Gözler üzerimde

Hüma sabah erkenden uyandı.Bugün üniversiteye gidecekti.İzmir’deki hayatından kopup Karadeniz’e gelmek zaten yeterince zordu.Bir de aynı evde Serdar Kara’yla yaşamak…Hüma aynaya bakıp derin bir nefes aldı.— Bugün kimse canımı sıkamayacak.Tam o sırada kapı çaldı.— Hüma.Serdar.Hüma gözlerini devirdi.— Ne var?— Aşağıdayım.— Eee?— Seni üniversiteye bırakacağım.Hüma kapıyı açtı.— Kendim gidebilirim.Serdar kapının önünde durmuş, ona bakıyordu.— Biliyorum.— O zaman?— Yine de bırakacağım.— Serdar!— Hüma.İkisi birkaç saniye birbirine baktı.Hüma sonunda pes etti.— Tamam!Serdar’ın yüzünde belli belirsiz bir gülümseme oluştu.— Beş dakikan var.— Bana emir vermeyi bırak!— Beş dakika.Serdar aşağı indi.Hüma arkasından bakıp söylendi:— Sinir bozucu adam…⸻Arabada uzun süre sessizlik oldu.Hüma camdan dışarı bakıyordu.Serdar direksiyondaydı.Bir süre sonra Serdar sordu:— Heyecanlı mısın?Hüma şaşırdı.— Biraz.— Neden?— Yeni şehir, yeni okul… Her şey farklı.Serdar kısa bir süre sustu.— Alışırsın.Hüma ona baktı.— Sen de bazen normal konuşabiliyormuşsun.Serdar gülümsedi.— Bazen.⸻Üniversitenin önüne geldiklerinde Hüma arabadan indi.Serdar camı açtı.— Çıkışta ara.Hüma kapıyı kapatırken döndü.— Aramam.— Arayacaksın.— Neden?Serdar’ın sesi sakinleşti.— Çünkü seni almaya geleceğim.Hüma başını iki yana sallayıp uzaklaştı.Serdar ise arkasından baktı.Hüma kampüse girerken birkaç öğrenci onunla konuşmaya başladı.Bir erkek öğrenci yanına yaklaşıp gülümsedi.Serdar’ın kaşları çatıldı.Telefonunu eline aldı.Mert’i aradı.— Mert.— Efendim?— Üniversitenin önüne gel.— Şimdi mi?— Evet.— Neden?Serdar gözlerini Hüma’dan ayırmadan:— Bir işim var.⸻Hüma yeni arkadaşlarıyla tanışırken birinin sesi geldi.— Sen yeni misin?Hüma döndü.Karşısında uzun boylu, güler yüzlü bir genç vardı.— Evet. Hüma.— Ben Emir.Hüma gülümsedi.— Memnun oldum.Tam o sırada uzaktan bir araba durdu.Serdar indi.Hüma’nın gözleri büyüdü.— Sen burada ne yapıyorsun?Serdar Emir’e baktı.Sonra Hüma’ya.— Seni almaya geldim.Hüma saate baktı.— Daha dersim bitmedi!— Beklerim.Emir şaşkınlıkla Serdar’a baktı.— Eşiniz misiniz?Serdar hiç düşünmeden cevap verdi.— Evet.Hüma’nın ağzı açık kaldı.— SERDAR!Serdar ona baktı.— Ne?— Daha evlenmedik!Serdar’ın bakışları Emir’e kaydı.— Ama yakında.Emir’in yüzündeki gülümseme kayboldu.Hüma ise Serdar’ın kolundan tuttu.— Sen benimle gel.Onu birkaç adım uzağa çekti.— Ne yapıyorsun sen?Serdar sakinliğini bozmadı.— Ne yaptım?— Çocuğun önünde “yakında” ne demek?— Gerçeği söyledim.— Hangi gerçek?Serdar biraz eğildi.— Benim senden vazgeçmeye niyetim yok.Hüma’nın kalbi hızlandı.— Ama ben senden vazgeçtim bile.Serdar birkaç saniye sustu.Sonra hafifçe gülümsedi.— Daha beni tanımıyorsun.— Tanımak da istemiyorum.Serdar başını salladı.— Göreceğiz.⸻O gece Hüma odasına çıktığında telefonuna bir mesaj geldi.Bilinmeyen Numara:Serdar’a güvenme.Hüma’nın yüzündeki gülümseme kayboldu.Bir mesaj daha geldi.Sana anlatmadığı çok şey var.Hüma’nın kalbi hızlandı.Ekrana uzun süre baktı.Sonra üçüncü mesaj geldi:“Bu evliliğin gerçek sebebini öğrenmek istiyorsan, eski konağın bodrumuna bak.”Hüma’nın gözleri büyüdü.Tam telefonu kapatacakken kapının dışından ayak sesleri geldi.Serdar’ın sesi duyuldu:— Hüma?Hüma telefonu hızla yastığının altına sakladı.— Efendim?— İyi misin?Hüma birkaç saniye sustu.Sonra:— İyiyim.Kapının diğer tarafında Serdar sessiz kaldı.— Emin misin?Hüma gözlerini kapattı.Çünkü ilk kez…Serdar’ın ona yalan söyleyip söylemediğini merak ediyordu.