"♥️"

Mesai bitimine yarım saat kala telefonum yeniden titredi.
Karan: Aşağıdayım.
Mesaja bakıp gülümsedim. Bilgisayarımdaki son dosyayı kaydettikten sonra çantamı topladım. Gün boyunca birkaç kez aklıma gelmişti. Her seferinde kendimi işime vermeye çalışmış, pek başarılı olamamıştım.
Asansörle aşağı indiğimde Karan'ı girişin önünde, arabasına yaslanmış hâlde buldum. Beni görür görmez doğruldu.
"Erken gelmişsin."
"Yarım saat oldu."
"Yarım saat mi?"
"Beklemek zorunda kaldım."
Gülümseyerek yanına yaklaştım.
"Biraz sabretmeyi öğrenmen gerekiyor."
"On beş gün sabrettim."
Başımı iki yana sallayarak arabanın kapısını açtım. İçeri geçip kemerimi bağladım. Karan da şoför koltuğuna oturduğunda yüzüne baktım.
"İyi misin?"
"Sen geldin, daha iyiyim."
"Ben ciddi soruyorum."
"Ben de ciddi cevap veriyorum."
Motoru çalıştırdı. Birkaç saniye sonra elini uzatıp parmaklarımı tuttu. Elimi çekmedim. Başparmağıyla elimin üzerinde küçük hareketler yaparken gözlerini yoldan ayırmıyordu.
"Nereye gidiyoruz?" diye sordum.
"Önce yemek yiyeceğiz."
"Aç değilim."
"Yemek yemeyi özledim." Elimi dudaklarına götürerek kısa bir öpücük bıraktı. "Seninle yemek yemeyi..."
Gülümsememi gizlemek için camdan dışarı döndüm. Karan'ın parmakları hâlâ elimin üzerindeydi. Uzun zamandır ilk kez bu kadar doğal gelmişti yanında oturmak.
Yine de içimde cevaplanmamış sorular vardı. Bu akşam yalnızca özlemimizi gidermekle kalmayacaktık. Konuşmamız gereken şeyler de vardı.
Ve bu kez hiçbirini ertelemek istemiyordum.
Bir süre sonra şehir merkezinden uzaklaşıp daha sakin bir yere geldik. Karan arabayı küçük, şık bir restoranın önünde durdurdu. Daha önce birkaç kez birlikte geldiğimiz yerlerden biriydi.
Arabadan indiğimde yanıma gelip elimi tuttu.
"Burayı özlemişim," dedim etrafa bakarken.
"Ben de."
İçeri girdiğimizde bizi karşılayan görevli Karan'ı tanıyordu. Bizi arka taraftaki sakin bir masaya götürdü. Sandalyemi çekip oturmamı bekledi, ardından karşıma geçti.
Menüyü önüme bıraktığında gözlerimi ona çevirdim.
"Sen ne yiyeceksin?"
"Sen ne istersen."
"Karan, her soruma böyle cevap vereceksen yemek yiyemeyeceğiz."
Güldü.
"Tamam. Sen seç, ben de aynısından söyleyeyim."
Menüye göz gezdirirken garson siparişlerimizi almak için yanımıza geldi. Siparişleri verdikten sonra masada kısa bir sessizlik oldu. Karan dirseklerini masaya dayamadan, ellerini önünde birleştirerek bana baktı.
"Ne oldu?" diye sordum.
"Hiç. Gözlerine bakmayı özlemişim..." İstemeden gülümsediğimde Karan'ın yüzündeki gülümseme de büyüdü.
Garson siparişleri masaya bırakıp giderken Karan masanın üzerindeki elimi yeniden parmaklarının arasına aldı. "Seninle ilgili her şeyi özledim..."
"Karan-"
"Melis...on beş gün bana fazlasıyla yetti. Bir daha gitme."
"Yemeğini ye, konuşalım olur mu?" Gözlerini kısa bir anlığına telaş aldı ama uzatmadan yemeğini yemeğe başladığında ben de çatalımı alıp yemeğime başladım. Yemek boyunca arada bir göz göze geldik. Karan her zamanki gibi sakindi. Önündeki yemekle ilgileniyor, zaman zaman bana gününden bahsediyordu. Fakat elini elimden çekmemişti.
