Neden

Kızlarla ilgili şakalar yapmaya başlamış, konuşmalarının arasına sürekli onlarla ilgili şeyler sıkıştırıyordu. Ben de hayatımda kimse olmadığını, dolayısıyla bu konuların beni ilgilendirmediğini söyledim. Bu konuşmanın ardından aramızda bir soğukluk oluştu. Bir süre sonra artık konuşmak istemediğini söyledi. Nedenini sorduğumda ise tek bir cevap verdi: Keyfi öyle istemişti.

Yeniden yazdığımda bana artık yazmamamı söyledi. O an içimde bir şeylerin koptuğunu hissetsem de vazgeçmedim. Bana verdiği sözleri hatırlattım. Doğum gününü düşündüğümü, onun için planlar yaptığımı söyledim. Hani barışacaktık? Hani her şey yeniden yoluna girecekti?

Bana verdiği sözleri tutacağını, merak etmememi ve doğum gününde barışacağımızı söyledi. Mesajımı beğendi. İçimde küçük bir umut filizlendi. Biraz olsun rahatlamıştım. Demek ki hâlâ bir ihtimal vardı. Demek ki onu henüz kaybetmemiştim.

Fakat mutluluğumun ömrü yalnızca beş dakika sürdü.

Telefonuma yeniden bir bildirim düştü. Altı yeni mesajı vardı. Heyecanla açtım. Barışmakla ilgili bir şeyler yazdığını düşünüyordum ama okuduklarım bütün umutlarımı bir anda yerle bir etti. Bana ümit verdiğini, kendisini hazır hissettiğinde barışabileceğimizi söylüyordu.

Ekrana bakakaldım. Birkaç dakika önce doğum gününde barışacağımızı söyleyen insan şimdi neden böyle konuşuyordu? Ne değişmişti? Hangi düşünceyle fikrinden vazgeçmişti?

Mesajı gördüm ama cevap veremedim. Defalarca okudum. O, benden bir cevap beklerken ben kelimeleri bir araya getiremiyordum. Gözlerim dolmuştu. Sonunda kendimi toparlayıp ona içimde birikenleri yazdım. Kendini hazır hissetmiyorsa neden bana umut verdiğini, neden beni böyle bir belirsizliğin içinde bıraktığını sordum. Davranışlarının bütün günümü etkilediğini, onun bir sözüyle mutlu olup başka bir sözüyle bütün günümü mahvettiğimi anlattım.

"Seni düşünmediğim bir dakika bile yok. Ne kadar kötü bir duruma düştüğümün farkında mısın? Senin yüzünden kendimi ne hâle getirdim, bunun farkında mısın?" diye yazdım.

Cevabı ise her zamanki gibi kısaydı:

"Haklısın ama düşünme beni."

Bütün bunların ardından bana söylediği tek şey buydu. Ben onu düşünmemek için kendimle mücadele ederken o, bunu bir cümleyle halledebileceğimi sanıyordu. "Böyle işte, anlamazsın." dedim. Mesajımı beğendi.

Aslında içimde cevap bulamadığım tek bir soru vardı: Neden?

Ben onunla sevgiliyken bile beğendiği imalı videoları görüp susuyordum. İçime atıyor, görmezden geliyor, hiçbir şey söylemiyordum. Peki neden? Benim diğer kızlardan farkım neydi? Ben onun için her şeyi yapmaya, her isteğini yerine getirmeye çalışırken başka bir kızı yalnızca üç ay içinde nasıl bu kadar sevebilmişti?

Ben bir insanın hayatında kalabilmek için bu kadar çabalarken o, bir başkasına nasıl bu kadar kolay bağlanabilmişti?

Belki de en çok canımı yakan şey buydu. Şuan hâlâ takipten çıkarmadı hâlâ bana döneceginin umuduyla yaşıyorum ben onu severken aslında kendime bir nevi zarar veriyorum