"Korku."

Gözlerimi açtığımda Karan'ın telefonuyla uğraştığını gördüm.
"Günaydın." Dedi telefonu kapatıp bana doğru dönerek.
"Günaydın..." Yüzüme doğru eğilip dudaklarıma kısa bir öpücük bıraktı.
Dün gece kendi kendime düşündüklerimi hatırladım. Yorganı üzerimden atıp yataktan çıktıktan sonra banyoya girip yüzümü yıkadım.
"İyi misin?" Karan banyonun kapısında duruyordu.
"İyiyim. Hazırlanayım hastaneye gidelim."
Havluyu yerine bırakarak banyodan çıktığımda Karan elimi tutup gözlerimin içine baktı.
"İyi misin Melis?"
"İyiyim dedim ya Karan. Geç kalmayalım. Şirkete de gideceğiz."
Elimi bırakıp banyoya girdiğinde derin bir nefes aldım.
Doğru olan buydu, gerçeği asla unutmamalıydım.
Karan banyodan çıktığında üzerimi değiştirmiş, saçlarımı topluyordum.
Dolaptan koyu renk bir gömlek alıp, kollarını geçirdi, ardından düğmelerini iliklemeye çalıştı. Birkaç kez denemesine rağmen yaralı eli yüzünden başarılı olamayınca yanına yaklaştım.
"Ver, ben yapayım."
Gömleğinin önünü tutarak ilk düğmeden başladım. Karan hiç konuşmadan beni izliyordu. Başımı kaldırdığımda bakışlarıyla karşılaştım.
"Ne oldu?" diye sordum.
"Bir şey yok."
Son düğmeyi de ilikleyip yakasını düzelttim. Tam geri çekilecekken sağlam eli belime yerleşti. Beni kendine doğru çekip dudaklarıma hafifçe dokundu. Beklemediğim bu yakınlık karşısında bir an duraksadım ama uzaklaşmadım.
Geri çekildiğinde gözlerimin içine baktı.
"Benden uzaklaşma Melis." Sesinde emir yoktu, sanki dün düşündüklerimi duymuş gibi konuşuyordu.
"Hep yanındayım ya." Dedim geri çekilerek.
Bakışları bir süre üzerimde kaldı. Söylediğime inanıp inanmadığını anlayamadım. Sonra elini belimden çekip gömleğinin manşetini düzeltti.
O çıkarken ben de çantamı alıp peşinden indim.
Merdivenlerden inerken birkaç basamak önümde yürüyordu. Sağ elini fazla hareket ettirmemeye çalışsa canı acıyordu biliyordum,bunu belli etmemek için çabaladığı açıktı.
Salona geçtiğimizde Nermin kahvaltı hazırlamıştı.
"Kahvelerinizi getiriyorum hemen."
Masaya oturur oturmaz Karan'ın telefonu çaldı. Ekrana bakıp nefesini dışarı verdikten sonra aramayı cevaplayıp karşı tarafı dinledi.
"Beykoz'a götürün. Geliyorum ben." Ayağa kalktığında hemen kalktım.
"Nereye gidiyorsun?"
"Sen hastaneye geç, ben geleceğim."
"Karan kontrolün var."
"Önce halletmem gereken bir iş var."
"Ne işi Karan? Dün hastaneden zor çıkardılar seni. Doktor bugün kontrol edilmen gerektiğini söyledi."
Kapıya doğru ilerleyince geçip karşısında durdum.
"Çekil." Az önce yukarıda konuştuğum adamdan şuan eser yoktu.
"Karan, elin yaralı-"
"Melis!" Bağırınca irkilerek yüzüne baktım. Öfkeyle elindeki bandajı çözüp yere fırlattı.
Bir an ne yapacağımı bilemedim. Avucundaki dikişler hâlâ tazeydi. Bandajın altında kalan kesikler yeniden açılmış, elinin içi kanamaya başlamıştı.
"Ne yapıyorsun sen?" diye çıkıştım. "Dikişlerin açılacak!"
"Yeter artık, Melis." Ceketini sağlam eliyle kavradı. "Bana ne yapacağımı söylemeyi bırak."
