İLK KARŞILAŞMA

Sabahın gri ışığı, karargâhın yüksek duvarlarına vuruyordu.
Gökyüzü bulutluydu. Güneş, bulutların ardında saklanmış; ortalığa aydınlıktan çok solgun bir renk bırakmıştı. Karargâhın önündeki bayrak, sert rüzgârın etkisiyle dalgalanıyor, kumaşın çıkardığı ses sessizliğin içinde belirgin bir şekilde duyuluyordu.
Almıla, aracın kapısını kapattı.
Bir an olduğu yerde durdu.
Karargâhın binasına baktı.
Burası diğer görev yerlerine benzemiyordu.
Duvarlarında yılların ağırlığı vardı. Koridorlarından kim bilir kaç asker geçmiş, kaç görev burada başlayıp başka yerlerde son bulmuştu.
Almıla derin bir nefes aldı.
Elindeki dosyayı biraz daha sıkı tuttu.
Üzerinde yeni görev emri vardı.
Yıldırım Timi
Adını daha önce duymuştu.
Ama isimler, insanlarla tanışmadan önce hiçbir şey ifade etmezdi.
Adımlarını ağırlaştırmadan binaya doğru yürüdü.
İçeri girdiğinde yüzüne sıcak ve kuru bir hava çarptı. Koridorlarda ayak sesleri yankılanıyor, uzaktan gelen konuşmalar birbirine karışıyordu.
Almıla çevresine kısa bir bakış attı.
Kimseye yolunu sormadı.
Sormasına da gerek kalmadı.
Koridorun sonunda, açık kapının önünde duran adamı gördü.
Uzun boylu, dik duruşlu ve sakin görünüyordu.
Üzerindeki üniformanın her detayı yerli yerindeydi. Saçları düzgün, yüzündeki ifade ise kolay kolay değişmeyecek kadar kontrollüydü.
Adam başını kaldırdı.
Bakışları doğrudan Almula'ya çevrildi.
İkisi birkaç saniye boyunca birbirlerine baktılar.
Adam ilk konuşan oldu.
— Üsteğmen Almıla Ayzıt Korkut?
Almıla bir adım daha attı.
— Evet.
Adam kapının önünden ayrıldı.
— Yüzbaşı Demiralp Karan.
Almıla başını hafifçe eğdi.
— Komutanım.
Demiralp'in bakışları kısa bir süre Almıla'nın üzerinde gezindi. Elindeki dosyaya, üniformasına, ardından yeniden yüzüne baktı.
Sanki bir dosyada yazanlarla karşısında duran insanın aynı kişi olup olmadığını anlamaya çalışıyordu.
— Yolculuk nasıl geçti?
— Sorunsuz.
— İyi.
Kısa bir sessizlik oldu.
Almıla bu sessizliği bozmadı.
Demiralp de bozmadı.
Koridorun diğer ucundan birilerinin konuşma sesi geliyordu.
Sonunda Demiralp başıyla içeriyi işaret etti.
— Gel.
Almula onun peşinden yürüdü.
Koridor boyunca ilerlerken Demiralp birkaç kez ona baktı.
— Yıldırım Timi'ne daha önce katıldın mı?
— Hayır.
— O zaman bugün ilk günün.
— Evet.
Demiralp'in dudaklarında belli belirsiz bir gülümseme oluştu.
— İlk günler genellikle uzun geçer.
Almıla ona baktı.
— Ben kısa sürmesini tercih ederim.
Demiralp ilk kez gerçekten gülümsedi.
Çok kısa sürdü.
Ama Almıla fark etti.
— Göreceğiz, dedi Demiralp.
Bir kapının önünde durdu.
Kapının ardında birkaç kişinin konuştuğu duyuluyordu.
Demiralp kapıyı açmadan önce Almıla'ya döndü.
— Buradaki herkesin farklı bir karakteri var.
Almıla kaşını hafifçe kaldırdı.
— Benim de mi?
— Henüz karar vermedim.
Almıla'nın dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı.
— Ben de sizin hakkınızda karar vermedim.
