Kendime yabacı

İnsan bir gün kendisine yabancılaşacağını hiç düşünür mü?Ben düşünmezdim. Bir insanın kendisini kaybetmesi için uzaklara gitmesi gerektiğini sanırdım. Meğer insan, kendi hayatının içinde de kaybolabiliyormuş.Bir sabah uyanıp aynaya baktığında yüzün aynı kalıyor ama içindeki insanı tanıyamıyorsun. Eskiden seni mutlu eden şeyler artık eskisi gibi hissettirmiyor. Söyleyecek çok şeyin oluyor ama anlatmaya nereden başlayacağını bilemiyorsun.
Ben kendimi ne zaman kaybettim, bilmiyorum.Belki sustuğum ilk gün, belki birinin sözleriyle kendi düşüncelerimden şüphe ettiğim an, belki de sırf kimse benden uzaklaşmasın diye kendimi ikinci plana attığım zaman...Bir süre sonra ne istediğimi bile hatırlayamaz oldum. Bir şeyi gerçekten sevdiğim için mi yapıyordum, yoksa birileri sevsin diye mi? Gülümsediğimde gerçekten mutlu muydum, yoksa kimse içimde neler olduğunu anlamasın diye mi?İnsan bazen kendi duygularına bile yabancılaşıyor.İçinde bir şeyler anlatmak isteyen bir ses var ama sen onu bile susturmayı öğrenmişsin. Çünkü ne zaman konuşsan yanlış anlaşılmış, ne zaman kendini savunsan suçlu hissettirilmişsin.Ve bir gün fark ediyorsun ki en çok ihtiyaç duyduğun insan, yine kendinmişsin.Keşke bunu daha önce anlayabilseydim. Keşke başkalarının beni nasıl gördüğüne harcadığım zamanın birazını kendimi tanımaya ayırsaydım.Ama artık geçmişe dönüp kendime sarılamam. Yalnızca o günlerde neden bu kadar sustuğumu anlayabilirim.Belki de kendime yeniden kavuşmam için önce kendimi ne kadar kaybettiğimi kabul etmem gerekiyordu.Çünkü insan bazen herkesi kaybetmekten korkarken, kaybettiği ilk kişinin kendisi olduğunu fark edemiyor.