Yüzüne baktım. Birkaç dakika önce gömleğinin düğmelerini iliklediğim, beni kendine çekip öpen adam gitmiş; yerine tanıdığım o sert Karan gelmişti.
"Peki." Kapının önünden çekildim. "Bir an senin kim olduğunu unutmuştum." Bakışları birkaç saniye yüzümde gezindi ama bir şey söylemesine izin vermeden masaya doğru gidip çantamı aldıktan sonra kapıdan çıkıp gittim.
Karan arabasıyla bahçeden çıkmış, son hızla uzaklaşıyordu.
"Hastaneye mi yenge?"
"Arabam nerede?" Dedim karşımda duran adama.
"Karan Bey getirtti. Garajda çıkaralım hemen." Başımı sallayarak kapıda beklemeye başladım. Gözlerimin dolmasına engel olamıyordum.
Arabam kapının önüne getirildiğinde hiç oyalanmadan şoför koltuğuna geçtim. Hastaneye kadar yol boyunca aklım Karan'daydı. Bir yandan ona öfkeleniyor, diğer yandan elindeki dikişlerin yeniden açılmış olmasından endişeleniyordum. Telefonumu birkaç kez elime aldım ama aramadım.
Hastaneye vardığımda doğrudan annemin odasına çıktım. Babam içerideydi. Beni görünce ayağa kalktı.
"Melis, gel kızım."
"Bir şey mi oldu?"
Babam kısa bir tereddüdün ardından yanıma yaklaştı.
"Doktor bizimle görüştü. Annenin tedavisine yurt dışında devam edilmesini öneriyor."
Bir an ne söylediğini anlamadım.
"Yurt dışında mı?"
"Evet. Burada yapılabilecekleri yaptıklarını, bundan sonraki süreçte daha kapsamlı bir tedaviye ihtiyaç duyduğunu söyledi."
Annemin yatağına baktım. Ardından yeniden babama döndüm.
"Nasıl yani? Burada tedavisi devam etmeyecek mi?"
"Devam edebilir ama doktor, yurt dışındaki imkânların daha iyi olduğunu düşünüyor. Özellikle konuşma terapisi ve fizik tedavi konusunda daha donanımlı merkezler varmış."
Söyledikleri kafamda dönüp duruyordu. Annemin iyileşmesi için gereken ne varsa yapılmasını istiyordum ama bu kadar büyük bir kararın bir anda karşıma çıkmasını beklemiyordum.
Telefonumu çıkarıp Karan'ı aradım ama cevap vermedi.
"Ben doktorla görüşüp geleyim baba." Koridora çıktığımda derin bir nefes aldım.
Doktorun odasının önüne geldiğimde kapıyı tıklatarak içeriye girdim.
"Melis hanım buyurun. Hoş geldiniz."
"Annemin tedavisiyle ilgili görüşmek için geldim."
Doktor sakin bir sesle açıklamaya başladı.
"Annenizin şu anki durumu önceye göre daha iyi. Ancak konuşma becerisinin yeniden kazanılması ve fiziksel olarak toparlanması uzun bir süreç gerektirecek. Önerdiğimiz merkezlerde bu alanda uzmanlaşmış ekipler ve daha kapsamlı tedavi olanakları bulunuyor. Birden fazla uzmanın birlikte çalışması, tedavinin daha yakından takip edilmesini sağlayacak."
"Yani burada iyileşme ihtimali yok mu?"
"Hayır, öyle demiyorum. Burada da tedaviye devam edilebilir. Ancak annenizin mevcut durumu ve ihtiyaçları göz önüne alındığında yurt dışındaki merkezlerin sunduğu imkânların daha uygun olacağını düşünüyorum."
"Anladım."
"Karan Bey'le görüştük biz. Kendisi İngiltere'de bir merkez ayarlayacağını söylemişti."
"Bana bahsetmedi. Birkaç gün düşünelim...olur mu?"
"Tabiki, siz nasıl uygun görürseniz."
"Teşekkür ederim." Sandalyeden kalkıp odadan çıktım.
