"Acı."

Gözlerimi açtığımda boynumda hissettiğim ağrıyla yüzümü buruşturdum. Bir an neler olduğunu hatırlamaya çalıştım.
Dün gece...
Derin bir nefes aldım. Karan'ın söyledikleri, öfkesi, ardından gelen özrü... Hepsi yeniden zihnimde canlandı. Sonra gece yarısı yanına gittiğimdeki hâli geldi aklıma. Önündeki boş şişeler, kanayan eli ve gözlerimin içine bakarak söylediği sözler...
Ayağa kalkıp kapıya doğru yaklaşarak kolu çevirdim.
Açıldı. Dışarıya bir adım attığımda Karan'ın sesini duyunca geriye doğru baktım.
"Gerçekten gidecek misin?" Oldukça yorgun görünüyordu, bakışlarım istemsizce ellerine indiğinde hâlâ dün geceki bandajın eline sarılı olduğunu gördüm.
"Öyle konuştuk..."
Bir süre cevap vermedi. Yüzüme bakarken sanki söyleyeceği başka bir şey varmış gibi duraksadı.
"Seni bırakayım."
Başımı hafifçe iki yana salladım.
"Kendi evime gideceğim."
"Tamam."
Ceketini almak için içeri yöneldi. Ben de kapının yanında bekledim. Birkaç dakika sonra yanıma geldiğinde yüzündeki yorgunluk daha da belirginleşmişti.
"Çıkalım."
Dışarı çıktığımızda sabahın serinliğiyle ürperdim. Karan arabaya doğru yürüdü. Ben de birkaç adım gerisinden ilerledim. Kapıyı açıp binmeden önce bir kez daha eline baktım.
"Bandajını değiştirmedin mi?"
"Hayır."
"Kan hâlâ üzerinde." Buruk bir şekilde gülümseyip bakışlarını eline indirdi.
"Önemi yok."
Yol boyunca sessiz kaldık. Camdan dışarı bakarken dün yaşananları düşünmemeye çalıştım. Fakat ne zaman gözlerimi kapatsam Karan'ın o depodaki hâli gözümün önüne geliyordu.
Evin önüne geldiğimizde arabayı durdurdu. Emniyet kemerimi çözüp kapıya uzandım.
"Melis."
Başımı ona çevirdim.
"Gitme..."
Söylediği tek kelimeyle elim kapı kolunda kaldı. Yavaşça ona döndüm. Gözleri yüzümdeydi. Her zamanki gibi kendinden emin görünmüyordu. Sanki vereceğim cevabı beklerken nefesini tutmuştu.
"Karan..."
"Biraz daha kal."
Başımı iki yana salladım.
"Yapma. Dün gece konuşmuştuk."
"Gidersen biterim Melis..." Başımı olumsuz anlamda salladım.
"Karan lütfen..."
Bir süre yüzüme baktı. Söylediklerimin ardından gözlerini kapatıp başını koltuğa yasladı. Sanki söyleyecek çok şeyi vardı ama hiçbirini dile getiremiyordu.
"Ne yapacağımı bilmiyorum artık." dedi kısık bir sesle.
İçimde bir şeylerin düğümlendiğini hissettim. Onu ilk kez böyle görüyordum. Ama bu, yaşananları unutabileceğim anlamına gelmiyordu.
"Ben de bilmiyorum, Karan. Ama böyle devam edemem."
Bakışlarını yeniden bana çevirdi.
"Bir şans daha ver."
Gözlerim doldu. Başımı çevirip camdan dışarı baktım. Birkaç saniye sonra yeniden ona döndüm.
"Şu an senden tek istediğim, kararlarıma saygı duyman."
Cevap vermedi. Elini direksiyondan çekip dizinin üzerine bıraktı. Bandajın üzerindeki kurumuş kan gözüme çarptı.
"Elini doktora göster..." Kapıyı açıp indim.
Kapıyı kapatıp bahçeden içeriye girdiğimde Karan hâlâ orada duruyordu.
Çantamdan çıkardığım anahtarla kapıyı açıp içeriye girdim.
Odama çıktığımda pencereye doğru yaklaşıp baktım, gitmişti.
Perdeyi kapatıp yatağın kenarına oturdum. Bir süre öylece kaldım. Ne yapacağımı, bundan sonra nasıl davranacağımı bilmiyordum. Karan'ı o hâlde görmek içimde bir şeyleri yerinden oynatmıştı ama yaşadıklarımızı da yok sayamazdım.
