Aynadaki yabancı

Bir süre sonra bilincim yeniden kayboldu. Sesler tekrar kesildi. Gözlerimi hâlâ tam olarak açamıyordum. Açmaya çalışsam bile göz kapaklarım yeniden kapanıyordu. Kendimi ne zaman hastanede bulduğumu bile tam olarak hatırlamıyorum.

İlk duyduğum şey annemin sesiydi. Ağlıyordu. Bana sürekli "Bebeğim..." diyerek sesleniyordu. Onun ağladığını duydukça gözlerimi açmaya çalışıyordum. Bütün gücümle, sırf anneme iyi olduğumu gösterebilmek için gözlerimi aralamaya uğraşıyordum.

Bir süre sonra babam geldi. Saçlarımı okşuyordu. O sırada bir hemşire midemin yıkanması için yanıma geldi. Benimle konuşuyordu ama söylediklerini anlamakta güçlük çekiyordum. Ardından gerekli tıbbi işlemi gerçekleştirmeye başladı. O an büyük bir acı ve korku içindeydim. Kendimi tutamıyor, istemsizce çırpınıyordum. Babam da bunu görünce bir yandan ağlıyor, bir yandan beni sakinleştirmeye çalışıyordu.

O gün hastanede böyle geçti.

Hastanede kalacaktım. Yemek yemem yasaktı ve yanımda annem kalacaktı. Arkadaşlarım da beni çok merak etmişti. Hepsini tek tek arayıp konuştum. Konuşmakta ne kadar zorlansam da seslerini duymak bana iyi geliyordu.

Ertesi gün olduğunda açlığa daha fazla dayanamıyor, yemek yiyemediğim için ağlıyordum. Ama yemek yemem hâlâ yasaktı. Anneme lavaboya gitmek istediğimi söyledim. Beni yatağımdan kaldırıp lavaboya götürdü.

Lavabonun giriş kapısının hemen karşısında bir ayna vardı. İçeri girer girmez gözlerim aynaya takıldı.

Karşımda gördüğüm kişi ben miydim?

Yüzüm şişmiş, morarmıştı. Boynumda da belirgin morluklar vardı. Birkaç saniye boyunca kendime baktım. Anneme belli etmemeye çalışsam da gözlerim dolmuştu. O an aynadaki görüntümle yüzleşmek benim için çok ağırdı. İşimi halledip hiçbir şey söylemeden dışarı çıktım.

Öğle saatlerinde birkaç doktor yanıma geldi. Alınan kan örneklerinin sonuçlarını inceliyorlardı. Geceler boyunca benden kan alınmıştı. Artık kollarımın her iki tarafı da morluklarla dolmuş, damar yollarının açıldığı yerler iz bırakmıştı. Çok acı çekiyordum ama anneme sürekli iyi olduğumu söylüyordum.

"İyiyim anne, bir şeyim yok."

Aslında bunu biraz da onun içini rahatlatabilmek için söylüyordum. Çünkü benim yaşadıklarımdan sonra bir de onun üzülmesine dayanamıyordum.

Doktorlar sonuçları inceledikten sonra taburcu edilmeme karar verildi. Hastaneden ayrıldık ve halamlara gittik.

Ama hastaneden çıkmış olmak, yaşadıklarımın geride kaldığı anlamına gelmiyordu. O günlerden geriye yalnızca morluklar değil, hafızamdan kolay kolay silinmeyecek görüntüler de kalmıştı.

Bazen insan iyileştiğini söyleyerek en çok da kendisini sevenleri rahatlatmaya çalışıyordu.