Karan bana yurt dışı olayından bahsetmemişti. Haberim yoktu. Neden bana söylememişti? Annemin tedavisinin yurt dışında devam etmesini istediğini biliyordum ama bunu ne zaman planlamıştı? Kiminle görüşmüştü? Benden neden saklamıştı?
Annemin odasına geri döndüm. Babam yatağın yanında oturuyordu.
"Ne dedi doktor?" diye sordu.
"Yurt dışındaki tedavinin daha iyi olacağını düşünüyor. İngiltere'de bir merkez ayarlayacaklarmış."
Annemin yanına oturup saçlarını okşadım. Yanağına küçük bir öpücük bıraktım.
"İyi olacaksın." Dedim gülümseyerek.
Biraz annemin yanında oturduktan sonra saate baktım, şirkete gitmem gerekiyordu.
Ayağa kalktığımda annemi yeniden öpüp odadan çıktım, babam da peşimden geldi.
"Kızım, iyisin değil mi?"
"İyiyim baba merak etme."
"Karan? Bir şey yapmıyor değil mi? Üzmüyor seni."
Babama doğru bir adım atıp başımı omzuna yasladım. "Merak etme sen...ben gayet iyiyim." Babam saçlarımı öpüp kollarını bana sardığında gözlerimi kapatıp derin bir nefes aldım.
Bir süre öyle kaldık. Babamın yanında kendimi hâlâ çocuk gibi hissediyordum. Ne kadar büyürsem büyüyeyim, onun kollarında bütün endişelerimden uzaklaşabiliyordum.
Biraz sonra geri çekilip yüzüne baktım.
"Ben şirkete geçiyorum. Sen annemin yanında kal, olur mu?"
"Tabii kızım. Sen de kendine dikkat et."
Başımı sallayıp koridorun sonuna doğru yürüdüm.
Karan hâlâ bana geri dönmemişti. Nereye gittiğini merak etmek bile istemiyordum fakat aklım sürekli ona gidiyordu.
Arabaya binip radyonun sesini açtım. Gerçekten artık düşünmekten yorulmuştum.
Şirkete geldiğimde doğrudan odama geçtim. Çantamı masanın üzerine bırakıp bilgisayarı açtım. Birkaç evrak önümde bekliyordu ama hiçbirine odaklanamıyordum.
Telefonumu çıkarıp Karan'ın numarasına baktım. Sabahki aramam hâlâ cevapsızdı. Telefonu ters çevirip masaya bıraktım. Onu aramak için kendimi zorlamayacaktım. Ne zaman isterse o zaman açıklama yapabilirdi.
Kapı çalındığında başımı kaldırdım.
"Gel."
İçeri giren Karan'ın sekreteriydi,imzalamam gereken dosyaları masama bıraktı.
"Melis Hanım, bunları da Karan Bey'in onayına sunmamız gerekiyordu."
Dosyalara göz gezdirdim.
"Karan Bey şirkette değil. Şimdilik bana bırakın, inceleyeyim."
Sekreter çıktıktan sonra dosyaları önüme çektim. İşime dönmeye çalışırken sabah yaşananları yeniden düşünmemek için kendimi tuttum.
Saatlerce çalıştım, saat ilerliyordu fakat Karan hâlâ aramama geri dönmemişti.
Ayağa kalkıp bilgisayarımı kapattım.
"Melis Hanım, Arslan Holdingten Yönetim kurulu başkanı Ateş Bey geldi." Kaşlarım çatıldı. Onlarla yaptığımız anlaşmayı geçen ay iptal etmiştik.
"Tamam, odama gelsin."
Sekreter başını sallayıp odadan çıktı. Birkaç dakika sonra kapı yeniden çalındı.
"Buyurun."
İçeri giren adamı daha önce birkaç kez görmüştüm. Arslan Holding'in yönetim kurulu başkanı Ateş Arslan'dı. Yüzünde alışıldık, kendinden emin bir ifade vardı.
"Melis Hanım."
"Ateş Bey, buyurun. Oturun lütfen."
Karşımdaki koltuğa yerleşirken odanın içinde kısa bir bakış gezdirdi.
"Karan Bey'i göremedim."
"Kendisi yok şuan. Buyurun lütfen."
Elinde tuttuğu dosyayı masama bırakıp sandalyeye oturdu.
