"Tedavi."

Araba demir kapıdan içeriye girdiğinde etrafa baktım, bahçenin belirli yerlerinde adamlar duruyordu. Karan kapısını açıp indiğinde ben de çantamı alarak indim.
"Gel."
"Emretme." Dedim terslenerek, birkaç saniye yüzüme bakıp yanıma gelerek elimi tuttu. "Bırak." Parmaklarını parmaklarımdan geçirerek elini sıkılaştırıp kapıya doğru yürüdüğünde öfkeyle yüzüne baktım.
"Daha az önce dokunmayacağım dedin."
"O anlamda söylemedim Melis." Kapı açıldığında içeriye geçip mutfak kapısında duran genç kadına döndü.
"Kahvaltı hazırlayın."
Merdivenlere yöneldiğimizde elimi çektim ama bırakmadan çıkmaya devam etti.
"Karan bıraksana."
Koridorun sonuna geldiğimizde bir odanın kapısını açıp elimi bırakmadan içeriye girdi.
"Burası bizim odamız," dedi kapıyı kapatıp. "Eşyalarını yerleştirirsin." Sinirle güldüm.
"Seninle aynı odada kalacağımı kim söyledi?"
"Ben söyledim."
Elimi yeniden çekmeye çalıştım ama izin vermedi.
"Seninle normal bir şekilde evlenmedim ben Karan."
"Normal bir şekilde evlendik." Sinirden ağlamak üzereydim.
"Yine de seninle mecburen evlendim ben."
"Bir şey değişmiyor."
"Eşyalarını yerleştir."
"Bana emretmeyi kes artık!" Dedim öfkeyle, sesim odanın içinde yankılanırken Karan elini saçlarından geçirip yumruklarını sıktı.
"Sesini alçalt."
"Hayır!" Dedim yeniden bağırıp. "Bana istediğin her şeyi yaptıramazsın, ben senin adamlarından biri değilim." Çenesini sıktı, alnındaki damar daha da belirginleşirken hızlı adımlarla yanıma gelip üzerime doğru eğildi.
Kalbim korkuyla titrerken Karan kulağıma fısıldadı.
"Evlenmeyi sen kabul ettin. Benim hayatıma girmeyi, benimle yaşamayı..."
"Mecburdum..." Sesimin titremesine engel olamadım. Ellerimi onu ittirmek için göğsüne koyduğumda belimi tuttu.
"O mecburiyetin sebebini sakın unutma Melis. Ona göre davran." Geri çekilirken gözlerini yüzümden ayırmadı. "Ve bir daha...sakın sabrımı zorlama."
Odadan çıkıp gittiğinde tuttuğum göz yaşlarım bir bir düşmeye başladı. Yanağımdan süzülen yaşları elimle silip yatağın kenarına oturdum. Gözlerim odanın içinde gezindi. Her şey onun seçtiği, onun istediği gibiydi. Hatta uyuyacağım yatak bile...
Başımı ellerimin arasına aldım. Annemin yüzü gözlerimin önüne geldiğinde gözlerim yeniden doldu.
Bütün bunlara onun için katlanıyordum. Annemin iyileşmesi, babamın kendini suçlamaması için... Başka hiçbir sebebi yoktu.
Kapının tıklatılmasıyla başımı kaldırdım.
"Melis Hanım?" Kapı aralandığında içeriye az önce aşağıda gördüğüm genç kız geldi. "Nermin ben," dedi gülümseyerek. "Kahvaltı hazır, Karan Bey sizi bekliyor."
"İnmeyeceğim."
"Tamam efendim." Nermin kapıyı çekip çıkarken bir süre öylece oturup boşluğu izledim.
Karan'la birlikte yaşamak sandığımdan daha zor olacaktı, ve ben ne kadar güçlü görünmeye dayanabileceğimi bilmiyordum.
Telefonumu alıp babamı aradım, birkaç kez çaldıktan sonra açtığında sesimi düzeltmeye çalışıp yüzüme sahte bir gülümseme yerleştirdim.
"Kızım?"
"Baba, nasılsın? Annem nasıl?" Babam görüntüyü anneme doğru çevirip gösterdi.
"Çok iyi kızım, bak Aynur...Melis gitse bile aklı hep burada." Annem ekrana bakıp gülümsediğinde gözlerimin dolmasına engel olamadım.
"Sen nasılsın prensesim?"
