Fırtına gelmeden önce

İzmir’in akşamları başka güzeldi.Denizin kokusu, sokakların kalabalığı ve gün batımının gökyüzüne bıraktığı turuncu renk…Hüma bütün bunların içinde kendini özgür hissederdi.Ama o akşam, hayatının değişeceğini bilmiyordu.Üniversiteden çıkıp çantasını omzuna attığında telefonu çaldı.Annesi.Hüma gülümseyerek telefonu açtı.— Efendim anne?Karşı taraftaki sessizlik, gülümsemesini yavaş yavaş yok etti.— Hüma… eve gelmen gerekiyor.— Ne oldu?— Eve gelince konuşacağız.— Anne, korkutma beni. Ne oldu?Annesinin sesi titredi.— Sadece… eve gel.Telefon kapandı.Hüma birkaç saniye olduğu yerde kaldı.İçine kötü bir his çökmüştü.⸻Eve girdiğinde salondaki sessizliği fark etti.Babası koltukta oturuyordu.Annesi yanında.İkisinin de yüzü asıktı.Hüma çantasını yere bıraktı.— Ne oluyor?Babası başını kaldırdı.— Otur kızım.Hüma kaşlarını çattı.— Baba, böyle konuşunca daha çok korkuyorum.Babası derin bir nefes aldı.— Karadeniz’den misafirlerimiz gelecek.Hüma şaşkınlıkla baktı.— Ee?— Yarın.— Tamam?Babası gözlerini kaçırdı.— Seni istemeye gelecekler.Hüma’nın yüzündeki ifade bir anda değişti.— Ne?!Annesi hemen araya girdi.— Hüma, bir dinle—— Ben daha yirmi yaşındayım!Ayağa kalktı.— Üniversite okuyorum! Benim daha yapacak bir sürü şeyim var!Babası sertçe:— Adamı tanımıyorsun bile.Hüma kahkaha attı.— Tanımıyorum zaten! Tanımadığım biriyle neden evleneyim?Babası cevap vermedi.İşte o sessizlik…Hüma’nın içine daha büyük bir korku düşürdü.— Baba?Babası sonunda gözlerini ona çevirdi.— Çünkü bu evlilik sadece seninle ilgili değil.Hüma’nın kalbi sıkıştı.— Ne demek bu?Babası sustu.Sonra yalnızca tek bir isim söyledi.— Serdar Kara.⸻Aynı saatlerde, İzmir’e yüzlerce kilometre uzaklıkta…Karadeniz’in koyu sularında büyük bir gemi ilerliyordu.Gecenin karanlığını yaran geminin güvertesinde bir adam denize bakıyordu.Siyah saçları rüzgârda hafifçe savruluyor, siyah gözleri uzaklardaki karanlığa dalıyordu.Serdar Kara.Yirmi dokuz yaşındaydı.Karadeniz’de herkes onu tanırdı.Sertliğiyle.Gururuyla.Ve kimseye boyun eğmeyişiyle.Yanına gelen adam sessizliği bozdu.— Yarın İzmir’e gidiyoruz.Serdar gözlerini denizden ayırmadı.— Biliyorum.— Hüma’yla ilgili karar kesin.Serdar’ın çenesi gerildi.— Ben kararımı vermedim.Adam şaşırdı.— Ama ailen—Serdar bu kez dönüp baktı.— Ben istemediğim bir kadınla evlenmem.Karşısındaki adam sustu.Serdar tekrar denize döndü.Fakat birkaç saniye sonra cebindeki telefonu çıkardı.Ekranda tek bir isim vardı:Hüma Yılmaz.Serdar o isme uzun süre baktı.Henüz tanımadığı bir kadının hayatını değiştireceğini bilmiyordu.Hüma ise henüz tanımadığı adamın, hayatındaki bütün dengeleri altüst edeceğini…İkisinin de bilmediği tek şey vardı.Bu evlilik bir tesadüf değildi.Ve yarın…Fırtına başlayacaktı.