Aynı çatı altında

Hüma konağın içine adım attığında ilk dikkatini çeken şey sessizlik oldu.Burası İzmir’deki evine hiç benzemiyordu.Ahşap duvarlar, yüksek tavanlar, büyük pencereler…Ve her köşede Karadeniz’in o ağır havası vardı.Hüma çantasını yere bıraktı.— Burada insan yaşamıyor gibi.Arkasından gelen Serdar kaşını kaldırdı.— Yaşıyor.Hüma ona döndü.— Kim?— Ben.Hüma birkaç saniye sustu.— Sen insan mısın, emin değilim.Serdar’ın yüzünde hafif bir gülümseme belirdi.— Daha beş dakika oldu.— Beş dakika yetti.Serdar başını iki yana salladı.— Baş belasısın.— Sen de huysuzsun.Tam o sırada Serdar’ın annesi salona girdi.— Hoş geldin kızım.Hüma gülümsedi.— Hoş buldum.Kadın Hüma’nın ellerini tuttu.— Bundan sonra burası senin de evin.Hüma’nın gülümsemesi biraz soldu.Senin de evin.Bu söz ona garip gelmişti.Çünkü o, burada kalmayı hiç planlamamıştı.⸻Akşam yemeğinde herkes masadaydı.Hüma sessizce yemeğini yerken Serdar’ın yanındaki genç kadın dikkatini çekti.— Serdar, yarın limana seninle gelebilir miyim?Serdar başını kaldırdı.— Gerek yok.Kadın gülümsedi.— Eskiden beraber giderdik.Hüma’nın kaşı hafifçe kalktı.Eskiden?Serdar’ın annesi konuşmayı değiştirmek ister gibi:— Hüma, sen üniversitede ne okuyorsun?Hüma cevap verdi.— Psikoloji.Serdar ona baktı.— İnsanları çözmek için mi okuyorsun?Hüma gülümsedi.— Seni çözmek için kesinlikle yeterli olmayacak.Masada birkaç kişi güldü.Serdar ise yalnızca ona baktı.— Beni çözmeye çalışma.— Neden?— Hoşuna gitmeyebilir.Hüma’nın gülümsemesi kayboldu.— Tehdit mi bu?Serdar sakin bir şekilde:— Uyarı.⸻Gece olduğunda Hüma odasına çıktı.Pencereden dışarı baktı.Karadeniz karanlıktı.Dalgaların sesi uzaktan duyuluyordu.Tam yatağına oturmuştu ki kapı çaldı.— Kim?— Ben.Serdar.Hüma kapıyı açtı.— Ne oldu?Serdar elindeki küçük paketi uzattı.— Telefonun şarjı bitmiş.Hüma şaşkınlıkla pakete baktı.— Nereden biliyorsun?— Yemekte söylemiştin.Hüma sustu.Serdar arkasını dönüp gidecekken Hüma seslendi.— Serdar.Serdar durdu.— Teşekkür ederim.Serdar başını hafifçe çevirdi.— Önemli değil.Tam gidecekken Hüma’nın ayağı halıya takıldı.Dengesini kaybetti.Serdar refleksle kolundan tuttu.Hüma bir anda onun göğsüne çarptı.İkisi de dondu.Hüma’nın yeşil gözleri Serdar’ın siyah gözleriyle buluştu.Serdar’ın eli hâlâ Hüma’nın belindeydi.Hüma fısıldadı:— Bırak.Serdar hemen elini çekti.— İyi misin?Hüma başını salladı.— İyiyim.Serdar birkaç saniye ona baktı.Sonra ciddi bir sesle:— Bu evde yalnız başına dışarı çıkma.Hüma’nın kaşları çatıldı.— Bana emir mi veriyorsun?— Hayır.— O zaman?Serdar’ın sesi yumuşadı.— Seni korumaya çalışıyorum.Hüma ilk kez cevap veremedi.Serdar kapıyı kapatıp gitti.Hüma kapının arkasında öylece kaldı.Kalbinin neden bu kadar hızlı attığını anlamıyordu.⸻Koridorda Serdar yürürken telefonuna mesaj geldi.Mert:“Hüma çok güzel kızmış. Yarın uğrayacağım.”Serdar mesajı okudu.Çenesi gerildi.Telefonu cebine koydu.Ve ilk kez kendisine itiraf etti:Hüma’nın başka bir adamla ilgilenmesi düşüncesi bile hoşuna gitmiyordu.Ama bunun adı neydi?Henüz bilmiyordu.Belki de…Kıskançlıktı.