Kavuşma.

On Beş Gün Sonra
İnsan bazı şeylere gerçekten alışıyordu. İlk günler zor gelse de zamanla yokluğuna, sessizliğine, hatta bir zamanlar hayatının merkezinde olan birinin artık hiçbir yerinde olmayışına bile alışıyordu.
Karan'ın son mesajından sonra bir daha kendisinden haber alamamıştım.
O gece mesajına cevap vermemiştim. Ertesi sabah uyandığımda ise kararımı çoktan vermiştim. Şirkete gidip istifa dilekçemi hazırlamış, Karan'ın masasının üzerine bırakıp kimseyle vedalaşmadan oradan ayrılmıştım. Bir daha o binaya adım atmamaya kararlıydım.
Babamla annemin tedavisi için konuştuğumuzda Karan'ın İngiltere'ye gittiğini öğrenmiştim, babam ve annem de 17 gündür oradalardı. Karan,annemin tedavisiyle ilgilenmek için mi, yoksa başka bir sebeple mi gitmişti bilmiyordum. Zaten artık bilmek de istemiyordum.
İlk birkaç gün evde kalmış, annemle sık sık görüntülü konuşmuş, babamdan tedavisinin nasıl ilerlediğini öğrenmiştim. Sonrasında kendime yeni bir iş aramaya başladım. Çok geçmeden başka bir şirkette iş buldum. Bir haftadır orada çalışıyordum.
Yeni bir başlangıç yapmak istiyordum. Eski hayatımdan kalan ne varsa geride bırakmak, en azından bir süre kendi düzenimi kurmak...
Sabah hazırlanıp evden çıktım. Yeni işime başladığımdan beri günlerim biraz daha düzenli geçiyordu. Sabah erkenden kalkıyor, işe gidiyor, akşam eve döndüğümde de kendime vakit ayırmaya çalışıyordum. Bazen arkadaşlarımla buluşuyor, bazen de hiçbir şey yapmadan evde oturuyordum.
Arabaya binip şirkete doğru yola çıktım. Kırmızı ışıkta durduğum sırada telefonum çaldı. Ekranda babamın adını görünce hemen açtım.
"Günaydın baba."
"Günaydın kızım. İşe mi gidiyorsun?"
"Evet, yoldayım. Annem nasıl?"
"İyi, bugün fizyoterapistle çalışacak. Dün de doktor kontrolünden geçti, gelişme olduğunu söyledi."
Yüzümde istemsiz bir gülümseme oluştu.
"Hafta sonu gelebilirim..."
"Karan da burada." Kaşlarım istemsizce çatıldı, adını duymak bile...içimdeki o duygu karmaşasını yeniden ortaya çıkarıyordu.
"Beni ilgilendirmiyor baba."
"Annenle yakından ilgileniyor..."
"Biliyorum."
"Melis, gördüğüm kadarıyla iyi değil."
Direksiyonu biraz daha sıkı kavradım. Aklıma nana gönderilen videolar geldi, zaten o günden sonra birdaha hiç görmemiştim onu. Bu kadar kolay kabullenmesi beni şaşırtmıştı fakat günler geçtikçe inanmıştım.
"Baba.. lütfen."
"Tamam kızım, dikkat et kendine. Doktor geldi şimdi."
"Tamam, görüşürüz. Annemi benim için öp."
"Öperim." Telefonu kapatıp yan koltuğa bıraktım.
Gerçekten iyi değil miydi?
"Saçmalama Melis..." Kendi kendime kızdım.
Bunu düşünmemeliydim.
Birkaç dakika sonra şirkete ulaşıp arabamı park ettiktten sonra çantamı alarak içeriye girdim.
"Günaydın Melis Hanım."
Resepsiyondaki görevliye gülümseyerek karşılık verdim.
"Günaydın."
Asansöre binip çalıştığım kata çıktım.
"Melis, şunları Yılmaz Bey'e götürür müsün? Senin yazdığın raporları da eklersin üstüne."
"Tamam hallederim."
Dosyaları alıp çantamı odama bırakarak yazdığım raporların dosyasını da alıp Yılmaz Bey'in odasına doğru ilerledim.
