Defalarca inanmak

Artık ben de unutmak istiyordum. Yoluma bakmak, onu düşünmeden yaşayabilmek, aklıma geldiğinde içimin acımamasını istiyordum. Ama ne yaptıysam olmuyordu. Onun başka biriyle sevgili olduğunu duydukça içimde bir şeyler kopuyor, kendime engel olamıyordum.

Bir arkadaşım beni bir arkadaşıyla tanıştırdı. Başta istemedim. Ama belki de onu unutabilmek için kendime bir şans vermeliydim. Ben de öyle yaptım. Fakat gerçek şuydu ki ona, bir zamanlar sevdiğim çocuğa verdiğim değeri vermiyordum. Çok konuşmuyordum, sohbetleri kısa kesiyordum. Müsait olduğum hâlde müsait olmadığımı söylüyordum. Kalbim başka bir yerdeyken birine yer açmaya çalışıyordum.

Bir süre sonra o çocuk da bu ilgisizliğe dayanamadı sanırım. Beni aldattığını öğrendim ve ilişkiyi bitirdik.

Aradan biraz zaman geçti. Bu kez o çocuk yeniden bana döndü. Meğer o da sevgilisinden ayrılmıştı. Benimle barışmak istediğini söyledi. Ve ben… Yine kabul ettim. Bir gün bile geçmeden babasının bizi öğrendiğini söyledi. Bir süre sonra tekrar barıştık, ama bu kez de beni engelledi. Arkadaşına sordum. Babasının onu yakaladığını söyledi.

Zaman geçti. Karne günü yeniden yazdı. Yine bazı bahaneleri vardı. Yine geldi, yine gitti. Ardından biyografisinde başkalarına göndermeler yapmaya başladı. Ben ise her defasında ne olduğunu anlamaya, neden böyle davrandığını çözmeye çalışıyordum.

Sonunda ağustos ayında tekrar döndü. Bu kez uzun zaman sonra gerçekten sevgili olduk. Her şey farklı görünüyordu. Bana değer veriyordu, sevildiğimi hissediyordum. Uzun zamandır özlediğim o ilgiyi yeniden yaşıyordum. Ama ne yazık ki bir noktadan sonra yine beni kırmaktan korkmadığını gördüm.

Bazı sebeplerden dolayı, kendi isteğiyle ilişkimize ara vermek istedi. Bir hafta sonra hesabıma bir istek geldi. Yanında da bir mesaj vardı:

“Aramızdaki bağın kopmasını istemiyorum, o yüzden istek attım.”

Yine konuşmaya başladık. Bu kez aramızda yeniden bir flört havası vardı. Bana sürekli sözler veriyordu.

“Şunu yap, söz barışacağım.”
“Bunu yap, söz barışacağım.”

Hatta doğum gününde barışacağımızı söylemişti. O günün bizim için çok güzel bir anı olacağını anlatmıştı.

Ben de ona inandım.

Oturup masamın başında doğum günü için planlar yapmaya başladım. Okulun karşısındaki pastaneye yazıp pasta fiyatlarını aldım. Süslemelere baktım, hediyeler düşündüm. Onun doğum gününü güzel geçirmek için aklımda türlü türlü şeyler kurdum.

Hatta kendi ihtiyaçlarımdan kıstım. Okulda kendime bir şey almamaya, harçlığımı biriktirmeye başladım. Sırf ona güzel bir hediye alabilmek için…

Çünkü ben yine onunla ilgili hayaller kuruyordum. Verdiği sözleri gerçek sanıyor, bu kez her şeyin farklı olacağına inanıyordum.

Belki de en çok buna üzülüyordum: Ben bir doğum günü hediyesi hazırlamıyordum sadece. Onunla yaşayacağımı düşündüğüm güzel bir anının hayalini kuruyordum.