Yine mi üzülecektim

Okul açılmıştı. Günlerimiz yeniden güzelleşmeye başlamıştı. Ona kendi ellerimle pastalar yapıp götürüyor, birlikte çeşitli aktiviteler yaparak mutlu oluyorduk. Bazen boyama yapıyor, bazen uzun uzun sohbet ediyorduk. Beni arkadaş ortamlarına da dahil ediyordu. Her şey olması gerektiği gibi, hatta hayal ettiğimden bile güzeldi.

Onun yanındayken kendimi çok huzurlu ve mutlu hissediyordum. Sanki bütün dünyanın gürültüsü susuyor, geriye yalnızca ikimiz kalıyorduk. Fakat zaman geçtikçe içimde bir şeyler değişmeye başlamıştı. Bana karşı kullandığı konuşma tarzı, davranışları ve tavırları kendimi değersiz hissetmeme neden oluyordu.

Ben onu herkesten ayrı bir yere koyarken o bana herkes gibi davranıyordu. Onu diğer insanlardan ayırıyor, ona gösterdiğim değeri ondan da görmek istiyordum. Ama ne yazık ki aynı şeyi göremiyordum.

Yine de onu bırakamıyordum. Çünkü onu bırakmak demek, belki de yeniden aynı acıları yaşamak demekti. Gecelerce uyuyamamak, saatlerce düşünmek, her şeyi kafamda tekrar tekrar yaşamak... Bunlardan korkuyordum. Aslında biraz da onu kaybettikten sonra yaşayacaklarımdan korktuğum için kalmaya devam ediyordum.

Günler geçti. İkinci ayımıza girecek olmanın heyecanını ve mutluluğunu yaşıyordum. Çok az kalmıştı. İçimde güzel hayaller, küçük umutlar vardı. Ama hiçbir şey düşündüğüm gibi olmadı.

28 Eylül'dü.

Sabah uyandığımda arkadaşımın doğum gününü kutlamak için telefonumu elime aldım. Önce ona günaydın mesajı attım, ardından arkadaşımın doğum gününü kutladım. Her şey sıradan bir sabah gibi başlamıştı. Ta ki babam birden karşıma çıkana kadar...

Birkaç gündür bir şeylerden şüphelendiğini, telefonumu görmek istediğini söyledi. Ben ise gerçeği öğrenmesinden korkuyordum. Bu yüzden telefonumu vermek istemedim. Ona karşı çıktıkça o da geri adım atmadı. Aramızdaki gerginlik giderek arttı ve sonunda telefonu vermekten başka çarem kalmadı.

İlişkimizi halam da biliyordu. Aslında anneme de anlatmak istiyordum. Fakat halam, annemin bu konularda oldukça hassas olduğunu, durumu hemen kabullenemeyeceğini söylemişti. Biraz zaman geçtikten sonra birlikte anlatabileceğimizi düşünüyordu. Ben de onun sözlerine güvenmiştim.

Babam daha sonra halamı da çağırdı. İkisi odamda telefonumu incelerken ben salonda annemin telefonunu alarak Instagram hesabıma girdim. Ona bir şekilde haber vermeliydim. Babamın telefonumu karıştırdığını, durumu öğrendiklerini ve ertesi gün okulda her şeyi daha detaylı anlatacağımı yazdım. Bütün bunların arasında ona ulaşmayı başarmıştım.

Babamla ve halamla yaptığımız konuşmanın ardından benden ayrılmamı istediklerini söylediler. Mesajları okumuş, bana karşı olan tavırlarını ve konuşma şeklini de görmüşlerdi. Onların gözünde bu ilişki benim için doğru değildi. İstemiyorlardı. Benden tek istedikleri bu ilişkiyi bitirmemdi.

Ben de ayrılacağımı söyledim. Ama aslında ayrılmaya hiç niyetim yoktu.

Ertesi gün okula gittiğimde yaşananları ona anlattım. O ise pek üzerinde durmadı. Bir şey olmayacağını söyleyip konuyu geçiştirdi. Ben de söylediklerine tutunarak fazla düşünmemeye çalıştım.

Fakat günün ilerleyen saatlerinde halamın okula geldiğini fark ettim. Annem göndermişti. Çünkü ayrıldığıma inanmamıştı.

Halam onunla konuşurken ben de biraz ileride, arkadaşımla birlikte onları izliyordum. O an bir şeyleri anlamaya başlamıştım. Halam oraya sıradan bir konuşma yapmak için gelmemişti. Bizi ayırmak için gelmişti.

Ve ben, birkaç gün sonra ikinci ayımızı kutlamanın hayalini kurarken bir anda kendimi ilişkimi aileme karşı savunmak zorunda kaldığım bir durumun içinde bulmuştum.

Meğer bazı güzel günlerin ardından, insanın hiç beklemediği sınavlar başlayabiliyormuş.