Artık karım 👰‍♀️🤵‍♂️

Karadeniz bugün her zamankinden daha güzeldi.Deniz sakindi.Gökyüzü maviydi.Ama Hüma’nın kalbi…Fırtına gibiydi.Aynanın karşısında duruyordu.Üzerindeki gelinlik, odanın içine yayılan sabah ışığında bembeyaz parlıyordu.Uzun eteği yere kadar uzanıyor, ince işlemeleri her hareketinde ışığı yakalıyordu. Belindeki zarif detaylar gelinliğin üzerinde belli belirsiz parlıyor, uzun duvağı saçlarının ardından omuzlarına kadar iniyordu.Hüma kendine baktı.Bir zamanlar bu evlilikten kaçmak için her şeyi yapabileceğini düşünmüştü.Şimdi ise…Kalbi başka bir adam için çarpıyordu.Serdar.Kapı açıldı.Hüma’nın annesi içeri girdi.Kızını görünce gözleri doldu.“Güzel kızım…”Hüma ona sarıldı.“Anne…”“Bugün çok güzelsin.”Hüma annesinin omzunda ağladı.“Ben korkuyorum.”Annesi saçlarını okşadı.“Serdar’dan mı?”Hüma başını iki yana salladı.“Hayır.”Bir süre sustu.“Onu kaybetmekten.”Annesi kızının yüzünü iki elinin arasına aldı.“Demek kalbin kararını vermiş.”Hüma gözlerini kapattı.“Sanırım.”⸻💍 NİKÂHDüğün alanı Karadeniz’in kıyısında hazırlanmıştı.Beyaz çiçeklerle süslenmişti.Her yerde küçük ışıklar vardı.Kemençe sesi uzaktan duyuluyordu.Misafirler yerlerini alırken Serdar nikâh masasının önünde bekliyordu.Siyah takım elbisesinin içinde her zamanki gibi ciddi görünüyordu.Ama elleri…İlk kez titriyordu.Mert yanına geldi.“Heyecanlandın mı?”Serdar ona baktı.“Hayır.”Mert ellerine baktı.“Ellerin titriyor.”Serdar ellerini cebine soktu.“Üşüdüm.”Mert kahkaha attı.“Temmuz ayında mı?”Serdar cevap vermedi.Tam o sırada müzik değişti.Herkes ayağa kalktı.Serdar başını kaldırdı.Ve Hüma’yı gördü.Hüma yavaş adımlarla ona doğru geliyordu.Serdar’ın bütün dünyası bir anda sustu.Kalabalığı duymuyordu.Müziği duymuyordu.Sadece onu görüyordu.Hüma yanına geldiğinde Serdar elini uzattı.Hüma elini onun eline bıraktı.Serdar eğilip kulağına fısıldadı:“Çok güzelsin.”Hüma gülümsedi.“Sen de fena değilsin.”Serdar güldü.“Düğünde bile laf sokmayı başardın.”“Alışırsın.”“Umarım.”⸻Nikâh memuru karşılarına geçti.“Serdar Kara…”Serdar başını kaldırdı.“Hüma Yılmaz’ı eşiniz olarak kabul ediyor musunuz?”Serdar hiç düşünmeden cevap verdi.“Evet.”Hüma’nın kalbi hızlandı.Sonra sıra ona geldi.“Hüma Yılmaz…”Hüma Serdar’a baktı.Gözleri buluştu.“Serdar Kara’yı eşiniz olarak kabul ediyor musunuz?”Hüma birkaç saniye sustu.Sonra gülümsedi.“Evet.”Alkışlar yükseldi.Serdar derin bir nefes aldı.Sanki yıllardır taşıdığı bir yük o anda omuzlarından kalkmıştı.Nikâh memuru gülümsedi.