Bir duanın ardından

Yeniden başlamıştım aslında. En azından öyle olacağına inanmıştım. Her şeyin düzeleceğini, bu kez mutlu olacağımı, yarım kalan hikâyemizin kaldığı yerden devam edeceğini düşünmüştüm.

Ama olmadı.

Kendimi yeniden başladığım yerde buldum. Sanki hiç ilerlememiş, hiç iyileşmemiş, bütün o günleri boşuna geçirmiştim. Mutluluğum yalnızca dört gün sürmüştü.

Yine hesaplarına bakmaya başladım. Her ikisinin de biyografisinde beyaz bir kalp ve birbirlerinin baş harfleri vardı. Küçücük bir işaret belki ama benim için kocaman bir anlam taşıyordu.

Günlerce hesaplarını kontrol ettim. Kim ne paylaşmış, kim kimi takip etmiş, biyografilerinde bir değişiklik olmuş mu diye baktım. Bazen hiçbir şey bulamıyor, bazen gördüğüm küçücük bir ayrıntıyla saatlerce düşünüyordum.

Gündüzleri hayat devam ediyordu. İnsanlarla konuşuyor, gülüyor, neşeli görünüyordum. Kimse içimde neler olup bittiğini bilmiyordu.

Ama geceler...

Geceler benim için bambaşkaydı.

Herkes uyuduktan sonra odama çekiliyor, tavana bakarak düşünüyordum. Bazen dakikalarca, bazen saatlerce... Aklımdan geçenleri susturamıyordum. Sonra sessizce ağlamaya ve dua etmeye başlıyordum.

"Allah'ım, bari unutmama izin ver. Eğer bir daha hayatıma dönmeyecekse, ne olur aklımdan çıkar. Ben artık böyle hissetmek istemiyorum. Bu kadar düşünmek, bu kadar özlemek istemiyorum."

Her gece aynı duayı ediyordum.

Bir süre sonra rüyalarıma bile girmeye başladı. Uyuduğumda bile zihnimden uzaklaşmıyordu. Bazen kendi kendime, "Acaba Allah da onu unutmamı istemiyor mu?" diye düşünüyordum. Çünkü ne kadar istesem de aklımdan bir türlü çıkaramıyordum.

Oysa ben yalnızca unutmak istiyordum. Bir sabah uyandığımda onu düşünmeden güne başlayabilmek, telefonuma bakarken onu aramamak, geceleri başımı yastığa koyduğumda içimde bir ağırlık hissetmemek istiyordum.

Bir hafta boyunca hesaplarına bakmamaya karar verdim. Kabullenmeye, kendimi alıştırmaya, artık hayatımda olmadığını anlamaya çalıştım.

Bir hafta sonra yeniden baktığımda biyografilerindeki beyaz kalp ve baş harfleri artık yoktu.

İlk kez bir şeylerin değiştiğini gördüm.

İçimde yeniden bir sürü soru belirdi. Acaba ayrılmışlar mıydı? Acaba artık hayatında kimse yok muydu? Acaba ona yazsam ne olurdu?

Artık kendimi tutamıyordum. İçimde biriktirdiğim ne varsa anlatmak, aylardır sustuğum her şeyi bir kez olsun söylemek istiyordum.

Ve sonunda, 5 Ağustos gecesi, yatmadan hemen önce kendimi tutamadım.

İçimdeki bütün duyguları bir paragrafa sığdırmaya çalıştım. Özlemimi, kırgınlığımı, cevapsız sorularımı... Belki de aylardır söylemek isteyip söyleyemediğim her şeyi o mesaja bıraktım.

Gönderdim.

Aslında nasıl bir cevap alacağımı tahmin ediyordum. Beni tersleyeceğini, belki de engelleyeceğini düşünüyordum. Bu yüzden telefonu bir kenara bırakıp uyumaya karar verdim. Sabah uyandığımda mesajını görürüm diye düşündüm.

Ama tam yatmaya hazırlanırken telefonumdan bir bildirim geldi.

Bir mesaj...

Ekrana baktım.

Ve karşıma çıkan cümle, o gece için aklımdaki bütün ihtimalleri değiştirdi.

"Tekrardan deneyelim mi? Sadece sen ve ben."

Bir an ne düşüneceğimi bilemedim.

Bunca zamandır gecelerce unutmak için dua ettiğim insan, şimdi yeniden hayatıma dönmek istiyordu.

Ben onu aklımdan çıkarmaya çalışırken, o bana yeniden başlamayı teklif ediyordu.

Ve ben henüz bilmiyordum; bu kez vereceğim cevap, hikâyemin en uzun sayfalarından birini başlatacaktı.