Kapı zaten aralıktı içeride birisiyle konuşuyordu. Bir iki kez tıklattıktan sonra sesini duyunca odaya girdim.
""Rahatsız etmiyorum umarım."
Yılmaz Bey başını kaldırıp bana baktı.
"Hayır, gel Melis."
Elimdeki dosyaları masasına bıraktım.
"İstediğiniz raporları hazırladım. Diğer evrakları da ekledim."
"Teşekkür ederim. Eline sağlık."
Başımı hafifçe salladım. Tam odadan çıkmak üzereydim ki koltukta oturan adamın yüzünü gördüm.
Karan...
Bir an olduğum yerde kaldım. On beş gündür görmediğim adam şimdi karşımdaydı. Üstelik hiçbir şey olmamış gibi Yılmaz Bey'in karşısında oturuyordu.
Bakışlarımız kısa bir an buluştu. Ardından gözlerimi kaçırıp kapıya yöneldim.
"Melis, bir dakika."
"Buyurun?"
"Muhasebe hesaplarının yeniden düzenlenmesi gerekiyor, Derya'yla görüş. Öğlene hazırlayın."
"Tamam Yılmaz Bey."
Tam çıkarken Yılmaz Bey'in sesini yeniden duydum.
"Karan Bey, gerçekten kararınız kesin mi? Şirketi devretmek istediğinize emin misiniz?"
Adımlarım yavaşladı. İstemeden başımı hafifçe çevirdim.
Karan yorgun bir ifadeyle önündeki evraklara baktı.
"Evet. Gerekli işlemleri başlatabilirsiniz."
Yılmaz Bey şaşkınlığını gizleyemedi.
"Yıllardır emek verdiğiniz bir şirketten bahsediyoruz. Neden vazgeçiyorsunuz her şeyden?"
Karan birkaç saniye sustu. Sonra başını kaldırmadan cevap verdi.
"Zaten her şeyimi kaybettim."
İçimde bir şey sızladı. Elim kapının kolunda öylece kaldı.
Odadan çıkıp kendi odama doğru ilerledim.
Kalbim hızla çarpıyordu. Babamın söylediği doğruydu, Karan gerçekten iyi görünmüyordu.
Bilgisayarımın başına geçtim ama ekrana bakmama rağmen tek bir satır bile okuyamıyordum.
Karan'ın yüzü gözümün önünden gitmiyordu. Daha zayıf görünüyordu. Gözlerinin altında belirginleşen morluklar, solgun yüzü... Sanki son on beş günde kendinden bir parça daha eksiltmişti.
Başımı iki yana salladım.
Beni ilgilendirmezdi. Kendi hayatıyla ilgili kararları kendisi vermişti. Şimdi şirketini devretmek istemesi de benim değiştirebileceğim bir şey değildi.
Tam önüme dönüp çalışmaya başlayacaktım ki telefonum çaldı. Ekranda tanımadığım bir numara görünüyordu. Birkaç saniye tereddüt ettikten sonra açtım.
"Efendim?"
"Melis."
Elim telefonda sıkılaştı. Sesini hemen tanımıştım.
"Karan..."
Kısa bir sessizlik oldu.
"Konuşmamız gerekiyor."
"Karan-"
"Sadece beş dakika. Otoparktayım."
"Tamam." Telefonu kapatıp odamdan çıktım.
Asansöre binip otoparka indim. Kapılar açıldığında gözlerim istemsizce etrafta dolaştı. Birkaç araç ileride, siyah arabasının yanında duruyordu. Beni gördüğünde başını kaldırdı.
Yanına doğru yürüdüm. Yaklaştıkça yüzündeki yorgunluk daha belirgin hâle geliyordu. Eskisinden daha zayıftı. Üzerindeki takım elbise bile ona bol gelmiş gibiydi.
"Konuşalım."
"Konuşalım..."
Başını hafifçe eğip cebinden sigara paketini çıkardı. Bir tane alıp dudaklarının arasına yerleştirdi, çakmağını yaktı. İlk nefesini içine çektiğinde gözlerini benden ayırmadı.
"Nasılsın?" diye sordu.
"Konuşmak istediğin bu muydu?" diye sordum. "Karan, neden kendine bunu yapıyorsun?"