"Geçen ay iptal edilen anlaşmayla ilgili görüşmek istedim."
"Anlaşmanın iptal sebepleri belliydi." Dedim sırtımı sandalyeme yaslayarak.
"Yine de görüşmek istedim." Dedi gülümseyerek.
"Karan Bey geldiğinde, dosyaları iletirim. Görüşmek isterse ararız."
Yüzündeki gülümseme büyüdüğünde dosyayı kapatıp ayağa kalktım. "Karan Bey nerede Melis Hanım?"
"Bilmiyorum."
"Bilmek ister miydiniz?" Kaşlarım çatıldı.
"Ne diyorsunuz?"
"Karan Bey'in gerçek yüzünü görmeniz için bir fırsat versem size?"
"Ateş Bey, çıkar mısınız?"
"Sanırım Karan Demir'in size anlattığı her şeye inanıyorsunuz."
"Bu konuşmanın şirketimizle ne ilgisi var?"
"Belki de sandığınız kadar dürüst biri değildir."
Çenemi hafifçe kaldırdım.
"Bana neden anlatıyorsunuz?"
"Eşi değil misiniz?" Kaşlarım çatıldı. Karan'la evlendiğimi nereden biliyordu, alelacele bir nikah kıyılmıştı sadece. Ateş Bey'in yüzündeki gülümseme daha da büyüdü. Ceketinin cebinden çıkardığı küçük kağıt parçasını masama bıraktı.
"Kocanızın gerçek yüzünü görmeniz için bir fırsat."
Ateş Bey'in yüzündeki ifadeyi bir süre anlamaya çalıştım. Ardından masanın üzerindeki kâğıdı alıp açtım. Bir adres yazıyordu.
"Bu da ne şimdi?"
"Size söylediğim fırsat."
"Bir adres vererek neyi kanıtlamaya çalışıyorsunuz?"
"Oraya gittiğinizde anlayacaksınız."
Kâğıdı masaya bıraktım.
"Çıkacak mısınız? Yoksa güvenliği mi çağırayım?"
Ateş Bey kısa bir kahkaha attı. "Tamam, çıkıyorum." Odadan çıkıp gittiğinde içimi büyük bir huzursuzluk kapladı.
Kağıdı alıp adrese tekrar baktım. Beykoz...
Sabah Karan da telefonda orayı söylemişti. Başımı sağa sola salladım.
Çantamı alıp odadan çıktım.
Arabaya oturduğumda kâğıdı yeniden açıp navigasyona adresi girdim. Gideceğim yerin neresi olduğunu bilmiyordum. Ama içimdeki huzursuzluk, oraya gitmeden rahat edemeyeceğimi söylüyordu.
Motoru çalıştırıp yola çıktım. Yol boyunca gözüm birkaç kez telefonuma kaydı. Karan'dan hâlâ bir haber yoktu.
Beykoz'a yaklaştıkça içimdeki merak yerini giderek büyüyen bir endişeye bırakıyordu. Ateş Bey'in sözleri aklımda dönüp duruyordu.
Eşinizin gerçek yüzünü görmeniz için bir fırsat.
Ne görecektim?
Navigasyonun gösterdiği adrese ulaştığımda arabayı yolun kenarına çektim. Karşımdaki büyük deponun önünde birkaç siyah araç vardı. Girişte bekleyen adamları görünce içimdeki huzursuzluk daha da arttı.
Arabadan iner inmez adamlardan biri yanıma yaklaştı.
"Yenge ne işin var burada?"
"Karan nerede?"
"Yenge-"
"Çekil." Yanından geçip depoya doğru yürüdüm.
Arkamdan seslendiğini duydum ama durmadım. Depoya yaklaştıkça içeriden gelen boğuk sesler belirginleşiyordu. Büyük kapının aralığından içeri baktığımda birkaç adamın etrafını sardığı birini gördüm.
Bir adım daha attım.
Deponun ortasında bir sandalyeye bağlanmış, yüzü kan içindeki bir adam vardı. Başını öne eğmiş, güçlükle nefes alıyordu. Karşısında ise Karan duruyordu.
