bana yalan söyleme

Serdar telefonu kulağından indirdiğinde yüzündeki ifade değişmişti.Az önce duyduğu ses hâlâ kulaklarındaydı.“Babanı bulmak istiyorsan Hüma’dan uzak dur.”Hüma birkaç adım ötede onu izliyordu.“Kimdi?”Serdar cevap vermedi.“Serdar.”“Önemli değil.”Hüma kaşlarını çattı.“Bana yine yalan söylüyorsun.”Serdar başını kaldırdı.“Yalan söylemiyorum.”“Öyleyse kim aradı?”Serdar birkaç saniye sustu.“Bilmiyorum.”Hüma ona baktı.“Bilmiyorsan neden bu kadar korktun?”Serdar’ın çenesi gerildi.“Çünkü seni tehdit etti.”Hüma’nın yüzü düştü.“Beni mi?”“Evet.”Serdar yanına geldi.“Bundan sonra yalnız hiçbir yere gitmeyeceksin.”Hüma hemen karşı çıktı.“Ben çocuk değilim.”“Biliyorum.”“Öyle davranıyorsun ama.”Serdar’ın dudaklarında hafif bir gülümseme oluştu.“Çünkü başına bir şey gelmesinden korkuyorum.”Hüma sustu.Bu cümle…Kalbine hiç istemediği bir sıcaklık bırakmıştı.“Benden neden bu kadar korkuyorsun?”Serdar’ın bakışları yumuşadı.“Senden değil.”Bir adım yaklaştı.“Seni kaybetmekten.”Hüma’nın nefesi kesildi.İlk kez Serdar’ın sesinde hiçbir öfke, hiçbir gurur yoktu.Sadece korku vardı.Hüma gözlerini kaçırdı.“Ben hâlâ seninle evlenmek istemiyorum.”Serdar başını salladı.“Biliyorum.”“Ve bu değişmedi.”“Benim için de.”Hüma şaşırdı.“Sen de istemiyor musun?”Serdar ona uzun uzun baktı.“İlk geldiğin gün istemiyordum.”“Şimdi?”Serdar cevap vermedi.Hüma bekledi.“Şimdi ne?”Serdar gözlerini onun dudaklarına kaydırdı.Sonra hemen gözlerini tekrar gözlerine kaldırdı.“Şimdi işler biraz karışık.”Hüma’nın kalbi hızlandı.“Ne kadar karışık?”Serdar hafifçe gülümsedi.“Anlatırsam kaçarsın.”“Belki de kaçmalıyım.”Serdar’ın gülümsemesi kayboldu.“Kaçma.”Tek kelime.Ama Hüma’nın kalbine dokundu.⸻🌙 O GECEHüma odasına çıktığında yatağın üzerine oturdu.Serdar’ın sözlerini düşünüyordu.“Seni kaybetmekten korkuyorum.”Telefonuna baktı.Annesini aramak istedi.Parmakları titreyerek numarayı çevirdi.Telefon birkaç kez çaldı.Sonunda annesi açtı.“Hüma?”“Anne…”Sesindeki titremeyi duyunca annesi sustu.“Ne oldu kızım?”“Bana doğruyu söyle.”Uzun bir sessizlik.“Ne hakkında?”“Serdar’ın babası hakkında.”Annesinin nefesi değişti.Hüma bunu hemen fark etti.“Anne?”“Bu konuyu nereden duydun?”“Demek doğru.”Annesi sustu.Hüma’nın gözleri doldu.“Bana neden anlatmadın?”“Çünkü seni korumaya çalıştım.”“Serdar da aynısını söylüyor.”Annesinin sesi titredi.“Serdar sana ne söyledi?”“Hiçbir şey.”Hüma gözyaşlarını sildi.“Zaten kimse bana hiçbir şey söylemiyor.”Annesi bir süre sessiz kaldı.Sonra çok alçak bir sesle:“Hüma…”“Efendim?”“Eğer Serdar sana gerçekten değer veriyorsa…”“Evet?”“Ona güven.”Hüma şaşırdı.“Ne?”“Çünkü bu hikâyede Serdar’ın da sandığından daha büyük bir kaybı var.”Telefon kapandı.Hüma birkaç saniye kıpırdamadan kaldı.Sonra kapısı çalındı.Serdar.