Bir süre sonra bardağımdan su içip ona döndüm.
"Kendini toparlaman gerekiyor."
"Bunun için sen lazımsın."
"Karan..." Sandalyesini biraz geriye ittirip birkaç saniye yüzüme baktı.
"Melis bak...şu zamana kadar hiç kimse için şu hale düşeceğimi düşünmezdim. Ama hiçbir şey düşündüğüm gibi gitmedi. İki yıldır kalbime söz geçiremiyorum." Nefesini dışarı verip cebindeki sigara paketini çıkardı, içinden bir sigara çıkardı ama yakmaktan vazgeçip yeniden masanın üzerine bıraktı. "Sana gel her şey bir anda düzelsin demiyorum. Ama bana döndükten sonra bir daha gidersen bu kez öldürürsün beni."
Bakışlarımı ondan ayırmadan bir süre sessiz kaldım. Söylediklerinin ağırlığı masanın üzerine çökmüştü sanki.
"Ben sana böyle bir söz veremem, Karan."
Çenesi hafifçe gerildi. Elini masanın üzerinden çekip arkasına yaslandı.
"Ben de senden her şeyin eskisi gibi olmasını istemiyorum."
"Ama benden bir daha gitmememi istiyorsun."
"Evet." Sesi biraz daha sertleşti. "Çünkü bir kere daha aynı şeyleri kaldıramam, Melis. Bunu açıkça söylüyorum."
Gözlerimi kısa bir an kapattım. Onun bu kadar kesin konuşması, içimdeki kararsızlığı ortadan kaldırmıyordu.
"Ben de bir daha aynı şeyleri yaşamak istemiyorum."
"Biliyorum."
"Öyleyse birbirimize söz vermek yerine biraz zamana bırakalım."
Birkaç saniye yüzüme baktı. Sonra başını ağır ağır salladı.
"Tamam. Ama bu kez sorun çıktığında kapıyı çekip gitmek yerine benimle konuşacaksın."
"Sen de beni dinleyeceksin."
"Dinleyeceğim."
Aramızda kısa bir sessizlik oldu. Karan sigara paketine uzandı, sonra vazgeçip elini geri çekti.
"Aynı şeyi yapmaya devam edecek misin?" Dedim yüzüne bakmadan.
"Melis, benim hayatım bu."
"Ben bu hayatı istemiyorum Karan."
"Ben de bu hayatın içinden çıkamam artık."
Başımı kaldırıp gözlerine baktım.
"Çıkmak istemiyor musun, yoksa çıkamayacağını mı düşünüyorsun?"
Bakışları bir an yüzümde gezindi. Ardından az önce bıraktığı sigarayı dudaklarına götürüp ucunu ateşledi.
"İkisi de."
"Ben seni öyle görmek, öyle sevmek istemiyorum."
"Bu konuda yapabileceğim bir şey yok Melis."
Sigarasından derin bir nefes çekip dumanı yavaşça dışarı verdi. Yüzündeki ifade değişmemişti. Sanki bu konuşmanın sonunda ne söyleyeceğimi önceden biliyordu.
"Her zaman bir şey vardır," dedim. "Sen sadece başka bir yol aramıyorsun."
"Benim dünyamda bazı şeylerin başka yolu yok."
"Belki de sorun tam olarak budur."
Karan sigarasını küllüğe bıraktı. Bir süre parmaklarıyla masaya hafifçe vurdu, sonra gözlerini yeniden bana çevirdi.
"Hayatımı değiştirmemi isteme."
"O hayata gelmek istemiyorum." Başını ağır ağır sallayıp sigarasından derin bir nefes daha çekti.
"Sen bana dönmek istemiyorsun." Yüzünden acı bir gülümseme geçti. "Bir an beni gerçekten sevdiğini, özlediğini düşündüm." Sandalyesini ittirip kalktı. "Seni evine bırakayım."
Hareketlerindeki sakinlik, yüzündeki ifadenin aksine daha fazla canımı sıkmıştı.
"Ne yapıyorsun Karan?"