Bir süre cevap vermedi. Sigaranın ucundaki külü silkeledi, ardından gözlerini yeniden bana çevirdi.
"Nefes almak bile zor geliyor..." dedi.
Sesi sakindi ama yüzündeki ifade söylediği her şeyden daha ağırdı.
Kaşlarımı çattım.
"Kimse için kendine bunu yapmaman gerekiyor."
Dudaklarında acı bir gülümseme belirdi. Başını hafifçe yana çevirdi, sanki söyleyeceklerini tartıyordu. Sonra yeniden bana baktı.
"Peki ya yıllardır içinde sakladığın biri içinse?" dedi. "Her gününü uzaktan izlediğin, sesini duymak için bahaneler aradığın, bir kez olsun kokusunu içine çekebilmek için kendinle savaştığın biri içinse? Onu kaybettiğinde de kendine bunu yapmaman mı gerekiyor?"
Boğazım düğümlendi. Ne söyleyeceğimi bilemedim.
Karan sigarasından bir nefes daha aldı.
Bakışlarımı kaçırdım.
"Ben senden böyle bir şey istemedim."
"Biliyorum." Sigarayı parmaklarının arasında tuttu. "Zaten mesele de bu. Sen hiçbir şey istemedin. Ben yine de seni sevdim."
Bir an ne diyeceğimi bilemedim. Onu affetmek istemiyordum. Arkamı dönüp bir adım atmıştım ki Karan'ın sesiyle yeniden durdum.
"Bir şey soracağım," dedi.
"Sor."
"Hiç beni özledin mi?"
Beklemediğim soruyla yüzüne baktım.
"Karan..."
"Bir kere olsun aklına geldim mi? Sabah uyandığında, bir yere giderken, gece uyumadan önce..."
Cevap vermedim. Çünkü vereceğim cevabın ikimizi de nereye götüreceğini bilmiyordum.
Karan başını hafifçe salladı.
"Tamam...kendine iyi bak."
Gözlerim istemsizce ellerine kaydı, eli sarılı değildi ama yaraları hâlâ belirgindi. Yüzündeki kesiğin çoğu iyileşmişti ama izleri duruyordu.
Arkasını dönüp arabasına bindiğinde kendine yeni bir sigara yaktığını gördüm.
Bir süre olduğum yerde kaldım. Arabasının camından onu görebiliyordum. Başını koltuğa yaslamış, bir eli direksiyonda, diğerinde sigarasıyla öylece duruyordu.
Gitmem gerekiyordu. Yukarı çıkıp işime dönmeliydim. Ama ayaklarım bir türlü hareket etmiyordu.
Derin bir nefes alıp yeniden arabaya doğru yürüdüm. Camına yaklaştığımda beni fark etti. Başını çevirip baktı. Önce şaşırdı, ardından sigarasını dudaklarının arasından çekti.
Kapıyı açıp ona baktım.
"Ne yapıyorsun sen?"
"Ne yapıyorum?" Yan koltukta duran şişeyi işaret ettim.
"Araba kullanırken alkol alamazsın."
Bakışları işaret ettiğim şişeye kaydı. Ardından yeniden bana döndü.
"İçmedim."
"İyi."
"Melis..."
"Efendim?"
"Biraz daha kalsan.." Cümlesinin devamını getirmedi. Gözlerime bakıyordu. İlk kez benden bir şey isterken ne söyleyeceğini bilemeyen bir hâli vardı.
İç çekerek kapının kenarına yaslandım.
"Ne kadar?"
"Biraz."
"Karan, böyle olmaz."
"Biliyorum." Başını eğip kısa bir süre sustu. "Ama seni gördükten sonra hemen gitmeni istemiyorum."
Onu özlediğimi inkar etmek istemiyordum. Yan koltuğa geçip kapıyı kapattım.
Karan'ın yüzündeki gülümseme büyürken başını geriye yaslayıp derin bir nefes aldı.
"Geri gelsen...ne istersen onu yaparım."
Cevap vermediğinde gözlerini açıp yüzüme baktı. "Çok özledim..."
Elini yanağıma doğru uzattı ama sonra hemen geri çekti.