"İyiyim baba, merak etme." Babam bir şey söylemedi ama bakışlarından ne söylemek istediğini anlamıştım. Odanın kapısı açıldığında oraya doğru baktım, Karan gelmişti.
"Baba, sonra yeniden ararım. Annemi öp benim için. Görüşürüz."
"Görüşürüz kızım." Telefonu kapatıp yatağın üzerine bıraktım.
"Niye inmedin kahvaltıya?"
"İnmek istemedim çünkü."
"Melis, dik başlılık etmeyi bırak."
Yüzüne bakıp acı acı gülümsedim.
"Her şeyi senin istediğin gibi yapmak zorunda değilim."
"Birlikte kahvaltı edeceğiz dedim."
"Ben de inmeyeceğimi söyledim."
"İnatlaşma benimle."
"Ne yaparsın Karan?" Ayağa kalkıp karşısında durdum. Bakışları yüzümde birkaç saniye gezindikten sonra bana doğru bir adım attı.
"Bilmek istemezsin."
"Sen ancak emredersin, tehdit edersin... öldürürsün değil mi?" Çenesini sıkıp bakışlarını odanın içinde gezdirdi.
"Yeter!" Sesi öyle sert çıkmıştı ki irkilerek ona baktım. "Sus artık! Bu evliliği kabul ettiysen benim kurallarıma göre yaşayacaksın. Ya sözümü dinleyeceksin, ya da...geri dönersin."
"Geri dönersem?"
"Ne olacağını biliyorsun."
"Beni böyle mi tehdit ediyorsun?" Gözümden bir damla yaş süzüldüğünde öfkeyle sildim.
"Seni tehdit etmiyorum Melis. Sana gerçeği söylüyorum. Bu evliliğin sebebi var ve sana bu sebebi unutmaman gerektiğini söylüyorum."
"Evlenmek istedin evlendim Karan! Ne istiyorsun?"
"Seni."
O kadar basit söylemişti ki, delirmek üzereydim.
"Sen hastasın! Sen gerçekten ruh hastasısın! Delirmişsin sen!" Komodinin üzerinde duran vazoyu alıp pencereye fırlattım. "Bu yüzden yardım ettin babama! Sırf benimle evlenmek için!"
Elime gelen birkaç eşyayı da etrafa savurdum.
Komodinin üzerindeki küçük kutu yere düşüp açılırken içindekiler halının üzerine dağıldı.
"Sen benim hayatımı mahvettin!" Sesim giderek yükselirken gözyaşlarım görüşümü bulanıklaştırıyordu. "Beni hiç düşündün mü? Ben ne hissediyorum, ne istiyorum diye bir kez olsun aklından geçti mi?"
Karan birkaç adım ötede durmuş, sessizce beni izliyordu.
"Melis..."
"Sus! Sakın adımı söyleme!"
Bir adım daha atmak istedim ama dizlerimdeki güç tükenmişti. Geriye doğru sendeleyip yatağın kenarına tutunmaya çalıştım. Başaramayınca yere oturdum. Ellerimi yüzüme kapatıp hıçkırıklarımı tutmaya çalıştım ama artık yapamıyordum.
Bütün gücüm tükenmişti.
Karan'ın ayak seslerini duyduğumda başımı kaldırdım. Önümde diz çökerek koluma dokundu.
"Melis, kalk."
Elini kolumdan uzaklaştırmaya çalıştım.
"Dokunma bana!"
"Bir sakin ol."
"Git!" diye bağırdım. "Senden nefret ediyorum Karan! Git, görmek istemiyorum seni!"
Elini yavaşça geri çekti. Bir süre önümde öylece kaldı. Yüzündeki sertlik kaybolmuştu ama ne düşündüğünü yine anlayamıyordum.
"Tamam." Sesi bu kez oldukça sakindi. "Sakinleş. Az sonra geleceğim."
Ayağa kalkıp üzerindeki gömleği düzeltti. Kapıya yöneldiğinde başımı yeniden ellerimin arasına aldım.
Kapının kapanma sesini duyduğumda hıçkırıklarım yeniden yükseldi. Artık kendimi tutacak hâlim kalmamıştı.
Güçlü olacağım demiştim ama Karan'ın karşısında güçlü kalmak mümkün değildi.
Dakikalar geçti, gözyaşlarım hâlâ durmuyordu.