Ceketini omuzlarına geçirirken bana baktı.
"Artık zorlamayacağım."
"Ne demek bu?"
"Belli ki benimle yeniden olmak için hiçbir çaba göstermiyorsun, Melis." Sesi oldukça sakindi. "Ben burada seninle bir şeyleri yoluna koymaya çalışırken sen benden hayatımı değiştirmemi istiyorsun. Yapamayacağımı bildiğin bir şeyi."
"Ben senden imkânsız bir şey istemiyorum."
"Belki de senin için imkânsız değil. Benim için öyle."
Bir an sustu. Bakışları yüzümde dolaştı, sonra hafifçe başını salladı.
"Yanılmışım. Seni yeniden yanımda görmekle her şeyin biraz olsun düzeleceğini düşündüm."
"Karan..."
"Hayır, uzatmayalım." Cüzdanını çıkarıp hesabı istedi. "Seni eve bırakayım."
Olduğum yerde kaldım. Onun bu kadar kolay geri çekilmesini beklemiyordum. Üstelik bunu bir kez daha aramızda bir duvar örerek yapıyordu.
"Bence sen benimle olmak istemiyorsun." Yüzünden acı bir gülümseme geçti.
"Sen o sabah çıkıp gittikten sonra neler yaşadığımı bilseydin..." Cümlesini tamamlamadan başını sağa sola sallayarak kasaya doğru ilerledi. Kasaya ulaştığında hesabı ödedi. Cüzdanını cebine koyup bana döndüğünde yüzündeki ifade hâlâ aynıydı.
Bir şey söylemeden kapıdan çıkıp arabaya bindim. Karan sürücü koltuğuna geçtiğinde yeni bir sigara yaktı.
"Karan-"
"Melis tamam."
"Seni özledim..." Sesimin titremesine engel olamadım. "Çok özledim ama..."
"Ama? Ama ne Melis?"
"Senin birilerini öldürdüğü-"
"Sus." Sesi sertti. Parmaklarının direksiyonu daha sıkı kavrarken ani bir frenle durdu. "Ben mi istedim bu hayatı? Daha 16 yaşındaydım bu hayata çekilirken..."
Bir süre yüzüne baktım. Çenesindeki kaslar belirginleşmiş, gözleri ön cama sabitlenmişti. İlk kez bu kadar açık konuşuyordu.
"Ben seni suçlamıyorum, Karan."
"Öyle mi?" Başını çevirip bana baktı. "Neden istemiyorsun peki?"
"Çünkü korkuyorum!" Sesim istemeden yükseldi. "Seni o halde görmekten, bir gün başına bir şey gelmesinden korkuyorum. Bir de bunların bir gün benim hayatımın parçası olmasından..."
Bakışlarını yeniden yola çevirdi. Sigarasından bir nefes çekti, sonra camı biraz daha açtı.
"Benim hayatımda bunların hiçbiri yeni değil, Melis."
"Benim için yeni. Ben böyle bir hayatın içinde büyümedim. Senin ne yaşadığını, neler yapmak zorunda kaldığını da bilmiyorum."
"Bilmeni de istemiyorum."
"İşte sorun bu. Beni yanında istiyorsun ama hayatının en büyük kısmını benden uzak tutuyorsun."
"İstemiyorum çünkü."
Başını geriye yaslayıp gözlerini kısa süreliğine kapattı. Öfkesinin yerini yorgunluk almıştı.
"Ne yapmamı istiyorsun benden?"
"Her şeyi bir anda bırakmanı değil. Ama benimle bir hayat kurmak istiyorsan, bunun nasıl bir hayat olacağını da düşünmeni istiyorum."
Uzun bir süre cevap vermedi. Sonra elini direksiyondan çekip vitesin üzerine koydu.
"Ben seni kaybetmek istemiyorum, Melis. Ama sana bilmediğim bir hayatı vaat edip sonra tutamayacağım sözler vermek de istemiyorum."
"İşte bu yüzden kaybediyorsun beni." Çenesini sıktı, ardından arabayı yeniden çalıştırıp sürmeye başladı. Evin önüne gelene kadar tek kelime etmedi, ben de bir şey söylemedim. Araba durduğunda kapıyı açıp ona döndüm.
