"Nasıl olsa affeder"

İnsanların en çok hangi cümleyle kırıldığını biliyor musunuz?"Nasıl olsa affeder."Çünkü bu cümlenin içinde biraz alışkanlık, biraz umursamazlık, biraz da insanın değerini unutmak vardır.Nasıl olsa affeder diye kırarlar insanı. Nasıl olsa susar diye söylerler söyleyeceklerini. Nasıl olsa gitmez diye üzerler, nasıl olsa yine gelir diye bekletirler.Bir süre sonra senin anlayışın, onların rahatlığına dönüşür. Her şeyi alttan alışın, her kırgınlığı içine atışın, her defasında yeniden konuşmaya çalışman sıradanlaşır.Kimse bir gün senin de yorulabileceğini düşünmez.Çünkü sen hep affeden olmuşsundur. Hep anlayan, hep bekleyen, hep bir bahane bulan...Peki ya senin de kırıldığın günler varsa? Senin de bazı sözleri unutamadığın, geceleri düşünüp durduğun şeyler varsa? Senin de artık eskisi gibi olmak istemediğin zamanlar oluyorsa?Bunları kim düşünür?İnsan bazen affettiği için değil, kaybetmekten korktuğu için susar. Bazen karşısındakini üzmemek için kendi üzüntüsünü saklar. Bazen de her şey eskisi gibi olsun diye hiç yaşanmamış gibi davranır.Ama kimse bilmez, affetmek her zaman unutmak değildir. Bazen yalnızca o insanı hayatında tutabilmek için kendi kırgınlığını bir kenara koymaktır.Ve bir gün insanın içinde bir şey değişir. Artık açıklama yapmak istemez, kendini savunmak istemez, neden kırıldığını anlatmak istemez.Çünkü en çok da defalarca anlattığı hâlde anlaşılmamış olmaktan yorulmuştur.Herkes benim nasıl olsa affedeceğimi düşündü. Peki, bir kez olsun beni kırmadan önce kaybetmekten korktular mı?