Bir telefon

Düşünmeye devam ediyordum. Yaşadıklarımı sindirmeye, olanları kabullenmeye, bir şekilde mutlu olmaya çalışıyordum. Kendimi başka şeylerle meşgul ediyor, aklımı dağıtacak uğraşlar buluyordum. Ama ne yaparsam yapayım zihnim susmuyordu.

Günler geçtikçe kendimi biraz daha kötü hissediyordum. Bazen kendi kendime, "Keşke aşk diye bir şey olmasaydı." diyordum.

Bazen de içimden şu cümle geçiyordu:

"Bu kadar düşüneceğimi, gecelerce kendime cevap arayacağımı bilseydim hiç tanışmazdım. Hiç konuşmazdım."

Bir noktadan sonra yaşadıklarım için kendimi suçlamaya başlamıştım. Sanki hiç tanışmasaydık bunların hiçbiri yaşanmayacaktı. Sanki bütün bu kırgınlıkların sebebi, hayatıma birini almama izin vermemdi.

Tam yine düşüncelere dalmışken telefonum çalmaya başladı.

Ekranda tanımadığım bir numara vardı.

Açtım.

Ve iki aydır duymadığım o ses...

İki aydır zihnimde defalarca canlandırdığım, bazen özlediğim, bazen unutmaya çalıştığım o ses yeniden kulaklarımdaydı.

Temmuz ayıydı. Hiç unutmuyorum.

Bir anda içim ısındı. Kalbim hızlandı. Sanki o iki ay boyunca yaşadığım bütün kırgınlıklar, o birkaç saniyenin içinde anlamını yitirmişti. Bana yaşattıklarını, cevapsız bıraktığı soruları, gecelerce düşündüklerimi bir kenara bırakmıştım.

O an yalnızca sesini duyuyordum.

Özür diledi. O kızla ilgili konuşmaya başladık. Çocukluk arkadaşım olduğunu söyledim. Bunu bilmediğini, öğrendiğinde şaşırdığını söyledi. Ben de söylediklerine inanmak istedim. Belki de inanmak, o an yapabileceğim en kolay şeydi.

Ve affettim.

Yeniden konuşmaya başladık. İçimde bir umut belirmişti. Belki bu kez her şey farklı olacaktı. Belki bu kez yarım kalan bir şeyleri tamamlayabilecektik.

Ama bazı mutluluklar insanın hayatında çok kısa misafir oluyormuş.

Yalnızca dört gün sürdü.

Dört günün sonunda numaramı engellediğini öğrendim. Üstelik yeniden o kızla barışmıştı.

Bir kez daha ne olduğunu anlamaya çalışırken buldum kendimi. Birkaç gün önce sesini duyduğumda içimi ısıtan o insan, şimdi yine ulaşamadığım birine dönüşmüştü.

Bu kez hissettiğim şey ilk gidişindeki gibi değildi. Çünkü bu defa geri dönmüştü. Bana yeniden umut vermiş, belki de her şeyin düzelebileceğine inanmama neden olmuştu.

Ve sonra hiçbir şey olmamış gibi yeniden gitmişti.

O gün, telefonun diğer ucunda sesini duyduğumda hızlanan kalbim, bu kez bambaşka bir acıyla çarpıyordu.

Düşündüm de...

İki ay boyunca unutmaya çalıştığım insan, yalnızca dört gün içinde bana yeniden unutmaya çalışacağım şeyler bırakmıştı.

Meğer bazen bir insanın geri dönmesi, gitmesinden daha çok acıtabiliyormuş. Çünkü ilkinde onu kaybediyorsun, ikincisinde ise yeniden inanmış olmanın ağırlığını taşıyorsun.