Sağ eli kalın bandajla sarılıydı. Buna rağmen sol elinde tuttuğu silahı karşısındaki adama doğrultmuştu.
"Son kez soruyorum. O dosyaları kime verdin?"
Adam başını güçlükle kaldırdı.
"Ben hiçbir şey yapmadım."
Karan'ın yüzünde en ufak bir ifade değişikliği olmadı.
"Yanlış cevap."
Silahını biraz daha kaldırdı. Tam o sırada arkamdaki adamlardan biri koşarak gelip beni durdurmaya çalıştı.
"Yenge, içeri girme."
Karan başını çevirdi.
Bakışları benimkilerle buluştuğunda birkaç saniye boyunca hiçbirimiz konuşmadık. Elindeki silah hâlâ havadaydı. Yüzünde şaşkınlıktan çok, burada olmamdan duyduğu rahatsızlık vardı.
"Melis?"
Dudaklarım aralandı ama sesim çıkmadı.
Karan gözlerini adamlarına çevirdi.
"Dışarı."
Kimse itiraz etmedi. Birkaç saniye içinde depo boşaldı. Sandalyedeki adamı da yanımdan geçirerek götürdüler.
Karan silahı indirdi ve bana doğru döndü.
"Burada ne işin var?"
Geriye doğru bir adım attım. Gözlerim istemsizce elindeki silaha kaydı.
"Sen... ne yapıyorsun?"
Çenesi hafifçe gerildi.
"Sen nasıl geldin buraya?"
Sandalyeye bağlı olan adama baktım. "Kim bu adam?"
"Melis. Eve gidelim." Kolumu tuttuğunda sinirle geri çekildim.
"Karan...o adamı sen mi o hale getirdin?"
Bir an sustu. Ardından öfkeyle bana döndü.
"Benim nasıl biri olduğumu bilmiyor musun sen?"
"Hayır, bilmiyorum!"
"Ben zaten böyle bir adamdım Melis!" Sesi deponun içinde yankılandı. "Sen de biliyordun."
"Ben senin böyle şeyler yaptığını bilmiyordum!"
"Biliyordun."
"Hayır!" Bu kez ben de sesimi yükselttim. "Ben senin insanlara silah doğrultan, birini bu hâle getirip karşısında öylece duran biri olduğunu bilmiyordum!"
"Öğrenmiş oldun."
Bu iki kelimeyle birlikte içimdeki öfke yerini ağır bir korkuya bıraktı. Çünkü karşımdaki adam yaptıklarından utanmıyor, kendini açıklamak için en ufak bir çaba bile göstermiyordu.
"İnanmıyorum sana..." Kolumu yeniden tuttuğunda geri çekmek istedim ama izin vermedi. Dışarıya çıktığımızda adamlar hâlâ aynı yerde duruyordu.
"Temizleyin." Duygusuzca söylediği tek kelime tüylerimi ürpertti.
"Bırak beni."
"Gidip konuşacağız."
"Seninle konuşacak hiçbir şeyim yok benim! Bırak dokunma bana!"
"Melis. Sabrımı taşırma."
"Ne olur? Beni de mi öyle döversin? Yoksa silah mı doğrultursun?"
Karan'ın yüzündeki ifade bir anda değişti. Çenesi kasıldı, gözleri üzerimde sabitlendi.
"Ne söylediğinin farkında mısın sen?"
"Gayet iyi farkındayım."
"Ben sana bugüne kadar elimi kaldırdım mı?"
"Bu, yapmayacağın anlamına mı geliyor?"
Sözlerimle birlikte etrafımızdaki sessizlik daha da ağırlaştı. Adamlarından biri yaklaşacak gibi oldu ama Karan tek bir bakışla onu durdurdu.
"Arabaya bin, Melis."
"Binmiyorum. Çünkü bundan sonra senin hayatında yokum ben!"
Arkamı dönüp hızlı adımlarla yürümeye başladığımda Karan arkamdan seslendi ama dönüp bakmadım. Artık ne olursa olsun, onunla yaşamak istemiyordum.
Arabamın kapısını açacakken beni tutup sert bir şekilde kendine doğru çevirdi.
"O dediğin artık mümkün değil."