Bir yüzük bir söz

Salondaki sessizlik Hüma’nın sinirlerini bozuyordu.Herkes konuşuyor, gülümsüyor, kahveler içiliyordu.Ama Hüma’nın gözü karşısındaki adamdaydı.Serdar Kara.Sanki buraya kız istemeye değil, bir iş toplantısına gelmiş gibiydi.Yüzünde tek bir ifade yoktu.Hüma sonunda dayanamadı.— Siz gerçekten evlenmek istiyor musunuz?Salondaki herkes sustu.Serdar başını kaldırdı.Siyah gözleri doğrudan Hüma’nın yeşil gözlerine kilitlendi.— Hayır.Hüma şaşırdı.— Güzel.Serdar kaşını hafifçe kaldırdı.— Güzel mi?— Evet. Çünkü ben de istemiyorum.Serdar’ın dudaklarının kenarında belli belirsiz bir gülümseme oluştu.— En azından bir konuda anlaşabiliyoruz.Hüma kollarını bağladı.— O zaman bu iş burada biter.Babası sertçe araya girdi.— Hüma!— Ne var baba? Adam istemiyor, ben istemiyorum. Daha ne konuşuyoruz?Serdar’ın babası ağır bir sesle konuştu.— Keşke bu kadar kolay olsaydı.Hüma’nın yüzündeki ifade değişti.— Ne demek istiyorsunuz?Adam masanın üzerine eski bir zarf bıraktı.Serdar da ilk kez şaşırmıştı.— Bu ne?Babası ona baktı.— Yıllar önce verilmiş bir söz.Hüma zarfı açtı.İçinden eski bir fotoğraf çıktı.Fotoğrafta iki genç vardı.Biri Hüma’nın babasıydı.Diğeri Serdar’ın babası.Ve arkalarında Karadeniz’de eski bir ev…Hüma fotoğrafa bakarken kaşlarını çattı.— Bunun benimle ne ilgisi var?Serdar’ın babası derin bir nefes aldı.— Yıllar önce iki aile arasında bir söz verildi.Hüma’nın kalbi hızlandı.— Ne sözü?Adam cevap verdi:— Çocuklarımız büyüdüğünde birbirleriyle evlenecek.Hüma’nın ağzı açık kaldı.— Şaka yapıyorsunuz.Kimse gülmedi.Hüma ayağa kalktı.— Ben sizin verdiğiniz söz yüzünden evlenmek zorunda değilim!Serdar da ayağa kalktı.— Haklı.Herkes Serdar’a döndü.Serdar’ın sesi sakindi.— Ben de bu evliliği istemiyorum.Hüma ona baktı.İlk kez aynı tarafta olduklarını düşünmüştü.Ama Serdar’ın babasının sonraki cümlesi ikisini de susturdu.— O zaman borcu kim ödeyecek?Hüma’nın kaşları çatıldı.— Borç mu?Serdar’ın yüzündeki sakinlik bir anda kayboldu.— Baba…— Artık bilmesi gerekiyor.Odadaki hava ağırlaştı.Hüma yavaşça Serdar’a döndü.— Ne borcu?Serdar cevap vermedi.— Serdar?Serdar’ın çenesi sıkıldı.— Bu konu seni ilgilendirmiyor.Hüma öfkeyle güldü.— Benim hayatımı ilgilendiren bir evlilikten bahsediyoruz. Tabii ki beni ilgilendiriyor!Serdar bir adım yaklaştı.İlk kez bu kadar yakındılar.Hüma başını kaldırmak zorunda kaldı.Serdar alçak sesle konuştu:— Her şeyi öğrenmek istiyorsan…Bir an durdu.— Benimle gel.Hüma şaşkınlıkla baktı.— Nereye?Serdar gözlerini ondan ayırmadan cevap verdi.— Karadeniz’e.Hüma’nın kalbi bir anlığına duracak gibi oldu.Serdar devam etti:— Çünkü bu hikâyenin başlangıcı İzmir değil.— Neresi?Serdar’ın cevabı kısa oldu.— Benim evim.Ve o anda Hüma’nın hayatındaki en büyük yolculuk başlamış oldu.İzmir’den Karadeniz’e…Bir kadın.Bir adam.Bir sır.Ve onları birbirine bağlayan istemedikleri bir evlilik.Ama Hüma’nın henüz bilmediği bir şey vardı.Karadeniz’e gittiğinde sadece Serdar’ın ailesini değil…Serdar’ın kalbini de değiştirecekti.