Acılar

Halamlardayken kız arkadaşlarımı tekrar aradım. Çünkü hastanede olduğum sırada yanıma gelmek istemişlerdi. Onlara taburcu olduğumun haberini vermek istiyordum. Konuşmanın arasında dayanamadım ve onu sordum.

"Nasıl, ne yapıyor?"

Bana okula gelmediğini söylediler. Ses tonlarında bir tuhaflık vardı. Sanki bir şeyleri benden saklıyor, beni biraz olsun bu konudan uzak tutmaya çalışıyorlardı. Sürekli onu boş vermemi, asıl benim nasıl olduğumu soruyorlardı. Ben de yaşadıklarımı anlattım.

Artık psikolojik destek alacaktım. Bir psikiyatriste gidecek, tedavi görecek ve ilaç kullanacaktım. Yaşadıklarımın ardından toparlanmam gerekiyordu.

Ertesi gün annemle birlikte okula gittik. Psikiyatristim, öğretmenlerimin benim hakkımda doldurması gereken bir form vermişti. Öğretmenlerime yaşananları anlatmam gerekiyordu. Ben öğretmenlerle konuşurken kız arkadaşlarım beni sınıfa çıkardılar.

Hepsi bana büyük bir ilgi ve sevgiyle yaklaşıyordu. Bir an etrafıma baktım ve ne kadar şanslı olduğumu düşündüm. Böyle arkadaşlara sahip olmak, hayatımın en büyük şanslarından biriydi. En zor günümde yanımda durmuş, beni yalnız bırakmamışlardı.

Onlara bir ricada bulundum:

"Lütfen onu çağırın. Son kez konuşmak istiyorum."

Başta izin vermediler. Beni korumak istiyorlardı. Ama ben son kez konuşmadan içimdeki hiçbir şeyin tamamlanmayacağını düşünüyordum.

İçlerinden biri dayanamayarak bana bir şey söyledi:

"Sen hastanede acı çekerken o arkadaşlarıyla gülüyordu."

O cümle içimde bir yerlere oturdu.

İnanmak istemedim. Nasıl olurdu? Ben hastanede onun yüzünden yaşadığım her şeyi düşünürken, o nasıl hiçbir şey olmamış gibi hayatına devam edebilirdi?

Bir süre sonra kızlar da isteğime dayanamadı ve onu çağırdılar.

Karşıma geldiğinde içimde biriktirdiğim her şey bir anda dışarı çıktı. Ağzıma gelen her şeyi söyledim. Beni ne kadar üzmüş olursa olsun, ben aslında onu üzmek istemiyordum. İçimden hâlâ ona kötü davranmak gelmiyordu. Ama o kadar acı çekmiştim ki artık onun da söylediklerimin ağırlığını hissetmesini istiyordum.

Ailesinden bahsettim. Sevilmeyi hak etmediğini söyledim. Beddualar ettim. Hakkımı helal etmediğimi söyledim. İçimde ne varsa döktüm. Tek istediğim, benim içimde kopan fırtınaların bir gün olsun onun içinde de kopmasıydı.

Fakat bütün bunları söylerken bile onun karşımdaki tavrı beni daha çok yaralıyordu. Karşımda sırıtıyor, sakız çiğniyordu. Sanki söylediklerimin hiçbir anlamı yokmuş gibi davranıyordu. O böyle yaptıkça ben de daha fazla öfkeleniyordum.

Sonunda gitmesini söyledim.

O yanımdan ayrıldıktan sonra ise bütün gücüm tükenmiş gibiydi. Ağlamaya başladım. Az önce ona karşı ne kadar güçlü görünmeye çalıştıysam, şimdi o kadar çaresiz hissediyordum. Kızlar yine yanımdaydı. Beni teselli ediyor, destek olmaya çalışıyorlardı.

Bir süre sonra annem geldi ve okuldan ayrıldık.

Eve gidene kadar aklımın bir köşesinde yaşananlar dönüp durdu. Söyledikleri, benim söylediklerim, o günkü tavrı... Hiçbiri zihnimden çıkmıyordu.

Ama kendime bir söz verdim.

Okulda artık bu yaşananları dışarıya yansıtmayacaktım. Onu çok kolay unutmuş, her şeyi çok kolay atlatmış gibi görünecektim. İçimde ne yaşarsam yaşayayım kimseye belli etmeyecektim.

Belki de o gün ilk kez, içimde ne kadar fırtına koparsa kopsun dışarıdan sakin görünmeye karar vermiştim.

Çünkü artık kimsenin benim ne kadar acı çektiğimi görmesini istemiyordum.