"Nasıl Yaptın?'

Karan'dan....
Bir hafta geçmişti.
Son yedi günün diğerlerinden pek bir farkı yoktu. İşler, toplantılar, çözülmesi gereken meseleler… Her şey alıştığım düzeninde ilerliyordu. Yalnızca Melis vardı. Onunla geçirdiğim her gün, hayatımın geri kalanından biraz daha farklıydı.
Aramızdaki mesafe kapanmıştı ama onu tamamen kaybetmediğimden emin olmak ister gibi davranıyordum bazen. Yanımdayken bile gözüm üzerindeydi. Ne zaman sustuğunu, neye güldüğünü, düşüncelere daldığında bakışlarının nereye kaydığını dikkatle izliyordum.
Bana bir şey anlatmadığını düşündüğüm zamanlar oluyordu. Sorduğumda yorgun olduğunu söylüyordu. Üstelemedim. Her insanın kendine saklamak istediği şeyler vardı. Melis'in de…
Ama bir şey değişirse bunu fark etmeyecek kadar dikkatsiz değildim.
Nereye gittiğini, kiminle konuştuğunu sorgulamadım. Ona güveniyordum. Üstelik güvenmek benim için kolay verilmiş bir karar değildi.
Onun yanında kendimi sürekli tetikte tutmak istemiyordum. Birlikte geçirdiğimiz zamanın tadını çıkarmak istiyordum. İki yıl ona hasret yaşamıştım, tam geldi derken yeniden gitmişti.Şimdi her şeyi yeniden kurmaya çalışırken geçmişin gölgesini aramıza sokmaya niyetim yoktu.
"Akşam alırım seni yavrum..." Dudaklarına kısa bir öpücük bıraktığımda gülümseyerek başını göğsüme yasladı.
"Tamam...dikkat et." Saçlarını öptüm.
"Ederim..." Melis arabadan inerken ben de şirketin önünden ayrılıp halletmem gereken işime doğru yola çıktım.
Kısa süre sonra deponun önüne geldiğimde arabayı durdurup indim.
"Abi, adam içerde."
"Söyledi mi bir şey?"
"Abi... kendin duy istersen." Kaşlarım çatıldı,
"Okan?"
"Abi dosyayı sattığını söyledi." Parmaklarımın arasında tuttuğum sigarayı yere atıp içeriye girdim.
Sandalyede oturan adam benim düşmanlarımdan birinin adamıydı. Benimle ilgili bütün bilgilerin olduğu bir dosya söz konusuydu ve bu dosya ondaydı.
"Nerede lan dosya?"
"Sattım." Yüzündeki alaylı gülüş sabrımın bitmesinin sebebiydi.
"Kime?"
"Kuzgun'a." Yüzüne attığım sert yumrukla sandalyeyle birlikte yere düştü.
"Nerede Kuzgun?"
"Abi, Ateş geldi."
Başımı kapıya çevirdim. Birkaç saniye sonra Ateş içeri girdi. Önce yerdeki adama, ardından bana baktı.
“Ne oluyor burada?”
"Senin ne işin var burada?" Ellerini ceplerine sokup yanıma geldi. "Canını bir kere bağışladım Ateş. İkincisi olmaz."
"Ödeşmek için geldim. Canımı bağışladın, ben de canını kurtarmana yardım edeceğim."
"Ne saçmalıyorsun lan sen?"
"Kuzgun...boş durmuyor."
Bakışlarım yerdeki adama kaydı.
"Bunu zaten biliyorum."
"Aslında hiçbir şey bilmiyorsun."
"Konuş."
"Melis." Gözlerim büyüdü, öfkeyle gömleğinin yakasını tuttum.
"Ne diyorsun!"
"Melis'le iş birliği yapmış."
"Saçmalama lan!" Yakasını savurup dişlerimi sıktım. Böyle bir şey mümkün olamazdı, Melis Kuzgun'u tanımazdı bile. Onun o ortamlarla, o adamla işi olmazdı.
"Bir süredir takip ettiğim bir adam vardı, görüşmelerini dinliyorduk. Dikkatimi çeken bir şey oldu..."
"Kes sesini!"
"Karan sana yalan söylemiyorum."
Cebinden bir telefon çıkartıp bana uzattı. "Bak, bütün bilgiler burada. Kuzgun her şeyi öğrenip seni öldürmek istiyor. Ama bunu ulu orta değil, sessizce halletmek için bütün çabası."
Telefonu alıp açtım, belgeler, dosyalar... Dikkatimi çeken tek şey bir ses kaydıydı. Kaydı açtım,
"Karan'la ilgili bilgilere ulaş."
"Tamam." Melis'in sesini duyduğum an bütün gücümün tükendiğini düşündüm.
"Amacını asla unutma Melis."
