bir gelinlik bir söz

Hüma’nın “Tamam. Evlenelim.” sözünden sonra salonda ağır bir sessizlik oluşmuştu.Sanki herkes nefesini tutmuştu.Serdar ise hâlâ ona bakıyordu.“Ciddi misin?”Hüma başını kaldırdı.“Evet.”Serdar birkaç saniye hiçbir şey söylemedi.Sonra ayağa kalktı.“Hüma, bunu sırf gerçeği öğrenmek için yapıyorsan…”“Biliyorum.”“Pişman olabilirsin.”“Olabilirim.”“Ben seni zorlamayacağım.”Hüma gözlerini onun gözlerine dikti.“Serdar…”“Efendim?”“Ben senden kaçmıyorum.”Bu söz Serdar’ın yüzünde belli belirsiz bir gülümseme oluşturdu.“Güzel.”Hüma kaşlarını kaldırdı.“Ne güzel?”“Çünkü ben de senden kaçmak istemiyorum.”Hüma’nın kalbi hızlandı.Ama hemen bakışlarını kaçırdı.“Daha evlenmedik.”Serdar gülümsedi.“Biliyorum.”“Öyle bakma.”“Nasıl bakıyorum?”“Sanki…”Hüma sustu.Serdar biraz yaklaştı.“Sanki ne?”Hüma dudaklarını büzdü.“Sanki beni seviyorsun.”Serdar’ın yüzündeki gülümseme kayboldu.Bir an gözlerini Hüma’dan ayırmadı.Sonra çok sakin bir sesle:“Belki de seviyorumdur.”Hüma’nın kalbi yerinden çıkacak gibi oldu.Serdar arkasını dönüp salondan çıktı.Hüma olduğu yerde kaldı.“Bu adam beni öldürecek…”⸻💍 DÜĞÜN HAZIRLIKLARIErtesi sabah evin içinde hareketlilik başlamıştı.Kadınlar gelinlik konuşuyor, düğün tarihi tartışılıyor, telefonlar susmuyordu.Hüma ise bütün bunların ortasında şaşkın bir şekilde oturuyordu.Mert içeri girdiğinde Hüma’ya baktı.“Demek sonunda pes ettin.”Hüma ona ters ters baktı.“Pes etmedim.”“Evleneceksin ama.”“Evet.”Mert kahkaha attı.“Serdar bunu duyunca herhalde dünyanın en mutlu adamı olmuştur.”Tam o anda arkalarından bir ses geldi.“Oldum.”Hüma döndü.Serdar kapının yanında duruyordu.Mert sırıttı.“Bak, kulakları çınladı.”Serdar ona baktı.“Senin burada ne işin var?”“Düğüne davetliyim.”“Daha davet etmedim.”Mert kahkaha attı.Hüma gülmemek için dudaklarını ısırdı.Serdar bunu fark etti.“Sen de gülme.”“Ben gülmedim.”“Gözlerin gülüyor.”Hüma başını çevirdi.Mert ikisine bakıp sırıttı.“Ben gidiyorum. Siz birbirinize bakarak kavga etmeye devam edin.”Serdar arkasından seslendi:“Mert.”“Efendim?”“Kapıyı kapat.”Mert çıkar çıkmaz Hüma kahkaha attı.Serdar ona baktı.“Bana gülüyorsun.”“Biraz.”“Düğünden sonra görürsün.”Hüma’nın yüzü bir anda kızardı.“Ne göreceğim?”Serdar birkaç saniye sustu.Sonra gülümseyerek:“Bilmiyorum.”“Serdar!”Serdar kahkaha attı.“Şaka yaptım.”Ama Hüma’nın kalbi çoktan hızlanmıştı.⸻👰 GELİNLİKÖğleden sonra Hüma gelinlik bakmak için götürüldü.İlk gelinliği giydiğinde aynanın karşısında uzun süre kendine baktı.Beyaz gelinlik…Uzun duvak…Belini zarifçe saran işlemeler…Hüma kendini tanıyamıyordu.“Çok güzel olmuşsun.”Annesinin sesi telefondan geldi.Hüma aynaya bakarken gözleri doldu.“Anne…”“Ne oldu?”“Keşke yanımda olsaydın.”Annesi sustu.Sonra:“Ben hep yanındayım.”Hüma gözyaşını sildi.Tam o sırada mağazanın kapısı açıldı.Serdar içeri girdi.Hüma onu görünce dondu.“Senin burada ne işin var?”Serdar da olduğu yerde kaldı.Gözleri Hüma’nın üzerindeydi.Uzun süre konuşamadı.Hüma utandı.“Ne bakıyorsun?”Serdar yavaşça cevap verdi.“Hiç.”“Yalan.”Serdar başını iki yana salladı.“Çok güzel olmuşsun.”Hüma’nın yanakları kızardı.“Daha bitmedi.”“Benim için bitmiş.”Hüma şaşırdı.Serdar ona yaklaşmadan önce durdu.“Düğün gününü bekleyeceğim.”Hüma gülümsedi.“Gerçekten mi?”“Evet.”Sonra ekledi:“Çünkü seni ilk kez gelinlikle gördüğümde…”Hüma bekledi.Serdar’ın bakışları yumuşadı.“Bunu ömrüm boyunca hatırlamak istiyorum.”Hüma’nın gözleri doldu.İlk kez bu evlilik…Bir zorunluluk gibi gelmemişti.⸻🌙 DÜĞÜNDEN ÖNCEDüğüne üç gün kalmıştı.Hüma balkonda denizi izliyordu.Serdar yanına geldi.Bir süre sessizce yanında durdu.“Pişman mısın?”Hüma başını salladı.“Bilmiyorum.”Serdar denize baktı.“Ben de.”Hüma ona döndü.“Sen neden pişmansın?”Serdar gülümsedi.“Çünkü sana ilk başta çok kötü davrandım.”Hüma hafifçe güldü.“Ben de sana.”“Sen bana daha çok.”“Ne?”“Hiçbir şey.”Hüma koluyla ona hafifçe vurdu.İkisi de güldü.Sonra sessizlik oldu.Serdar elini yavaşça Hüma’nın elinin üzerine koydu.Hüma elini çekmedi.Serdar bunu fark edince parmaklarını onun parmaklarının arasına geçirdi.Hüma başını kaldırdı.“Serdar…”“Efendim?”“Evlendikten sonra…”“Evet?”“Bana yalan söyleme.”Serdar’ın yüzündeki gülümseme kayboldu.“Söz.”“Ne olursa olsun.”“Ne olursa olsun.”Hüma başını onun omzuna yasladı.Serdar bir an şaşırdı.Sonra başını onun saçlarına doğru eğdi.İkisi de hiçbir şey söylemedi.Sadece Karadeniz’in dalga sesini dinlediler.Fakat içeride…Serdar’ın babası eski bir zarfı açıyordu.Zarfın içinden tek bir fotoğraf çıktı.Fotoğrafta Serdar’ın babası ve Hüma’nın annesi vardı.Ama bu kez ikisinin yanında başka bir adam daha vardı.Fotoğrafın arkasında şu yazıyordu:“Hüma’nın gerçek babası: Emir Kara.”Serdar’ın babası fotoğrafı elinde sıkıca tuttu.Tam o sırada kapının önünde bir gölge belirdi.Yaşlı adam başını kaldırdı.Gölge yavaşça içeri girdi.Ve yıllardır öldüğü sanılan adamın sesi duyuldu:“Oğlumu evlendirmeyeceksiniz.”🌊🖤💍