Ağır pişmanlıklar

Eve vardığımda elimi yüzümü yıkadım. Belki biraz olsun kendime gelirim diye düşündüm. Ama hayır... Üzerimdeki pişmanlık hâlâ içimde bir yerlerdeydi.

Mutfağa geçtiğimde gözüm ilaç kutusuna takıldı. O an artık sağlıklı düşünemiyordum. Kendime zarar verdiğim ağır bir kriz yaşadım. Gözyaşlarım dinmiyor, içimdeki acı bir türlü hafiflemiyordu.

Daha sonra odama geçtim. Annemden tekrar tekrar özür diliyordum. O an, bir kıyafetin kemerini kullanarak hayatıma son vermeye yönelik bir girişimde bulundum. Sonrasında yaşananları ise neredeyse hiç hatırlamıyorum.

Hatırladığım tek şey nefesimin kesilmesi ve gözlerimin kararmasıydı.

Sesler bir anda kesildi. Fakat bir süre sonra kulağıma sesler gelmeye başladı. Ne hareket edebiliyor ne de gözlerimi açabiliyordum.

Kardeşimin ağlamalarını, halamın çığlıklarını ve ambulans görevlilerinin başımda bana seslenmelerini duyuyordum. Hepsini duyuyordum ama cevap veremiyordum. Gözlerimi açamıyordum.

O an etrafımda neler olduğunu duyuyor ama hiçbir şey yapamıyordum.

O gün, yaşadığım bir ayrılığın hayatımda açabileceği en derin yaraya dönüşeceğini henüz bilmiyordum.