"Unutmuyorum, sürekli arama beni."
Kayıt burada bitiyordu, sonra başka bir kayıt açtım. Melis'in telefon görüşmeleriydi.
Mesajları okudum...
Benimle ilgili birkaç bilgi vermişti, ev adresim, şirketim... nerede olduğum ne yaptığım...
Gelen cevaplar yeterli olmadığını söylese de Melis her seferinde bulacağım yazmıştı.
Telefonu parmaklarımın arasında sıkarken bir an delireceğimi düşündüm.
Bütün bunlar olurken ben onun yanındaydım. Aynı sofraya oturmuş, aynı yatakta uyumuş, sabahları onu öperek uyandırmıştım. Bana her baktığında gözlerinin içine bakmış, tek bir şüphe duymamıştım.
“Ne zamandır?” diye sordum. Sesim beklediğimden daha soğuk çıkmıştı.
Ateş omuzlarını hafifçe gerdi.
“Kesin bir tarih söyleyemem. Ama birkaç haftadır devam ediyor.”
Birkaç hafta…
Dişlerimi sıktım. Melis'in son haftalarda yanımda geçirdiği her an gözümün önünden geçti. Bana sarıldığı, gülümsediği, dudaklarıma dokunduğu anlar…
Hepsi bir oyun içindi.
"Karan tehdit edilmiş olabilir."
"Bunu göreceğiz." Telefonu cebine atararak depodan çıktım.
"Abi...adamı napalım?"
"Kuzgun'a gönderin."
Arabaya binip şirkete doğru yola çıktım. Gözüm hiçbir şey görmüyordu...
Bana bunu nasıl yapmıştı? Nasıl gözlerimin içine bakarak yalan söyleyebilmişti?
Telefonum çaldığında ekrana baktım. Melis.
Bir süre aramanın devam etmesine izin verdim. Sonunda açtım.
“Efendim?”
“Ne oldu? Sesin neden böyle?”
Gözlerimi yoldan ayırmadım.
“Bir şey yok.”
“İyi misin?”
Dudaklarımda acı bir gülümseme belirdi.
“İyiyim.”
Kısa bir sessizlik oldu.
"Tamam. Nerede olduğunu merak ettim."
"Aşağıya in. Şirkete geliyorum."
"Karan toplantıya gireceğim şimdi."
"Aşağı in Melis." Bu kez sesimdeki öfkeyi gizleyemedim.
"Karan ne-"
"Aşağı in!"
Telefonu kapattım. Direksiyonu biraz daha sıkı kavradım. Birkaç dakika sonra şirketin önüne geldiğimde arabayı girişin karşısına çektim. Gözlerim binanın kapısındaydı.
Çok geçmeden Melis'i gördüm.
Hızlı adımlarla dışarı çıktı. Etrafına bakındıktan sonra arabamı fark edip yanıma geldi. Kapıyı açıp oturduğunda yüzüme baktı.
“Ne oldu? Neden böyle çağırdın beni?”
Cevap vermedim. Önce kapısını kapatmasını bekledim, ardından arabayı hareket ettirdim.
“Karan?”
“Telefonunu ver.”
Kaşları çatıldı.
“Ne?”
“Telefonunu.”
Bana şaşkınlıkla baktı.
“Ne yapacaksın telefonumu?"
"Ver Melis." Telefonu uzattığında alıp mesajlara girdim. "Şifreni söyle."
"Karan ne oluyor?" Arabayı sağa çekip yeniden sordum.
"Şifreyi söyle Melis."
"52725" mesajlara girdim ama benden başka kimse yoktu. "Ne olduğunu anlatacak mısın?"
"Şimdi değil."
"Şimdi Karan? Ne bu şimdi? Bağırıp çağırdın aldın beni, ne oldu yine bir hafta iyi oldun değişti mi her şey?"
Yüzündeki değişimi gördüm ama tek kelime etmedim. Telefonunu koltuğa bıraktım ve yeniden arabayı çalıştırdım.
“Karan, nereye gidiyoruz?”
Cevap vermedim.
“Benimle konuşsana. Ne oluyor?”
Gözlerimi yoldan ayırmadım. Şu an onunla konuşursam kendime hâkim olamayacağımı biliyordum. Önce sakinleşmem gerekiyordu. Daha doğrusu, ne yapacağımı düşünmem.
Melis birkaç kez daha seslendi ama karşılık vermedim.
Evin önüne geldiğimizde arabadan indim. O da peşimden indi.
“Benim işim bitmedi Karan. Beni neden buraya getirdin?”
Kolundan tutup içeri yönlendirdim.
“Yürü, hadi."
“Kolumu bırak.”
Merdivenleri çıktık. Melis ne olduğunu anlamaya çalışarak arkamdan geliyordu.