Gözlerimi kapatıp derin bir nefes almaya çalıştım. Ama ne kadar uğraşsam da içimdeki sıkışmayı geçiremiyordum. Bu evde geçirdiğim ilk birkaç saat bile bana ne kadar zorlanacağımı göstermeye yetmişti.
Yavaşça ellerimi yüzümden çekip etrafa baktım. Yerde kırılmış vazonun parçaları, dağılmış eşyalar duruyordu. Biraz önce öfkeyle savurduğum her şey şimdi gözümün önündeydi. Sanki içimde kopan fırtınanın geriye bıraktığı izlerdi.
Yataktan destek alarak ayağa kalktım. Bacaklarım hâlâ titriyordu. Aynanın karşısına geçip yüzüme baktığımda gözlerimin kızardığını, yanaklarımın gözyaşlarından ıslandığını gördüm. Ellerimle yüzümü silip saçlarımı düzelttim.
Kapı açıldığında Karan odaya girdi.
"Benim birkaç işim var. Seni annene bırakayım."
"Kendim giderim." Dedim yüzüne bakmadan koltuğun üzerinden çantamı alıp, cevap vermesini beklemeden odadan çıkıp hızlı adımlarla merdivenleri inerek bahçeye çıktım.
"Arabaya bin." Onu duymamazlıktan gelerek bahçe kapısından dışarı çıktım. Birkaç adım atmıştım ki kolumu sertçe tutup yüzümü kendine doğru çevirdi. "Böyle anlaşamayacağız."
"Bırak kolumu..."
"Sözümü dinleyecek misin?" Başımı olumsuz anlamda salladığımda kolumu bırakıp arkasını dönerek bahçeye girdi. Ne yani? Bir şey anlamamıştım ancak peşinden gitmedim.
Anayola kadar yürüdükten sonra bir taksiye binip hastaneye gittim. En azından annemi görmek beni sakinleştirmişti.
Annemin yanında oturmuş, saçlarını okşarken kapının çalınmasıyla başımı kaldırdım. İçeriye hastanenin idari personellerinden biri girdi. Elindeki dosyaya bakarak bana seslendi.
"Melis Hanım, çok kısa görüşebilir miyiz?" Annemin elini bırakıp kapıya doğru ilerledim.
"Buyurun?"
"Bugün Aynur Hanım'ın yatış işlemlerinin sonlandırılması gerekiyor." Kaşlarım istemsizce çatıldı.
"Neden?"
"Karan Demir, az önce hastaneyle iletişime geçmiş. Artık ödeme yapmayacağını belirtmiş."
Karşımdaki adamın söylediklerini anladım ama kabul etmek istemiyordum.
"Hayır, bir yanlışlık olmalı."
"Efendim kendisi yönetimle görüşmüş. Mesai bitimine kadar taburcu işlemlerinin yapılması gerekiyor."
"Doktoruyla görüştünüz mü? Annemin tedavisi devam ediyor. Daha bugün yeni bir ilaç düzenlemesi yapıldı."
"Bu konuda doktorunuzla da görüşebilirsiniz. Ancak ödeme konusunda karar kendisine ait değil. Biz yalnızca hastane yönetiminin bildirdiği işlemi yürütüyoruz."
"Yani annemi bugün buradan çıkarmamı mı istiyorsunuz?"
"Mesai bitimine kadar işlemlerin tamamlanması gerekiyor."
Adamın elindeki dosyaya baktım. Sonra yeniden yüzüne döndüm.
"Peki, teşekkür ederim."
Ne söylediğimi bile tam olarak bilmiyordum. Adam uzaklaşırken olduğum yerde kaldım. Birkaç saniye sonra telefonumu çantamdan çıkarıp Karan'ın numarasını buldum. Hiç düşünmeden aradım.
Telefon çalmaya başladı. Bir, iki, üç...
Açmadı.
Yeniden aradım. Bu kez de cevap vermedi.
Odaya girip kendimi sakin tutmaya çalışarak annemi öptüm, "Geleceğim yine..." Babama doğru yaklaşıp kulağına fısıldadım.
"Annemin yanından ayrılma."
Kapıdan çıkmadan babamdan arabanın anahtarını da alarak hızlıca hastaneden çıktım.
Sırf bugün istediğini yapmamıştım diye beni cezalandırıyordu.
Arabaya binip öfkeyle yola çıktım.
