Her gidişinde ben

Sabah uyandım ve okul için hazırlanmaya başladım. Kendime verdiğim sözü tutacaktım. Hiçbir şey yaşanmamış gibi davranacak, kimseye içimde neler olduğunu göstermeyecektim.

O haftanın hafta sonunda saçlarımı kestirdim ve düzleştirdim. Ertesi gün okula oldukça mutlu, enerjik ve iyi görünerek gittim. İçimde hâlâ büyük bir acı vardı ama dışarıya yansıtmamaya kararlıydım.

O sıralarda rehber öğretmenim beni sık sık yanına çağırıyordu. Her gün benimle konuşuyor, sorular soruyor ve yaşadıklarımı anlamaya çalışıyordu. Bir gün ona, hastanedeyken onun arkadaşlarıyla güldüğünü duyduğumu anlattım. Rehber öğretmenimin bana verdiği cevap ise hiç beklemediğim bir şeydi.

Bana, onun da hislerini kendi içinde yaşadığını söyledi. Hatta benim hakkımda konuşurken gözlerinin dolduğunu anlatmıştı.

O an bir duraksadım.

Sadece bu birkaç cümleyle ona söylediğim bütün ağır sözlerden pişman olmuştum. İşte ben böyle biriydim. Ne kadar kırılırsam kırıl­ayım, karşımdaki insana dair en ufak bir güzel şey duyduğumda bütün kırgınlıklarımı bir kenara bırakabiliyordum. Belki de kendimde en sevmediğim özellik buydu.

Aradan biraz zaman geçti.

**21 Ekim'de** bana yeniden yazdı. Beni unutamadığını, değerimi anladığını ve daha birçok güzel şey söyledi. Yine aynı şey olmuştu. Hayır diyememiştim. Geçmişte yaşadığım onca şeye rağmen yeniden kabul etmiştim.

Aslında şimdi düşündüğümde belki de haklıydı. Beni kırmakta değil ama ne zaman giderse gitsin geri dönebileceğini düşünmekte haklıydı. Çünkü o güveni ona ben vermiştim. Her gidişinde arkasından üzülsem de her dönüşünde ona yeniden kapımı açmıştım.

Tekrar konuşmaya başladık. Fakat bu kez anneme de söylemiştim. Başlarda okul çıkışlarında kimseye görünmeden bir araya geliyor, kısa kısa konuşuyorduk. Anneme anlattıktan sonra artık okulda da birlikte vakit geçirmeye başlamıştık.

Ta ki rehber öğretmenimiz bizi görene kadar...

Bizi birlikte görünce benim annemi, onun da babasını okula çağırdı. Her iki taraf da bu ilişkiyi onaylamadığını açıkça belirtti. Bunun üzerine onun babası okulunu değiştirdi.

Bize göre artık gözümüzün önünde olmayacaktı. Beni görmeyecekti, ben de onu görmeyecektim. Herkes bunun zamanla unutulacağını düşünüyordu.

Ama hiç de öyle olmadı.

Okulu değişmişti ama benim içimdeki yeri değişmemişti. Onu unutamamıştım. Aramızın düşmanca bitmediğini düşünüyordum. Belki içimde hâlâ söylenmemiş şeyler, belki de yarım kalmış bir hikâye vardı.

Doğum gününde ortak arkadaşımız aracılığıyla ona bir mektup gönderdim. İçimde ne varsa birkaç satıra sığdırmaya çalışmıştım. Fakat o, mektubu okumaya bile gerek duymadan doğrudan çöpe atmıştı. Üstelik benim artık yakasını bırakmamı istediğini söylemişti.

İşte o an bir şeyleri gerçekten bitirmeye çalıştım.

Kendi kendime defalarca aynı şeyi söyledim:

"Artık uzak duracaksın. Bir daha peşinden gitmeyeceksin."

Sonra bir süre geçti ve öğrendim ki o, okulunu değiştirdikten yalnızca üç ay sonra yeni bir sevgili yapmıştı.

O an içimde yine bir şeyler kırıldı. Ben hâlâ geçmişte yaşadıklarımızı, yarım kalan konuşmalarımızı ve gönderdiğim mektubu düşünürken o çoktan hayatına başka birini almıştı.

Benim için unutmak bu kadar zorken onun için her şey ne kadar kolay olmuştu.

Belki de en çok buna üzüldüm. Bir zamanlar birlikte kurduğumuz hayallerin, benim için hâlâ bir anlamı varken onun için çoktan geride kalmış olmasına...

Ben bir hikâyenin bitmediğine inanıp dururken, meğer o çoktan başka bir hikâyeye başlamıştı.