“Artık evlisiniz.”Serdar Hüma’ya baktı.“Karım…”Hüma’nın yüzü kızardı.“Damat bey.”Serdar eğilip fısıldadı:“Bunu tekrar söyle.”“Ne?”“Karın olduğunu.”Hüma gülümsedi.“Sen benim kocamsın.”Serdar’ın gözleri parladı.“Şimdi oldu.”⸻💍 YÜZÜKLERTepsiyi Mert getirdi.İki yüzük…İlk kez şimdi takılacaktı.Serdar yüzüğü eline aldı.Hüma’nın parmağına takarken gözlerini ondan ayırmadı.“Bu yüzük…”Bir an durdu.“Bugünden sonra sana verdiğim sözün işareti.”Hüma’nın gözleri doldu.Serdar devam etti:“Ne olursa olsun yanında olacağım.”Hüma ona baktı.“Ben de.”Sonra Hüma, Serdar’ın yüzüğünü eline aldı.Yüzüğü parmağına geçirdi.“Ve ben…”Gülümsedi.“Seni sinir etmeye devam edeceğim.”Serdar kahkaha attı.“İşte şimdi gerçekten evlendik.”Herkes güldü.⸻🌊 HORON!Nikâhın ardından kemençe sesi yükseldi.Birisi bağırdı:“Horon başlasın!”Kalabalık bir anda hareketlendi.Serdar Hüma’nın elini tuttu.“Hazır mısın?”“Hayır.”“Geç kaldın.”Hüma kahkaha attı.El ele horona katıldılar.Adımlar hızlandı.Hüma bu kez hiç zorlanmıyordu.Serdar’a bakıp gülüyordu.Serdar ise gözlerini ondan ayırmıyordu.Mert uzaktan bağırdı:“Serdar! Horona mı bakıyorsun, karına mı?”Serdar hiç düşünmeden:“İkisine de!”Herkes kahkahaya boğuldu.Hüma’nın yüzü kıpkırmızı oldu.Ama gülümsemesi yüzünden hiç gitmedi.⸻Gece ilerledikçe müzik, kahkahalar ve danslar devam etti.Sonunda Hüma biraz yoruldu.Serdar yanına geldi.“İyi misin?”“İyiyim.”Serdar elini uzattı.“Gel.”“Nereye?”“Biraz yürüyelim.”Birlikte denizin kenarına gittiler.Kalabalığın sesi arkalarında kaldı.Dalgalar kıyıya vuruyordu.Hüma yüzüğüne baktı.“Gerçekten evlendik.”Serdar onun elini tuttu.“Evet.”“Artık kaçamam.”Serdar ona döndü.“İstersen kaçarsın.”Hüma şaşırdı.“Ne?”“Ben seni hiçbir zaman zorla yanımda tutmam.”Hüma gözlerini onun gözlerine kaldırdı.“Peki ya ben gitmek istemiyorsam?”Serdar’ın yüzünde yavaşça bir gülümseme oluştu.“O zaman…”Elini biraz daha sıktı.“Ben de seni bırakmam.”Hüma başını onun omzuna yasladı.Bir süre sessiz kaldılar.Sonra Hüma fısıldadı:“Serdar?”“Efendim?”“Bugün verdiğin sözü unutma.”“Hangisini?”“Ne olursa olsun yanımda olacağını.”Serdar onun alnına hafifçe bir öpücük kondurdu.“Unutmam.”Tam o sırada uzaktan bir araba çalıştı.Serdar’ın bakışları değişti.Hüma başını kaldırdı.“Ne oldu?”Serdar karanlık yola baktı.Araba çoktan uzaklaşıyordu.Ama Serdar o arabayı tanımıştı.Yüzü gerildi.Hüma elini tuttu.“Serdar?”Serdar ona döndü.Bu kez hiçbir şey söylemedi.Sadece Hüma’nın elini daha sıkı tuttu.Çünkü düğün bitmişti.Ama onların gerçek savaşı…Şimdi başlıyordu. 🌊🖤💍