Sen nasıl olsa affedersin

Ne cevap vereceğimi bilmiyordum.

Telefon elimdeydi, gözlerim ekrandaki cümlelerdeydi. Kalbim sanki yerinden çıkacakmış gibi çarpıyordu. Bir yanım onu affetmek istemiyor, yaşattıklarını unutmamam gerektiğini söylüyordu. Diğer yanım ise aylardır beklediği insana yeniden kavuşmanın heyecanını yaşıyordu.

Aklım başka, kalbim başka şeyler söylüyordu.

Ve ben yine kalbimi dinledim.

Ona yalnızca bir soru sordum:

"Ya yine üzülürsem?"

Cevabı gecikmedi.

"Söz veriyorum, bir daha üzülmeyeceksin."

Belki de o an duymak istediğim tam olarak buydu. Biraz daha konuştuk. Sonra yatacağımı söyledim. Birbirimize iyi geceler diledik ve telefonu kapattım.

Ama bu kez uyumadan önce aklımda sorular yoktu. Aksine, içimde uzun zamandır hissetmediğim bir huzur vardı.

Sabah uyandığımda ekranımda onun günaydın mesajı duruyordu.

Ne garip... Bir insanın tek bir mesajı, bütün geceni değiştirebiliyormuş. O sabah ne kadar mutlu olduğumu tarif etmek zor. Sanki gecelerce ağlamamış, Allah'a onu unutmak için dua etmemiş, saatlerce tavanı izlememiştim.

Bir günaydın mesajıyla bütün geçmişi bir kenara bırakmıştım.

Yeniden konuşmaya başladık. Günlerce, saatlerce konuştuk. Hayatımda yeniden bir yeri vardı ve ben bu kez her şeyin güzel olacağına inanmak istiyordum.

Fakat zaman geçtikçe bazı şeyleri fark etmeye başladım.

Beni olduğum gibi kabul etmek yerine değiştirmek istiyordu. Düşüncelerimde, davranışlarımda, hatta dış görünüşümde bile farklı olmamı istediği şeyler vardı.

Ben onun isteklerini kırılmasın diye düşünürken, kendi kırgınlıklarımı nereye koyacağımı bilmiyordum.

Yavaş yavaş aramızdaki denge değişiyordu.

Ben onu kaybetmekten korkuyordum. Oysa onun beni kaybetmekten benim kadar korkmadığını hissediyordum.

Normalde birisi bana yanlış bir şey yaptığında kendimi savunabilirdim. Haksızlığa uğradığımı düşündüğümde susmazdım. İnsanlara sınırlarımı gösterebilir, gerekirse hayatımdan çıkarabilirdim.

Ama konu o olduğunda bütün bunları unutuyordum.

Sanki dilim tutuluyordu.

Beni kıran bir cümle kurduğunda cevap vermek yerine susuyordum. İçime sinmeyen bir şey olduğunda itiraz etmek yerine geçiştiriyordum. Her dediğine tamam diyor, her kırgınlığımı biraz daha içime atıyordum.

Onu üzmekten o kadar korkuyordum ki, kendi üzüntümü önemsememeye başlamıştım.

Başkalarına karşı kendimi korumayı bilen ben, onun karşısında kendimi savunamıyordum.

Bir başkası aynı şeyi yapsa belki bir dakika bile düşünmeden uzaklaşırdım. Ama ona gelince yapamıyordum. Çünkü onu kaybetmek, o an yaşadığım kırgınlıktan daha büyük görünüyordu gözüme.

Ve farkında olmadan ona bir şey öğretmeye başlamıştım:

Ne yaparsa yapsın kalacağımı...

Ne söylerse söylesin affedeceğimi...

Ne zaman giderse gitsin geri döndüğünde onu yine kabul edeceğimi...

Belki de en büyük hatam, sevgimi göstermek için her şeye katlanmam gerektiğini düşünmekti.

O artık beni kaybetmekten korkmasına gerek olmadığını düşünmeye başlamıştı. Çünkü ben her defasında kalıyordum. Her defasında affediyordum. Her defasında yeniden başlıyordum.

Oysa benim de bir sınırım, benim de kırgınlıklarım, benim de bir kalbim vardı.

Ama ben bunları ona göstermek yerine, sevgimi kanıtlamakla meşguldüm.

Ben onu kaybetmemek için kendimden vazgeçerken, o beni kaybetme ihtimalini hiç düşünmüyordu.

Ve belki de en acısı şuydu:

Ben onun beni kırmasından değil, bir gün onu kırmak zorunda kalmaktan korkuyordum.