Unutulmayan haziran

O gitmişti. Ama ben hâlâ aynı yerdeydim.Aradan zaman geçmiş, konuşmalarımız bitmişti. Fakat insanın birini hayatından çıkarmasıyla zihninden çıkarması aynı şey değilmiş. Ben onu unutamıyordum. Belki de ilk defa birine gerçekten âşık olduğumu hissettiğim içindi. İlk defa bir insanı günümün bu kadar içine almış, yokluğunu bu kadar derinden hissetmiştim.Konuşmayı kestikten yaklaşık bir ay sonra içime bir şüphe düştü. Sanki hayatında biri vardı. Bunu bilmiyordum ama içimde susturamadığım bir his vardı.Kendimi onun hesabına bakarken buldum. Takip ettiği insanları, ortak takipçilerimizi, yeni eklenen isimleri inceliyordum. Birbirine benzeyen onlarca yüzün arasında tanıdık bir yüz dikkatimi çekti.
Bir kız...
Önce üzerinde durmadım. Günler geçti. Ortak takipçiler azaldı, isimler silindi ama o tanıdık yüz hâlâ oradaydı.İçimdeki şüphe büyüyordu. Sanki bir şeyleri biliyor ama kendime itiraf etmek istemiyordum.Sonra kendimi teselli etmeye başladım.
"Yok, olamaz."
"Benim çocukluk arkadaşım, bana bunu yapmaz."
"O, benim geçmişimi bilen biri. Böyle bir şey yapacak insan değil."İnsan bazen gerçeği öğrenmekten değil, inandığı insanın düşündüğü kişi olmadığını görmekten korkuyor.
Birkaç gün sonra o kız bana yazdı.Söyledikleri kısaydı ama bıraktığı his hiç de öyle değildi. Ondan uzak durmamı istedi. Araya öyle cümleler sıkıştırdı ki ne hissettiğimi anlamasın diye kendimi zor tuttum. Kıskanmadığımı, umurumda olmadığını göstermeye çalıştım. Sanki hiçbir şey beni incitemezmiş gibi davrandım.O konuşmada kendimi belli etmedim.Ne kırıldığımı söyledim ne de içimde kopanları anlattım. Umursamaz görünmek, o an yapabildiğim tek şeydi.Ama konuşma bittiğinde geriye yalnızca ben ve düşüncelerim kaldık.O gece uyuyamadım.Aklımda iki ayrı kırgınlık vardı. Bir yanda ilk defa gerçekten sevdiğim insanın başka biriyle olma ihtimali, diğer yanda çocukluğumdan beri tanıdığım birinin bütün geçmişimizi hiçe saymış olabileceği düşüncesi...Hangisi daha çok acıtıyordu, bilmiyordum.Sevdiğim insanın başkasına ait olma ihtimali mi, yoksa benimle aynı anıları paylaşmış birinin bana bunu yaşatabilmesi mi?Belki de en çok, ikisine de aynı anda inanmak zorunda kalmak yoruyordu beni.O gece, geçmişin de insanlarla birlikte değişebileceğini anladım.Sadece o gece değil, günlerce uyuyamadım. Günlerce düşündüm. Aynı soruları tekrar tekrar sordum kendime. Bir şeyleri anlamlandırmaya çalıştım ama ne kadar düşünürsem düşüneyim içimdeki düğüm çözülmüyordu.Haziran ayıydı. Yaz tatili başlamıştı. Herkes için yeni bir yaz başlıyordu belki ama benim için o yaz, unutamadığım bir kırgınlığın başlangıcı olmuştu.Takvim yaprakları değişti. O günler geride kaldı.Ama bazı geceler vardır, üzerinden ne kadar zaman geçerse geçsin insan o gece hissettiklerini unutamaz.Ben de unutmadım.Çünkü o haziran ayında yalnızca sevdiğim birini kaybettiğimi düşünmedim. Güvendiğim insanlara dair bildiğim bazı şeyleri de sorgulamaya başladım.Bir insanın seni üzmesine alışabilirsin belki. Ama hiç beklemediğin birinden gelen kırgınlığa nasıl alışılır?
O yaz bana bunu öğretti.