar’ın sesi titredi.“Hayır.”Hüma gözyaşları içinde ona baktı.“Çünkü bu kez…”Bir adım geri çekildi.“Beni durduramazsın.” 🥀🖤