“Karan, yeter artık! Nereye götürüyorsun beni?”
Yatak odasının kapısını açıp içeri girmesini bekledim. Ardından ben de girdim.
“Burada kalacaksın.”
Şaşkınlıkla yüzüme baktı.
“Ne?”
“Dışarı çıkmayacaksın.”
“Karan, sen ciddi misin?”
Cevap vermeden kapıya yöneldim.
Kapıyı kapatıp kilidi çevirdim. Anahtarı cebime koyduğumda içeriden kapıya vurduğunu duydum.
“Karan! Aç şu kapıyı!”
Koridorda birkaç saniye durdum. Sonra aşağı indim.
Murat'ı girişte buldum. Telefonu ona uzattım.
“Bunu al.Mesajları, arama geçmişini, silinen konuşmaları… Her şeyi incele. Kimlerle görüşmüş, kimden mesaj almış, kimlere ne göndermiş öğrenmek istiyorum.”
Murat telefonu aldı.
"Kimseye bir şey söyleme."
"Tamam abi."
“Bir de Melis'in odasının önünde adam beklesin. Kimse içeri girmeyecek, kendisi de dışarı çıkmayacak.”
Murat başını salladı.
Oturma odasına geçtim. Ceketimi çıkarıp koltuğun üzerine bıraktım. Ellerimi dizlerime dayayıp başımı öne eğdim.
Yukarıdan hâlâ Melis'in sesini duyabiliyordum.
“Karan! Kapıyı aç!”
Gözlerimi kapattım.
Onu o odada bırakmak kolay değildi. Ama şu an karşısına geçip hiçbir şey olmamış gibi davranamazdım.
Önce gerçeği öğrenecektim.
Belki bunu başkası yapmış olsa, gerçeği öğrenmek için çabalamazdım bile.
Ama söz konusu aşık olduğum kadındı, ona zarar veremezdim, ona kıyamazdım...
Cebimden çıkardığım sigarayı yakıp derin bir nefes çektim.
Eğer bunlar gerçekse... yüzümden acı bir gülümseme geçti. Melis rolünü iyi oynamıştı...
Bana sarılırken, gözlerimin içine bakarken, dudaklarıma dokunurken… Aklından ne geçiyordu acaba? Benimle geçirdiği her anın arkasında başka bir hesap mı vardı?
Sigaradan bir nefes daha çektim. Dumanı ağır ağır dışarı bıraktım.
Hayır. Onu tanıyordum. En azından tanıdığımı sanıyordum. Bana karşı çıkışlarını, inatçılığını, en olmadık yerde söylediği sözleri biliyordum. Bana kızdığında gözlerini nasıl devirdiğini, mutlu olduğunda nasıl gülümsediğini…
Bunların hepsini bir oyun olarak düşünmek istemiyordum.
Ayağa kalktım. Merdivenlere yönelirken birkaç saniye duraksadım. Ona kızgındım. Öfkeliydim. Ama sesindeki çaresizliği duymak içimde başka bir şeyleri harekete geçiriyordu.
Kapısının önüne geldiğimde içeriden adımlarını duydum.
“Karan, lütfen! Ne olduğunu söyle artık.”
Elimi kapının koluna koydum ama açmadım.
"Kuzgun." Söylediğim tek kelimeyle sustu.
Birkaç dakika hiçbir şey söylemedi.
"Karan.. kapıyı aç.."
"Şimdi bunu isteme benden Melis."
"Özür dilerim..."
Gözlerimi kapattım. Kapının ardında söylediği o iki kelime, içimdeki öfkeyi dindirmek yerine daha da derinleştirmişti.
Demek biliyordu.
Demek yaptıklarının farkındaydı.
“Ne için özür diliyorsun Melis?”
Sessizlik oldu.
“Bana yalan söylediğin için mi? Yoksa arkamdan iş çevirdiğin için mi?”
“Ben…”
“Devam et.”
Sesini duymak için bekledim ama konuşmadı.
“Benimle aynı yatağa girip sabah gözlerimin içine bakarken aklından ne geçiyordu?”
“Öyle değil Karan…”
Acı bir gülümseme geçti yüzümden.
“Nasıl peki?”
"Karan...kapıyı aç konuşalım."
"Her şeyi öğrendikten sonra seninle konuşacağım zaten Melis."
Ağladığını duydum.
"Öldürecek misin beni?" Sorduğu soruyla içimde bir yerler parçalandı.
"Sana zarar vermem..." Merdivenlerden inip evden dışarı çıktım.
Şimdi onunla konuşamazdım, öfkemi kontrol edebileceğimden emin değildim.
Arabaya binip uzaklaştım...
Aklımdan çıkmayan iki şey vardı.
Melis'in ağlayışı...
Bir de bana ettiği ihanet...