"Yine de teşekkür ederim. Yemek için."
"Bir daha görmezsin beni merak etme." Dedi bana doğru dönmeden. "Zorla hiçbir şey yaptıracak değilim."
"Tamam," dedim sessizce.
Karan başını hafifçe salladı. Kapıyı açmak için uzandığımda henüz inmeden elimi kaldırıp çenesinden tuttum, yüzünü kendime çevirdim.
"En son hayatında olmayacağım dediğinde... on beş gün sürdü."
Dudaklarının kenarında acı bir gülümseme belirdi. Gözlerini gözlerimden ayırmadan cevap verdi.
"Bu kez gerçekten olmayacağım. Gideceğim Melis."
Elimi çenesinden yavaşça çektim. Bir şey söylemek istedim ama kelimeler boğazımda düğümlendi. Nefesimi dışarı verip öfkeyle yumruklarımı sıktım.
"O zaman niye gelip aklımı karıştırdın!" Sesimi yükseltmiştim.
"Ben yeniden oluruz diye düşündüm..."
"Ama geldiğin günün akşamına pişman oldun öyle mi?"
"Ben öyle bir şey söylemedim Melis."
"Ne dedin?"
"Hayatımdan vazgeçemem dedim."
"Yani yine aynı şeyi yapacaksın. Beni hayatına alacaksın ama hayatının geri kalanına dokunmama izin vermeyeceksin."
"Melis, yeter."
"Hayır, yetmez! Senin istediğin zaman gelip istediğin zaman gitmenden yoruldum. Beni özlediğini söylüyorsun, sevdiğini söylüyorsun ama konu biraz fedakârlığa gelince hemen vazgeçiyorsun!"
Karan dişlerini sıktı. Birkaç saniye öylece yüzüme baktı.
"Bir kere de beni dinle."
"Dinlemiyorum çünkü sen hiçbir şey yapamazsın!"
Bir anda iki eliyle yüzümü kavrayıp kendine çevirdi. Öfkesini bastırmaya çalışır gibi çenesini sıktı, ardından dudakları dudaklarıma kapandı. İlk anda şaşkınlıkla nefesim kesildi ama ellerimi göğsüne koyup onu kendimden uzaklaştırmak yerine yakasına tutundum. Karan beni kendine çekerek öpüşünü derinleştirdi. Dakikalarca ayrılmadık.
Nihayet geri çekildiğinde alnını alnıma yasladı. Nefesi düzensizdi.
"Vazgeçmiyorum senden," diye fısıldadı. "Bunu aklından çıkarma."
Eli belimi bulduğunda dudaklarını yeniden benimkilerle birleştirdi.
Geri çekilip gözlerimin içine baktı, "Melis...eve gidelim."
Gözlerimi ondan ayırmadan, hâlâ nefesimi düzene sokmaya çalışarak sordum.
"Niye?"
Karan başparmağıyla yanağımı okşadı. Ardından çenesini hafifçe yana eğip yüzümü inceledi.
"Çünkü artık olması gereken şeyler var."
Kaşlarımı hafifçe çattım.
"Ne gibi?"
Dudaklarının kenarında belli belirsiz bir gülümseme oluştu.
"Önce seni eve götürüp bu geceyi birlikte geçirmek gibi."
Cevap vermeden başımı göğsünü yasladığımda saçlarımı öptü.
"Geri dönmek yok, pişman olmak yok."
"Yok." Dedim istemeden.
"Hadi," dedi. "Daha fazla burada kalırsak sabaha kadar seni öpmekle uğraşacağım."
Arabayı yeniden çalıştırdığında elini elimden ayırmadı, sonra aklına bir şey gelmiş gibi arabayı durdurup aniden bana doğru döndü.
"Melis, benimle olmak istiyorsun değil mi?" İstemsizce gülümsedim, belki sonrasını bilmiyordum ama...
"Bugün seninle olmak istiyorum Karan."
Yeniden koltuğuna yaslandı. Arabayı çalıştırmadan önce elimi bir kez daha sıktı.
"Bu gece seni bırakmaya hiç niyetim yok."