"Dokunabilirsin," diye fısıldadım.
Bakışları yeniden yüzüme döndü. Bir an tereddüt etti, sonra elini yanağıma koydu. Başparmağıyla gözümün kenarındaki yaşı sildi.
"Sen de mi özledin beni?" diye sordu.
Cevap vermek yerine başımı hafifçe eğdim. Gözlerim yeniden dolmuştu.
"Melis..."
"Çok kızgınım sana," dedim. "Bunu unutma."
Dudaklarında buruk bir gülümseme belirdi.
"Unutmam."
"Yaşattıklarını da unutmadım."
"Unutmanı istemiyorum."
Yüzüne baktım. Bu kez gözlerimi kaçırmadım.
"Ama seni de özledim."
Karan'ın yüzündeki ifade bir anda değişti. Sanki günlerdir içinde tuttuğu bir şey, o cümleyle birlikte gevşemişti. Elini yanağımdan çekmeden bana biraz daha yaklaştı.
"Bir daha söyle."
Gözyaşlarımın arasından güldüm.
"Şımarma."
"Bir kere daha duymak istiyorum."
"Duymadın mı?"
"Duydum. Yine de istiyorum."
Başımı iki yana salladım. Sonra elimi kaldırıp yanağının üzerinde gezdirdim. Yüzündeki yorgunluk daha yakından bakınca çok daha belirgindi.
"Sen kendini ne hâle getirmişsin böyle?" dedim.
Gözlerini kapatıp avucumu dudaklarına bastırdı.
"Özür dilerim."
Ona biraz daha yaklaşıp, dudaklarına kısa bir öpücük bıraktım, Karan geri çekilmeme izin vermeden dudaklarımızı yeniden birleştirdi.
Bir süre öyle kaldık. Karan'ın eli yanağıma yerleşmiş, diğer kolu belime dolanmıştı, alnını alnıma yasladı. Gözlerini açmadan hafifçe gülümsedi.
"Bu sabah buraya gelirken seninle karşılaşacağımı bilmiyordum. Yılmaz'la işimi halledip gidecektim."
"Şirketi gerçekten devredecek misin?"
"Kararımı verdim."
"Neden?"
Bir süre sustu. Sonra yüzümü kendine çevirdi.
"Çünkü o şirkette geçirdiğim her gün seni hatırlatıyor. Birlikte çalıştığımız zamanları, odama gelişini, kapıyı çalmadan içeri girmeye çalışmanı..." Dudaklarının kenarı kıvrıldı. "Bazen sırf seni görmek için bir sürü bahane buluyordum."
"Ben de seninle uğraşmamak için bahaneler buluyordum."
Karan güldü. Uzun zamandır duymadığım o içten gülüşüyle birlikte yüzündeki yorgun ifade de bir anlığına dağıldı.
"Bugün biraz vakit geçirelim mi?"
"Olmaz. İşe dönmem gerekiyor."
"Akşam?"
"Eve dönmeyeceğim biliyorsun değil mi?"
"Nasıl istersen öyle olsun...ne zaman dönmek istersen."
"Akşam konuşuruz o zaman."
"Mesai bitiminde alayım mı seni?" İstemsizce gülümsedim.
"Tamam. Olur." Saatime baktım. "Gitmem gerekiyor." Karan başını salladığında kapıyı açıp arabadan indim.
Kapıyı kapatmadan önce eğilip ona son bir kez baktım. Karan'ın yüzünde hâlâ o gülümseme vardı.
"Bir de sigarayı azalt," dedim.
Kaşlarını kaldırdı.
"Başka emrin var mı?"
"Şimdilik yok. Akşama kadar düşünürüm."
Gülerek kapıyı kapattım. Birkaç adım uzaklaştıktan sonra dönüp baktığımda hâlâ beni izliyordu. Elini hafifçe kaldırdı. Ben de gülümseyerek karşılık verdim.
Asansöre bindiğimde telefonum titredi.
: Seni tekrar görmek için akşamı beklemek zorunda olmak hiç hoşuma gitmedi.
İstemsizce gülümsedim.
Kalbimde yeniden bastırdığım duygular yeşermişti ve inkar edemeyecektim ki, Karan'ı özlemiştim...