14 mayıs

Her hikâyenin bir başlangıç tarihi vardır. Benimkinin takvimde küçük, kalbimde ise kocaman bir yeri var: 14 Mayıs 2025.Her şey birkaç bakışla başlamıştı. Birbirimize bakmaya başlamıştık. İlk başlarda pek ciddiye almamıştım. Birkaç bakıştan, birkaç tesadüften ibaret sanıyordum. Hayatıma girip geçecek insanlardan biri olacağını düşünmüştüm.Sonra bir gün, o ilk adımı attı. Bana yazdı. Tarih 14 Mayıs'tı.
Konuşmaya başladık. Her şey oldukça sıradandı. Birbirimizi tanımaya, gün içinde konuşmaya, yavaş yavaş hayatlarımızdan bahsetmeye başladık. O zamanlar bunun benim için ne anlama geleceğini bilmiyordum. Bir insanın, henüz yeni tanışmışken nasıl bu kadar tanıdık hissettirebileceğini de...Günler geçti. Konuşmalarımız çoğaldı, alışkanlıklarımız oluştu. Farkında bile olmadan günümün bir parçası olmuştu. Telefonuma gelen bir bildirimde gözlerim onu aramaya, anlatacak bir şeyim olduğunda aklıma ilk o gelmeye başlamıştı.

Ve bir gün kendime itiraf ettim: Ben ilk defa birine karşı gerçekten âşık olduğumu hissediyordum.

Bu kez yalnızca hoşlanmak değildi. Bağlanmıştım. Onun varlığına, sesine, konuşmalarımıza, hayatımda kapladığı yere alışmıştım. Belki de ilk defa birini hayatımda bu kadar içten bir yere koymuştum.Ama bazı hikâyeler, insan daha sonunu düşünemeden yarım kalıyormuş.
Aradan yaklaşık bir ay geçmişti ki her şey değişti. Bir gün, hiç beklemediğim bir şekilde benden gitti. Bir gerekçe sundu, bir şeyler söyledi ama geride bıraktığı şey bir açıklamadan çok, cevabını bulamadığım sorulardı.Neden?Gerçekten gitmek mi istemişti, yoksa söyleyemediği başka şeyler mi vardı?Bilmiyordum.Konuşmayı kestik. Bir ay önce hayatımın içine usulca giren insan, bir anda hayatımın dışına çıkmıştı. En azından dışarıdan bakıldığında öyle görünüyordu.Çünkü bazı ayrılıklar konuşmanın bitmesiyle tamamlanmıyor. İnsan bazen birinin gidişini kabul ediyor ama yokluğuna bir türlü alışamıyor.
Ben de alışamadım.Günler geçti, haftalar geçti. Hayatıma devam ettim, başka şeylerle ilgilendim. Ama zihnimin bir köşesinde hep aynı isim, aynı tarih ve cevapsız kalan aynı sorular vardı.Onun benim için ne kadar önemli olduğunu, belki de tam olarak gittiğinde anladım.Bir ay sürmüştü belki ama bende bıraktığı şey bir aydan çok daha uzun sürecekti.Ben onun hayatında yalnızca bir ay kalmıştım belki. Ama o, benim zihnimde yıllarca sürecek bir yer edinmişti.Ve henüz bilmiyordum; bu hikâyenin en zor kısmı, onun gidişi değil, gittikten sonra bile içimde kalmaya devam etmesiydi.