annemin mektubu

Hüma, elindeki mektubu göğsüne bastırmıştı.Serdar birkaç adım uzağında duruyor, gözlerini bir an bile ondan ayırmıyordu.“Ver bana.”Hüma başını iki yana salladı.“Hayır.”“Hüma, lütfen.”“İlk defa benden bir şey istiyorsun.”Serdar sustu.Hüma gözyaşlarını sildi.“Ve ilk defa sana ‘hayır’ diyeceğim.”Mektubu açtı.Serdar bir adım attı.“Hüma…”“Yaklaşma.”Serdar durdu.Hüma titreyen elleriyle okumaya başladı.“Sevgili Kara ailesi…”Kaşları çatıldı.“Ben bu mektubu yazarken Hüma henüz dünyaya gelmedi…”Hüma’nın kalbi hızlandı.Devam etti.“Ama bir gün kızım büyüyecek. Ve siz verdiğimiz sözün hâlâ arkasında durursanız, onun hayatını değiştireceksiniz.”Hüma bir anda Serdar’a baktı.“Verdiğiniz söz…”Serdar gözlerini kapattı.“Devam etme.”“Hayır.”Hüma mektuba yeniden baktı.“Hüma hiçbir şeyden haberdar olmayacak. Çünkü onun bu yükü taşımasını istemiyorum.”Hüma’nın gözlerinden yaş aktı.“Benim hayatım…”Sesi kırıldı.“Benim hayatım hakkında karar vermişsiniz.”Serdar sessizce ona baktı.Hüma mektubu biraz daha açtı.Son satırlara geldiğinde eli durdu.Çünkü orada başka bir şey yazıyordu.“Fakat Hüma’nın Serdar’la evlenmesi yalnızca eski sözümüz yüzünden değil. Eğer bu evlilik gerçekleşmezse, yıllardır sakladığımız gerçek ortaya çıkacak.”Hüma’nın yüzü bembeyaz oldu.Mektup ellerinden düşecek gibi oldu.“Serdar…”Serdar başını kaldırdı.“Bu gerçek ne?”Cevap yoktu.“Benimle ilgili ne saklıyorsunuz?”“Hüma…”“Bana söyle!”Serdar’ın gözleri doldu ama belli etmemeye çalıştı.“Bilmiyorsun.”“Bilmek zorundayım!”Serdar ona yaklaştı.“Çünkü öğrenirsen her şey değişecek.”Hüma acı bir şekilde güldü.“Zaten her şey değişti.”Tam o sırada yukarıdan bir kapının sertçe kapandığı duyuldu.Serdar başını çevirdi.“Babam…”Hüma mektubu tuttu.“Onunla konuşacağım.”“Hayır.”“Konuşacağım.”“Hüma, buna hazır değilsin.”“Benim neye hazır olup olmadığıma artık sen karar vermeyeceksin.”Serdar’ın yüzünde acı bir ifade oluştu.“Beni anlamıyorsun.”“Çünkü bana hiçbir şeyi anlatmıyorsun!”Bir süre ikisi de sustu.Sonra Serdar yavaşça konuştu.“Ben seni bu evliliğe zorlamak istemiyorum.”Hüma şaşırdı.“Ne?”“Başından beri istemedim.”“Öyleyse neden…”Serdar derin bir nefes aldı.“Çünkü seni korumanın başka yolunu bulamadım.”Hüma’nın gözleri doldu.“Beni korumak mı?”“Evet.”“Benden sakladığın şey neyse…”Serdar ona baktı.“Onu öğrendiğinde bana güvenmeyeceksin.”Hüma’nın kalbi sıkıştı.“Belki de şu an güvenmiyorum.”Bu söz Serdar’ı derinden yaraladı.Ama cevap vermedi.Hüma merdivenlere yöneldi.Serdar kolundan tuttu.“Hüma.”Hüma durdu.“Bırak.”Serdar elini hemen çekti.Hüma yukarı çıktı.Serdar arkasından baktı.Ve kendi kendine fısıldadı:“Keşke seni hiç tanımasaydım…”Bir an sustu.Sonra gözlerini kapattı.“Çünkü şimdi seni kaybetmekten korkuyorum.”⸻Hüma salona çıktığında herkes oradaydı.Serdar’ın babası koltukta oturuyordu.Hüma doğrudan onun karşısına geçti.“Bana gerçeği anlatın.”Adam başını kaldırdı.“Ne gerçeği?”Hüma mektubu masanın üzerine bıraktı.Adam mektubu görür görmez dondu.Serdar da birkaç saniye sonra salona girdi.Herkes sustu.Hüma titreyen bir sesle sordu:“Annemle aranızda ne vardı?”Serdar’ın babasının yüzündeki renk çekildi.Uzun bir sessizlik oldu.Sonra adam yavaşça ayağa kalktı.“Annen…”Bir süre konuşamadı.Hüma nefesini tuttu.“Annem ne?”Adam gözlerini Serdar’a çevirdi.Serdar’ın yüzü sertleşti.“Baba.”Ama artık çok geçti.Adam derin bir nefes aldı.“Annen, yıllar önce bu evden kaçtı.”Hüma’nın gözleri büyüdü.“Kaçtı mı?”“Evet.”“Neden?”Adam sustu.Hüma sesini yükseltti.“Neden?!”Adamın gözleri doldu.“Çünkü…”Tam o sırada kapının önünden bir ses duyuldu.Herkes kapıya döndü.Kapının yanında yaşlı bir kadın duruyordu.Elinde eski bir çanta vardı.Serdar onu görünce dondu.“Sen…”Kadın gözlerini Hüma’ya çevirdi.Ve titreyen sesiyle tek bir cümle söyledi:“Annenin neden kaçtığını ben biliyorum.”Hüma’nın kalbi yerinden çıkacak gibi oldu.Kadın çantasından eski bir fotoğraf çıkardı.Fotoğrafı Hüma’ya uzattı.“Bunu annen bana, seni doğurmadan önce verdi.”Hüma fotoğrafı aldı.Fotoğrafı çevirdiğinde arkasında tek bir tarih vardı.15 Eylül 2006.Ve altında bir cümle:“Hüma doğarsa, onu Serdar’dan uzak tutun.”Hüma’nın gözleri Serdar’a kaydı.Serdar ise fotoğrafı görünce…Sanki dünyası başına yıkılmış gibi fısıldadı:“Bu mümkün değil…”🥀🖤🌊