Başımı ellerimin arasına aldım. Bir yanım dönüp arkasından gitmek, o kanlı bandajı çıkarıp eline yeniden bakmak istiyordu. Diğer yanım ise kendime gelmem gerektiğini söylüyordu.
Telefonumu çantamdan çıkarıp komodinin üzerine bıraktım.
Dakikalar geçti ama öylece oturmaktan başka hiçbir şey yapamadım.
Yatağa uzanıp gözlerimi kapattım ama Karan'ın yorgun yüzü aklımdan çıkmıyordu.
Belki biraz uyumalı, bir süre her şeyden uzak kalmalıydım...
####
Ne kadar zaman geçtiğini bilmiyordum ama gözlerimi açtığımda hava kararmıştı, telefonumu alıp ekrana baktım. Babam birkaç kez aramıştı, birkaç farklı numara daha vardı ama önce babama geri döndüm.
"Kızım, neredesin?"
"Evdeyim baba..." Sesim hâlâ uykulu çıkıyordu.
"Hastaneye gelmedin.."
"Yarın şirkete gitmeden uğrayacağım..Annem nasıl?."
"İyi kızım..."
"Tamam."
"Melis."
"Efendim?"
"İyisin değil mi?"
"İyiyim merak etme yarın görüşürüz."
"Tamam kızım, görüşürüz."
Telefonum kapandığında farklı bir numaradan gelen mesajı açtım.
Ekrana bir video kaydı düştüğünde açıp izlemeye başladım, bir gece kulübüydü. Kaşlarım çatıldı, çünkü videoda Karan vardı. Sabahki haliyleydi ve oldukça kötü görünüyordu.
Kalabalığın arasında bir masada oturuyordu. Önünde içki dolu bir bardak vardı. Gömleğinin yakası açıktı, saçları dağılmıştı. Bir eliyle başını tutuyor, karşısındaki adamın söylediklerini dinliyordu. Yüzündeki yorgunluk, sabah gördüğüm hâlinden farksızdı.
Videoyu birkaç kez başa sardım. Ne zamana ait olduğunu anlamaya çalışıyordum. Sabah benimle vedalaştıktan sonra mı gitmişti oraya?
Video tekrar izliyordum ki yeni bir mesaj geldi.
- Eşinizin bir sıkıntısı var herhalde Melis Hanım...
İçimi huzursuzluk kapladı. Neden kendine bunu yapıyordu? Telefonu kapatacakken yeni bir mesaj daha geldi.
@video.
-Bayağı kötü halde.
Gönderilen tek seferlik videoyu açtığımda Karan'ın bitkin halde başını masaya yasladığını gördüm.
Kaşlarımı çatarak numarayı engelledim.
Karan çocuk değildi.
Kendi kararlarını verebilecek yaştaydı. Üstelik beni dinlemeyen, her şeyi kendi bildiği gibi yapan da kendisiydi. Şimdi kalkıp onun peşinden mi gidecektim?
Telefonu komodinin üzerine bıraktım. Birkaç saniye sonra yeniden elime aldım. Numarayı engellemiştim ama görüntü gözümün önünden gitmiyordu. Başını masaya yaslamış hâli, yüzündeki o tükenmiş ifade...
Derin bir nefes alıp telefonu bu kez uzağıma koydum. Kendime biraz olsun hâkim olmam gerekiyordu. Karan'ın yaptıklarının sorumluluğunu artık ben üstlenmeyecektim.
Yatağa uzandım ama içimdeki huzursuzluk bir türlü dinmedi.
Ceketimi alıp evden dışarı çıktım, belki biraz yürüyüp hava alırsam rahatlayabilirdim.
Telefonumu almamıştım, artık hiçbir şey kaldıracak gücüm yoktu çünkü.
Bahçeden çıkıp sokakta yürümeye başladım. Hava serinlemişti. Ceketimin önünü kapatıp ellerimi ceplerime soktum. Nereye gittiğimi bilmeden, ağır adımlarla ilerliyordum.
Bir süre sonra yakındaki küçük parka ulaştım. Boş bir banka oturup karşımdaki ağaçlara baktım. Etraf oldukça sakindi. Birkaç dakika boyunca yalnızca rüzgârın yaprakları hareket ettiren sesini dinledim.
Karan'ı düşünmemeye çalıştım. Ama ne zaman aklımı başka bir şeye vermeye kalksam, o videodaki hâli gözümün önüne geliyordu.
Dudaklarımı birbirine bastırıp başımı öne eğdim.
"İnatçı adam..." diye mırıldandım kendi kendime.
"Melis Hanım?" Arkamdan gelen sesle irkilerek banktan kalktım.
"Siz...ne işiniz var burada?"