Sanki evin yolu gittikçe uzuyordu, geçen dakikalar saat gibiydi.
Sonunda bahçenin demir kapısından içeri girdiğimde arabayı hızla durdurup indim.
Kapıyı defalarca çalıp bekledim.
"Melis Hanım."
"Karan nerede?"
"Yukarıda efendim."
Öfkeyle merdivenleri çıkıp odasının kapısını açtım ama burada yoktu.
"Karan!" Sesim evin içinde yankılandığında koridorun diğer ucundaki odanın kapısında olduğunu gördüm.
"Neden döndün?" Dedi hiçbir şey olmamış gibi.
Birkaç adımda yanına geldim. Yüzündeki umursamaz ifade öfkemi daha da artırıyordu.
"Sen gerçekten bunu yapabilecek kadar ileri gidebildin mi?"
Kaşlarını hafifçe çattı.
"Sana seçenek sundum sende arkana bakmadan gittin."
"Ve sen buna karşılık annemi cezalandırdın."
"Geçti artık."
"Ne demek o?"
"Belli ki sen akıllı bir kadın olmayacaksın, beni dinlemeyeceksin. Öyleyse evliliğin de bir anlamı yok."
"Ne diyorsun sen?"
"Evine dönebilirsin." Dedi odaya geri girerken. Peşinden ben de girip kapıyı kapattım.
"Tedavi?"
"Evlilik yok, tedavi yok."
Birkaç saniye bir şey söyleyemedim, annemin hali gözlerimin önüne geldiğinde dik tuttuğum başım öne doğru eğildi.
"Ne istiyorsun?" Sesim daha kısık çıkmıştı bu kez.
"Sana ne istediğimi söylemiştim." Dedi arkasına yaslanıp elindeki bardağı kafasına dikerek.
"Tamam." Dedim en sonunda. "Tamam, yeter ki tedaviyi bıraktırma."
Karan elindeki bardağı masaya bıraktı. Bakışlarını üzerime çevirdiğinde yüzünde en ufak bir memnuniyet belirtisi yoktu.
"Ne tamam?"
Dudaklarımı birbirine bastırdım. Bunu söylemek bile boğazıma düğümlenmişti.
"Senin istediğin gibi olacak."
"Biraz daha açık konuş."
Gözlerimi kapatıp derin bir nefes aldım. Sonra yeniden ona baktım.
"Senin kurallarına uyacağım. Ne istiyorsan yapacağım. Yeter ki annemin tedavisi devam etsin."
Karan bir süre sessiz kaldı. Ardından oturduğu yerde hafifçe öne eğildi.
"Sabah evden çıkarken bunları düşünseydin."
"Şimdi bunun sırası değil."
"Benim için sırası tam da şimdi."
Başımı eğdim. Parmaklarımı birbirine geçirip avuçlarımı sıktım. Ona karşı söyleyecek çok şeyim vardı ama annemin yüzü gözlerimin önünden gitmiyordu.
"Ne gerekiyorsa yapacağım Karan.Sadece anneme dokunma."
Ayağa kalktığında istemsizce başımı kaldırdım. Masanın üzerinden telefonunu alıp bir numara çevirdi.
"Hastaneyi arayın. Aynur Hanım'ın tedavisi kaldığı yerden devam edecek."
Karşı taraftan gelen cevabı dinledikten sonra telefonu kapattı. Ben hâlâ olduğum yerde duruyordum.
"Bir daha bunu yaptırmak zorunda bırakma beni."
Başımı sallayarak kapıya doğru ilerledim.
"Hastaneye gideceğim..."
"Yarın gidersin, odana git hazırlan. Bir davete katılacağız." Dişlerimi sıktım, ama bir şey söyleyemedim. Kapıdan çıkarken Karan'ın sesiyle yeniden ona döndüm. Elindeki içkiyi bir kez daha kafasına dikip ayağa kalktı.
"Gel." Ona doğru gittiğimde yüzümü avuçlarının arasına aldı. "Senden istediğim boyun eğmen değil, kendi kararlarını yine sen ver. Ama benim sözümü de dinle." Bakışlarımı kaçırıp bir cevap vermedim. "Ve emin ol Melis, sen nasıl olursan...ben de öyle olurum."
"Tamam." Dedim nefesimi dışarı vererek. Geriye çekilip odadan çıktığımda kendimi koca bir enkazın altında kalmış gibi hissediyordum.