“Girebilir miyim?”Hüma cevap vermedi.Kapı yavaşça açıldı.Serdar içeri girdi.Elinde küçük bir kutu vardı.Hüma merakla baktı.“Bu ne?”Serdar kutuyu ona uzattı.“Annemden kaldı.”Hüma kutuyu açtı.İçinden ince, zarif bir kolye çıktı.Ucunda küçük bir deniz kabuğu vardı.“Çok güzel…”Serdar kolyeyi aldı.“Dön.”Hüma şaşkınlıkla baktı.“Ne?”“Takacağım.”Hüma arkasını döndü.Serdar kolyeyi boynuna takarken parmakları boynuna hafifçe değdi.Hüma ürperdi.Serdar bunu fark etti.Ama hiçbir şey söylemedi.Kolyeyi kapattıktan sonra geri çekildi.“Annem bunu bana vermişti.”Hüma kolyeye dokundu.“Neden bana veriyorsun?”Serdar’ın sesi yumuşadı.“Çünkü artık sende daha güzel duruyor.”Hüma başını kaldırdı.Göz göze geldiler.Odanın sessizliği bir anda ağırlaştı.Serdar yaklaşmadı.Hüma da geri çekilmedi.Aralarında yalnızca birkaç santim vardı.Serdar fısıldadı:“Benden nefret ediyor musun?”Hüma gözlerini ondan ayırmadı.“Bilmiyorum.”“Peki ya…”Sesi daha da alçaldı.“Benden korkuyor musun?”Hüma başını iki yana salladı.“Hayır.”Serdar derin bir nefes aldı.“Güzel.”“Niye?”Serdar hafifçe gülümsedi.“Çünkü sana yaklaşmak istediğimde benden kaçmanı istemiyorum.”Hüma’nın kalbi hızlandı.“Serdar…”Serdar bir an durdu.Sonra geri çekildi.“İyi geceler, Hüma.”Kapıya yöneldi.Hüma arkasından baktı.“Serdar.”Serdar durdu.“Efendim?”Hüma dudaklarını ısırdı.“Ben…”Devamını getiremedi.Serdar bekledi.Hüma sonunda fısıldadı:“İyi geceler.”Serdar gülümsedi.“İyi geceler, güzelim.”Kapı kapandı.Hüma elini kalbinin üzerine koydu.Kalbi deli gibi atıyordu.“Ben bu adama…”Cümleyi tamamlayamadı.Ama cevabı biliyordu.⸻Ertesi sabah kahvaltı masasında herkes bir aradaydı.Serdar’ın babası ayağa kalktı.“Hüma.”Hüma ona baktı.“Efendim?”Adam derin bir nefes aldı.“Artık bazı kararların zamanı geldi.”Serdar’ın bakışları sertleşti.“Baba.”Adam oğluna baktı.“Bu evlilik gerçekleşecek.”Hüma’nın yüzü düştü.Serdar hemen araya girdi.“Kimse Hüma’yı zorlamayacak.”Adam başını salladı.“Bu kez karar Hüma’nın.”Herkes Hüma’ya baktı.Hüma şaşkındı.“Benim mi?”“Evet.”Adam masanın üzerine eski bir belge koydu.“Eğer evlenirseniz, yıllardır saklanan bütün belgeler sana teslim edilecek.”Hüma’nın gözleri belgeye kaydı.Serdar ona baktı.“Karar senin.”Hüma belgeye baktı.Sonra Serdar’a…Kalbiyle aklı ilk kez birbirine karşı geliyordu.Ve sonunda yavaşça konuştu:“Tamam.”Serdar’ın gözleri büyüdü.Hüma derin bir nefes aldı.“Evlenelim.”Ama kimsenin bilmediği bir şey vardı.Hüma bu kararı yalnızca aşk için vermemişti.Gerçeği öğrenmek için Serdar Kara’nın karısı olacaktı.Ve bu evlilik…İkisini birbirinden ayırmak isteyenlerin hiç beklemediği şekilde başlayacaktı. 💍🌊🖤