Demiralp birkaç saniye ona baktı.
Sonra başını salladı.
— Güzel.
Kapıyı açtı.
Odanın içindeki konuşmalar bir anda kesildi.
Masaların etrafında oturan askerler başlarını kaldırıp kapıya baktılar.
Demiralp içeri girdi.
Almıla da onun arkasından odaya adım attı.
Bir anda bütün bakışların üzerine çevrildiğini hissetti.
Kimse konuşmuyordu.
Ta ki odanın köşesinde oturan genç bir adam sessizliği bozuncaya kadar.
— Komutanım...
Demiralp ona baktı.
— Ne var Nihat?
Nihat sandalyesinden biraz doğruldu.
Almula'ya baktı, ardından Demiralp'e döndü.
— Yeni arkadaşımız mı?
Demiralp kaşını kaldırdı.
— Arkadaş kelimesini biraz erken kullanmadın mı?
Nihat'ın yüzünde kocaman bir gülümseme belirdi.
— Ben hızlı kaynaşırım komutanım.
Odadaki birkaç kişi güldü.
Demiralp başını iki yana salladı.
— Belli oluyor.
Nihat ayağa kalktı.
Almıla'ya doğru bir adım attı.
— Hoş geldin.
Almula ona baktı.
Nihat'ın yüzünde diğerlerinin aksine sıcak bir ifade vardı. Sanki odadaki ağır havayı tek başına biraz olsun dağıtmayı görev edinmiş gibiydi.
— Sağ ol.
Nihat elini uzattı.
— Nihat.
Almıla elini sıktı.
— Almıla.
Nihat başını salladı.
— İsmin güzelmiş.
Almıla'nın yüzünde küçük bir şaşkınlık belirdi.
— Teşekkür ederim.
Nihat yerine dönerken gülümsemeye devam etti.
— Rica ederim. Burada güzel isimli insan sayısı az da...
Arka taraftan biri güldü.
— Nihat, daha ilk dakikadan başlama.
Nihat omuz silkti.
— Ne var? Misafirimiz geldi. Ayıp olmasın.
Demiralp masanın başında durdu.
— Yeter.
Nihat hemen sustu.
— Emredersiniz komutanım.
Ama yüzündeki gülümseme hâlâ yerindeydi.
Almıla odadaki insanlara tek tek baktı.
Henüz hiçbirini tanımıyordu.
Kim olduklarını, nasıl insanlar olduklarını, hangi görevlerden geçtiklerini bilmiyordu.
Ama bazı şeyler ilk bakışta anlaşılırdı.
Kimi sessizdi.
Kimi meraklı.
Kimi mesafeli.
Nihat ise...
Nihat'ın sanki bulunduğu her yere biraz ses, biraz hareket ve biraz da hayat getiren bir tarafı vardı.
Demiralp, Almıla'nın yanına geldi.
— Şimdilik tanışın.
Almıla başını salladı.
Demiralp kapıya yöneldi.
Tam çıkacakken durdu.
Arkasını dönmeden konuştu.
— Almıla.
— Komutanım?
Demiralp başını hafifçe çevirip ona baktı.
— Hoş geldin.
Almıla birkaç saniye sustu.
Sonra sakince cevap verdi.
— Hoş buldum.
Demiralp çıktı.
Kapı kapandığında odadaki sessizlik yalnızca birkaç saniye sürdü.
Nihat hemen sandalyesinde geriye yaslandı.
— Evet...
Almıla ona baktı.
Nihat gülümsedi.
— Şimdi asıl tanışma faslına geçebiliriz.
Almıla'nın yüzünde belli belirsiz bir gülümseme oluştu.
Belki de bu insanların arasında düşündüğünden daha uzun kalacaktı.
Belki de burası, hayatının yeni bir sayfası olacaktı.
Ama henüz bilmiyordu.
Bazı insanlar hayatınıza sessizce girer.
Bazılarıysa bir gün, hayatınızın en önemli parçalarından biri olur.
Almıla'nın Yıldırım Timi'yle ilk karşılaşması da böyle başlamıştı.