"Bu taraftan geçiyordum," dedi arabasını işaret ederek. "Sizi görünce merak ettim."
"Keşke etmeseydiniz Ateş Bey." Alaylı bir kahkaha attı.
"Yorgun gördüm sizi..."
"İnanın sizi ilgilendirecek bir durum değil."
Ateş Bey birkaç saniye sessizce yüzüme baktıktan sonra konuştu.
"Karan Bey de sizin kadar üzgün görünüyordu."
Kaşlarım çatıldı.
"Ne demek bu?"
"Bu akşam kulüpteydi. Oldukça kötü görünüyordu. Bir ara kendinden geçti. En son ambulansla götürdüler tabii, gerisini bilmiyorum."
Bir an ne diyeceğimi bilemedim. İçimdeki huzursuzluk bir anda büyüdü.
"Ambulans mı?"
"Evet. Bilinci kapanmıştı herhalde...ya tabi yine de tam bir bilgim yok."
"Size iyi akşamlar." Yanından geçerek eve doğru hızlı adımlarla ilerledim.
Adımlarımı hızlandırdıkça içimdeki endişe de büyüyordu. Bir an önce eve ulaşıp telefonumu almak istiyordum. Belki aramıştı. Belki de hastaneye götürüldüğünü haber veren biri olmuştu.
Kapıyı açar açmaz odama çıktım. Telefonumu komodinin üzerinden alıp ekranına baktım. Birkaç cevapsız arama vardı ama hiçbiri Karan'a ait değildi.
Dudaklarımı sıkıca birbirine bastırdım. Rehberden numarasını bulup aradım. Telefon uzun uzun çaldı. Cevap veren olmadı.
Bir kez daha aradım. Yine açmadı.
Tekrar aradığımda telefon açıldı.
"Karan?"
"Yenge, abim yok şuan. Kusura bakma çok aradığın için açtım."
"Karan nerede?"
"Uyuyor."
"Yalan söyleme!" Dedim sinirle.
"Karşı tarafta kısa bir sessizlik oldu.
"Yenge, sakin ol. Abim iyi."
"Hastaneye götürmüşler?"
"Evde, doktor geldi baktı. Uyuyor."
"Bak-"
"Resim atayım yenge." Kaşlarımı çatarak ekrana baktım. Doğru söylüyordu, Karan evindeydi, yatakta uzanmıştı. Koluna serum bağlanmıştı...
"Tamam."
"Abim uyanınca söylerim ben."
"Söyleme." Telefonu kapatıp yatağın üzerine bıraktım.
Telefonu yeniden elime alıp gönderilen fotoğrafa baktım. Yüzü solgundu. Gözleri kapalı, kolunda serumla öylece yatıyordu. Sabah arabada gördüğüm hâlinden farksızdı.
Fotoğrafı kapatıp telefonu komodine bıraktım. Birkaç dakika önce onu aramak için kendimle nasıl mücadele ettiğimi düşündüm. Şimdi ise sesini duymak bile istemiyordum.
Ne hissettiğimi kendim bile doğru düzgün bilmiyordum.
Aşağı inip kendime kahve aldıktan sonra yeniden odama çıktım.
"Tamam...buna da alışacağım.." dedim kendi kendime. İnsan her şeye alışırdı...
Kahvemi bitirdikten sonra banyoya girip ılık bir duş aldım, pijamalarımı giyinirken telefona gelen mesajı açıp yatağa uzandım.
Karan.
-İyiyim.
Kaşlarım çatıldı, nasıl olduğu umrumda bile değildi.
Mesaja cevap vermeden telefonu kapatıp komodinin üzerine bıraktım. Yorganı üzerime çekip diğer tarafa döndüm. Bir süre tavana baktım. Telefonum sessizdi ama gözüm istemsizce komodine kayıyordu.
Mesajına cevap vermemiştim. Ne yazacağımı da bilmiyordum zaten. İyi olduğunu söylemesi benden bir karşılık beklediği anlamına mı geliyordu, yoksa yalnızca haber vermek mi istemişti?
Birkaç dakika sonra gözlerimi kapattım. Uyuyup bütün bunlardan uzaklaşmak istiyordum. Fakat tam dalacakken telefonum yeniden titredi.
Elimi uzatıp ekrana baktım.
Karan'dandı.
-Özür dilerim.
-Merak etme, artık hayatında olmayacağım.

Şimdi sevgili okurlarım,
Birdahaki bölümü birkaç hafta sonrasından başlatarak yazacağım, lütfen siz de yorumlarınızı eksik etmeyin :)